Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў


Для таксіста сем вёрстаў не крук?

Мы, беларусы, з даўніх часоў імкнуліся да лепшага жыцця, шукалі яго, у тым ліку за межамі. Смялейшыя выязджалі ў Еўропу, Амерыку, Канаду, што ўжо казаць пра Карэлію, Казахстан і Далёкі Усход... А потым — хай не заўсёды — але вярталіся дамоў. Як той казаў, добра там, дзе нас нямашака.

Дык вось, гадоў пятнаццаць назад мая знаёмая ў Германію падалася, да мужа, які з'ехаў яшчэ раней і ўжо паспеў нейкі час папрацаваць там, купіць кватэру, абсталяваць да прыезду сям'і, на першы час назапасіць грошай...

А гэта азначала адно: яго любай жоначцы на новым месцы не трэба будзе тэрмінова шукаць работу (найчасцей — незалежна ад адукацыі — пасудамыйкай ці «нянькай» пры старых). Яна зможа спакойна агледзецца, пажыць для сябе і сваёй сям'і, якая ўрэшце з'ядналася, парадавацца...

Што было, тое было, але ж досыць хутка сплыло, бо засумавала Наташа: муж цэлымі днямі на рабоце, бо трэба ж старацца, забяспечваць сям'ю, дзеці — у школе. Ёй, беднай, ні пагаварыць з кім-небудзь, ні выйсці куды... Мовы ж не ведае, горад чужы — там і заблудзіцца можна.

Хоць-нехаць прыйшлося запісацца на моўныя курсы. Муж на першыя заняткі яе звазіў. У другі раз, каб з'едзіць, надумала таксі заказаць, балазе — у тэлефоне нумарок пазначаны. Яна лічбачкі тыц-тыц-тыц — хуценька набрала, вуха навастрыла, каб вось пачуць іхняе «Хелло!», а ёй — і проста ў сэрца, можна сказаць — далятае наша «А-алё!».

— Вы рускі?! — пытае жанчына з той радасці:

— Не, беларус, — чуе ў адказ.

— Праўда?! Няўжо?! — ажно свеціцца Наташа. — І даўно тут жывяце?

— Ды 34 гады... З хвосцікам...

— І сям'я з вамі?!

— А як жа. Вядома, са мной! Дзе ж яшчэ ёй быць...

Што яшчэ спытаць, маладзіца не ведае, а пагаварыць — проста жах як хочацца!

Суайчыннік «выручыў» — праз паўзу спытаў:

— Дык адкуль вас забраць? Адрас назавіце.

Кліентка тут жа:

— Прагерстрасэ, трыццаць...

— Далекавата, аднак, — перапыніў таксіст. — Гэта ж недзе ў Германіі?

— Так, у Дрэздэне... А вы дзе?

— А я ў Смаргоні.

— Вой, дык мы ж землякі! — яшчэ больш узрадавалася жанчынка. І толькі тут да яе дайшло, што нумар, які толькі што набрала, запісала сабе куды раней, яшчэ ў Беларусі, і што хвіліна міжнароднай размовы можа выліцца ў такую капеечку...

І сапраўды: тэлефон падказаў, што на балансе ў яе нуль еўра. Гэта значыць, што да прыезду мужа пазваніць куды-небудзь яна не зможа, на курсы трапіць таксама... Усяго і радасці, што з землячком пагаманіла, душу адвяла.

...Даўнавата, як быццам, тое было. За гады Наташа добра засвоіла мову, знайшла сабе цікавую работу, ва ўніверсітэце вучыць моладзь — усё ў іх як мае быць!

Але тая размова з таксістам не-не ды і ўспомніцца... Разам з сумным «адкрыццём»: мову абранай краіны трэба вучыць раней — да таго, як з'язджаць. Тады менш будзе сюрпрызаў.

Любоў Чыгрынава,

г. Мінск.


Чужую бяду і я развяду...

Са сваёй што рабіць?

...Цётку Маню з вёскі ў горад

Перавезлі ўвосень дзеці,

«На замку» дзянёк каторы,

Сумна беднае кабеце!

 

Тэлевізар не глядзіцца,

Вочкі стомлены чытаць...

У суседзяў ціха быццам —

Не чуваць іх, не відаць...

 

Раптам во —

званок у дзверы!

Будзе з кім пагаварыць?!

Аж забылася праверыць,

Каму дзверы адчыніць...

 

Увайшоў такі мужчына —

Пры партфелі, пры вусах:

— Маё прозвішча — Вяршынаў,

Прадстаўляю «Абдурстрах»...

 

Што за «страх»,

гадае Маня.

Не было б якой бяды?!

Не казалі ж дзеці з рання,

Што ён з'явіцца сюды.

 

А той зух

ужо з паперкай

І салодка так пяе:

— Мне вы можаце паверыць,

Вось дакументы мае.

 

Вас, жанчынка, застрахую

Ад навалы —

як такой...

Калі што — бяду любую

Развяду адной рукой!

 

Захварэеце — на лекі

Грошай выпішам крыху.

Нам удзячны і калекі,

Кажуць: зноўку застрахуй!

 

Калі маеце машыну,

Дык падкінем на рамонт:

Будзе бегаць, як дзяўчына

За хлапцамі наўздагон!

 

Вельмі файная кватэра...

А пажар,

крый бог, патоп?

Ці зладзюга ўзломіць дзверы

Альбо зробіць дзе падкоп?..

 

Наша фірма

дапаможа,

Не пакіне у бядзе!

Мы яшчэ й не тое можам

Дзеля шчасцейка людзей!

 

Скажам, мае ўнук ваш бізнес

У далярах, за мяжой.

Мы — любых пазбавім рызык!

Гарантуем вам спакой...

 

Красамоўнічаў Вяршынаў,

Пра паслугі гаварыў...

Моўчкі слухала жанчына:

Як Амерыку адкрыў!

 

А пасля пытае ціха

Ды з хітрынкай у вачах:

— А ці мог бы кляты вірус

Адагнаць

ваш «Абдурстрах»?

 

Ці дасць рады

для дачушкі

Мужа добрага знайсці:

Той, што быў,

распіўся дужа:

Не шанцуе па жыцці...

 

Калі ў гэтым дапаможа

«Страх» ваш...

Хоць па драбязе,

Падпішуся з ласкай божай

На паслугі вашы ўсе!

 

...Сціх тут «посвіст салаўіны»,

«Госцік» рушыў за парог.

Стуль і вымавіў Вяршынаў:

— Няхай вам паможа бог!

Віктар Сабалеўскі,

г. Узда.


Гарбузы — гэта адно, кавуны — другое...

З Растова ў Мінск мяне перавёз мой будучы муж. Ніколі не забыцца, як ехалі сюды ўпершыню, як па дарозе Раман (яшчэ студэнт філфака) знаёміў мяне са сваёй краінай і роднай для яго беларускай мовай. Казаў, напрыклад, што едзем чыгункай: адно слова, а не железной дорогой (у рускай — два), што ў цягніку (ад слова «цягнуць»)...

Потым мы ішлі з ім па праспекце знакамітага Скарыны, дзе мяне ўражвала ўсё: Галоўпаштамт, карціны ў мастацкім салоне, кнігарня (а не книжный магазин)... Што ўжо казаць пра цукерню (я ахрысціла так сталічную «Лакомку», пачуўшы слова «цукерка»)...

Факт, што ў першы ж прыезд, злёту, я засвоіла многае.

Праўда, і загадак хапіла. Помню, ніяк не магла разабрацца, што такое канапа, а што —дыван, што — ложка, што — ложак, чаму тыква па-беларуску гарбуз, а арбуз — ужо кавун?

Вось гэта, апошняе, я не запомніла б, мусіць, ніколі, але...

Назаўтра пасля прыезду мы з Раманам пайшлі гуляць, пад вечар пасядзелі ў кафэ, а непадалёк ад яго купілі арбуз (гэта значыць, кавун). Не магу сказаць, што ён дужа вялікі быў, але чамусьці вельмі цяжкі. Ды і неслі яго без «торбы»... Мы змарыліся і нарагаталіся, пакуль «дакацілі» яго дадому. А ўжо там — захацелі пакаштаваць, пачаставаць бацькоў.

Усе разам паселі за стол, адрэзалі па лустачцы. Дзе была адна, там і дзве, і тры, і чатыры... Ды яшчэ за размовай... Факт, што спыніцца мы не змаглі і проста не заўважылі, як з'елі ўвесь.

Нанач разышліся па пакоях: гаспадары — у адзін, Раман — у другі, я — на ложак у трэцім... Там яшчэ фарбай пахла. Гаспадар на балконе рамонт распачаў. (Я, трохі мастачка, абяцала яму дапамагчы — пафарбаваць рамы.)

Толькі прылягла, — чую, што трэба ўставаць, ісці ў прыбіральню.

Там — праз шчылінкі бачу — святло. Значыць, нехта мяне апярэдзіў?

Я затаілася ў сваім пакоі, стала чакаць: мінуту, дзве... Больш — проста не змагла: выйшла на балкон, узяла там пустую бляшанку ад фарбы... Потым, з ёй жа, рушыла ў бок прыбіральні...

Здалёк убачыла (калідор вялікі, начнік гарыць), што святла там ужо няма — на шчасце.

А няшчасце заключалася ў тым, што... расчыніліся дзверы спальні, і насустрач мне выйшаў гаспадар.

Я (у халаціку паверх «начнушкі») не ведала, дзе і падзецца!... Ён таксама не чакаў мяне ўбачыць... Ды яшчэ з бляшанкай у руках. «Ты што, — здзівіўся, — фарбаваць узялася?.. З глузду з'ехала, дзеўка!.. Ану аддай мне фарбу!» — «Не!... Нізашто!» — ускрыкнула я, хаваючы бляшанку за спінай і адступаючы ў «свой» пакой.

Тым часам на галасы ўжо ішла гаспадыня. «Што за шум?» — спытала ў нас, але разбірацца не стала — зачынілася ў прыбіральні...

Карацей, мне зноў давялося ісці на балкон...

Вось такая, «на другие не похожая ночь у Любочки была». На працягу яе чаго ні прывялося: і нацярпецца, і назлавацца (нанач есці кавун — гэта ж галавы не меўшы!)... А нараніцу ўжо і нарагатацца, бо аказалася, што «вясёленькая» ноч была не толькі ў мяне — ва ўсёй маёй (ужо без сумненняў) новай сям'і.

Вось такім атрымалася першае і напраўду блізкае знаёмства з ёй, з бацькамі майго жаніха.

Як і з беларускай мовай, у якой гарбузы — гэта адно, а вось кавуны — ужо другое. Не трэба нанач іх есці шмат.

Любоў Я.,

г. Мінск.

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

Прэв’ю: pixabay.com

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Беласнежныя мары. Чаму на Навагрудчыне выцінанку называюць выбіванкай

Беласнежныя мары. Чаму на Навагрудчыне выцінанку называюць выбіванкай

Папера стала выдатнай альтэрнатывай дарагім ажурным тканінам.

Грамадства

Жыццё Юліі Пярцовай: Шчыры аповед пра сям’ю, работу і пераадоленні нягод

Жыццё Юліі Пярцовай: Шчыры аповед пра сям’ю, работу і пераадоленні нягод

У прамым эфіры тэлеканала «Беларусь-1» Юлія расказвае аб падзеях у Беларусі.

Калейдаскоп

Як добра вы памятаеце ўсе Канстытуцыі Беларусі? Тэст

Як добра вы памятаеце ўсе Канстытуцыі Беларусі? Тэст

За адно стагоддзе Беларусь жыла па пяці розных Асноўных Законах.