Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў


Пасылка для вашага хлопчыка

«Паеш, бо астыне». «Надзень шапку, а то прастудзішся». «Я купіла табе світар, ідзі прымерай»...

Мацярынская любоў не мае, здаецца, межаў! Калі прыязджаю праведаць, мама, такое ўражанне, гатовая аддаць мне ўсё! Прычым, я магу адмаўляцца, не браць — яна ўсё роўна зробіць па-свойму.

Ніколі не забудуся, як разам з ёй сустракалі Новы год, як назаўтра я стаў збірацца ў дарогу (вучыўся ў сталіцы), як мама спытала: «Табе пакласці селядца пад футрам?»

Я сказаў «не», бо шмат розных салатаў было за святочным сталом, і забыўся — не праверыў. А прыехаў у Мінск і знайшоў у сумцы аж тры «пластмаскі»: у адной быў той самы селядзец, у другой — аліўе, у трэцяй — мімоза. Усе салаты былі шчодра запраўленыя маянэзам.

Хай не адразу, але я іх з'еў: не прападаць жа дабру?... І сам потым ледзь не прапаў: так дрэнна было...

Але ж прайшоў нейкі час, і я на той выпадак амаль забыўся. А тут тэлефануе мама і для нечага пытае мой мінскі адрас. Я — чымсьці заняты — нават не падумаў, а навошта?

Праз пару дзён гляджу — у паштовай скрыні паведамленне аб нейкай пасылцы, якую трэба забраць у найбліжэйшыя дні, у найбліжэйшым аддзяленні сувязі.

Нічога не разумеючы, пайшоў (а гэта кіламетры са два, калі напрасткі, бо ехаць з перасадкамі). А тут дзень пагодны, настрой — такі ж, бо чакаў сюрпрызу, думаў, ад каго?..

На пошце паказаў паведамленне, пашпарт, і аператар вынесла скрынку — немалую і, відаць, цяжкаватую.

— Можа, тут памылка? — занерваваўся я, але на пасылцы тут жа ўбачыў мамін почырк і сціх: дык вось для чаго яна пыталася адрас...

Зваротны шлях з больш чым паўпудовай скрыняй на плячы (каб ведаў, хоць бы каляску нейкую ўзяў!) здаўся нашмат даўжэйшы: некалькі разоў я садзіўся адпачыць. Але ж спачатку пазваніў матулі: спытаў, няўжо складана было папярэдзіць, што хоча нешта адправіць?

— Ой! — насцярожылася мама, — гэта што — мая пасылачка (?!) так хутка дайшла? Быць не можа!.. Ты паглядзеў, што там?

— Не, — кажу. — Давай пазней стэлефануемся...

Праўду кажу: дадому тады ледзь прыцягнуўся, і пакуль нёс, нават уявіць не мог, што ж там унутры?

Стомлены, спатнелы, надрэзаў мешкавіну, узарваў накрыўку. У скрынцы ляжалі два слоічкі з варэннем, ладны шмат сала, некалькі пар шкарпэтак... Уся астатняя прастора была запоўненая невялічкімі, круглымі, чырвонымі... бурачкамі (!). «Навошта яны мне? — хацеў спытаць у мамы. — Як ты дацягнула гэта ўсё на пошту? Колькі каштавала перасылка?..»

Я быў раздражнёны і злы... А мама, здаецца, наадварот: сказала, што хацела мяне парадаваць, што бурачкі сёлета — адзін к аднаму: салодкія, смачныя! І так урадзілі...

Толькі праз шмат гадоў я зразумеў, што мама клапоціцца пра мяне, як можа і як умее, што яе любоў мацнейшая за любыя мае аргументы, што я ні на мікрон не змагу змяніць яе пачуцці і жаданні — напрыклад, парадаваць... А вось сваю рэакцыю на ўсё — дык нават павінен.

З гэтым, новым усведамленнем, жыць стала неяк прасцей і нават здаравей, бо з мамінай «падачы» я, здаецца, назаўсёды адмовіўся ад шкодных салатаў пад маянэзам.

І пры гэтым — не паверыце — здаецца, ні разу яшчэ не бачыў у продажы і не еў такіх смачных чырвоных бурачкоў.

Артур Грэчка,

г. Віцебск.


Ні табе херасу, ні капучына...

Праўду кажуць, што здараецца на вяку і па спіне, і па баку. Маладым сёння цяжка выбраць прафесію і атрымаць адукацыю, цяжка знайсці работу. А ўжо цікавую ды ў нейкай фірме з добрым заробкам, дык і зусім немагчыма — хіба па вялікім блаце, па сяброўстве, па сваіх выключных якасцях, калі яны такія ёсць. Калі ж нічога з пералічанага няма і нават не прадбачыцца — пішы прапала...

Цяжка цяпер і сям'ю ствараць, дзяўчатам замуж выходзіць.

Дык вось. Быў у нас адзін знаёмы. Па пашпарце — ні многа ні мала — Веньямін, па жыцці — Веньчык, бо ну нічога на ім: ні ладу, ні складу, хіба форсу — вышэй галавы...

Ён меў ад чаго: у старэйшага брата — фірма свая. Значыць, у Веньчыка добрая работа, бачнасць павагі, заробкі... Да таго ж, брат сваю дарагую машыну мяняў на яшчэ даражэйшую. Малодшаму, глядзіш, «старая» засталася. І кватэру яму брат прыкупіў...

Веньчык пра гэта не любіў распавядаць: хваліўся, што ён сам на ўсё гэта грошай назбіраў, сам вось гэтак абжыўся...

Калегі ды знаёмыя слухалі ды пасмейваліся, бо добра ведалі, што ў яго і адкуль, аднак не пярэчылі: старэйшы брат клапаціўся пра свайго малодшага, як пра малога...

А Веньчык тым часам жаніцца надумаў — нават добрую дзяўчыну ўзяў. Пайшла... Ну чаму б і не: фірмач, з кватэрай, з машынай... Сам (?) усяго дабіўся... Думала дзеўка, што зажыве. Аж не — муж яе ці не з першых дзён перад фактам паставіў: я, маўляў, цябе ашчаслівіў, за жонку ўзяў, дык ты цяпер служыць мне павінна, ледзьве (прабачце) не ногі мыць і ваду тую піць.

Маладзіца (дзіця, можна сказаць, 19 гадоў) старалася, дагаджала, зносіла ўсе яго выбрыкі, бо спачатку кахала, потым цяжарная была, потым сынок нарадзіўся, да таго ж — вельмі кволенькі, хваравіты... Дактары ледзь не адразу сказалі, што малога трэба на мора, у санаторый вазіць.

Веньчык ездзіць туды адмовіўся («са сваім самаварам ды з дзіцем яшчэ!»)... Сыну лячэнне аплачваў, а вось жонцы, здаецца б, і рубля ў дарогу не даў! Ды што там, каб не фарсіла, сам рэчы ёй складваў: пару старых, яшчэ дзявоцкіх, сукенак, такія ж туфлі-басаножкі, халацік... І купальнік — самы закрыты, як у бабулі ягонай быў.

Што яшчэ цікава — адправіць ён іх з дому, у цягнік пасадзіць, а сам на рабоце хваліцца: маўляў, грошай даў у абрэз, каб жонка сабе «ні херасу, ні капучына — нічога дазволіць не магла».

Яна і не дазваляла, відаць, аднак вярталася з дзіцем назад — і не пазнаць было! Хлопчык весялейшы, здаравейшы, і жонка чамусьці іншая — няма ранейшай пакоры...

Такім чынам з'ездзіла яна адзін раз у той санаторый, потым другі, у трэці Веньчык ужо не пусціў бы, — дактары насядалі: «Малому трэба паўднёвае сонца».

Трэба дык трэба — адправіў. З нецярпеннем чакаў назад, а дачакаўся... позвы ў суд. Жонка на развод падала.

Аказалася, што яе прыгажосць (нават у бедных строях) разгледзеў доктар, які лячыў малога, і дадому больш не пусціў.

Так што Веньчык адзін цяпер п'е свой херас ды капучына. І, напэўна ж, добра ведае смак?

Любоў Чыгрынава,

г. Мінск.


Без аматара — ну ніяк!

Ад нашай вёскі да райцэнтра кіламетраў з пяць. І гэта цяпер ледзь не ў кожнага ёсць машына. Раней, каб дабрацца, трэ было запрагаць канька, а найчасцей — трапаць пехатой.

Мая цётачка Алена якраз так рабіла, прычым расцягвала сваё турнэ дні на тры: у першы выходзіла з дому (як правіла — напярэдадні свят), спынялася ў дачкі, гасцявала, купалася ў ванне (сваёй лазні ў вёсцы не было), начавала, нараніцу адпраўлялася ў царкву. Адтуль, пасля службы, вярталася назад да дачкі, зноў заставалася нанач і толькі назаўтра, можна сказаць, новым чалавекам (ведама, адпачыўшы...) маршыравала дамоў, дзе ўвесь гэты час гаспадарыў муж. І добра спраўляўся: даглядаў карову, свіней, авечак, розную іншую жыўнасць...

Але ж парадак быў не толькі з гэтым. У вёсцы, амаль у кожнай хаце, была самагонка. У дзядзькавай, вядома ж, таксама, але да таго, як цётка пойдзе ў горад, бо пасля...

Значыць, неяк раз вяртаецца гаспадыня дадому, пераадзяваецца, аглядае гаспадарку, а заадно — выяўляе «недастачу»: няма трохлітровіка з самагонкай! Яна тут жа ў наступ:

— Ну што? Ты зноў сваю хеўру сабраў?! Зноў усё апрыходаваў? Кажы, хто памог, хто прыходзіў?

— Барыс... Валодзя, Мішка...

Дзядзька вінавата пералічвае, цётка — шкада ж гарэлкі! — траціць цярпенне. Крычыць:

— На халеру тут быў Барыс?!

— Баба, ну ты бессаромная, — кажа дзядзька сваё любімае слова. — Барыс жа мой брат!

— Добра, — згаджаецца цётка. — А навошта Валодзя?

— Як гэта навошта?! — не разумее дзед. — Ён жа пляменнік!

— Ну добра, гэтыя двое сваякі, — лагаднее пакрысе жанчына. — А Міша?.. Ён табе хто?

— Ну, ты спытаеш: «Хто Міша?!»... Як гэта хто?! Ён жа сусед! Разумееш?! (Гэта яшчэ адно дзядзькава любімае слова).

— Праўда, сусед, — уздыхае цётка. — А вось Сашка? Ты навошта Сашку ў хату паклікаў? Ён жа не брат, не сват — ніхто...

— Хто ніхто? Сашка? Дык ён жа такі аматар, любіцель выпіць! Бабка, без яго — ніяк!

І сапраўды, згаджаецца цётка, без такіх аматараў, без любіцеляў выпіваць — як пад плот выліваць!

Шчасце, што не ўсіх дзед у хаце сабраў, што другі трохлітровік пакуль застаўся — і нязнойдзены, і поўны...

Магчыма, да наступнага цётчынага паходу ў горад.

Алена Панцялеева,

Нясвіжскі раён.

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

Фота pixabay.com

Ад яе ж...

Конкурс на найлепшую «вясёлую і праўдзівую гісторыю», надрукаваную ў 2021-м, паціху-памалу завяршаецца, падводзяцца папярэднія вынікі, вітаюцца любыя прапановы-ўражанні і, вядома ж, новыя аўтары, новыя творы! Так што пішыце (пажадана — са зваротным адрасам, нумарам тэлефона) і ведайце: чалавек, які смяецца не менш за 17 хвілін на суткі, прадаўжае сабе жыццё на цэлы год. Значыць, рабіце высновы!

Выбар рэдакцыі

Палітыка

Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на панядзелак (абнаўляецца)

Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на панядзелак (абнаўляецца)

Аператыўная інфармацыя з беларуска-польскай мяжы.

Грамадства

Вакцынацыя і рэвакцынацыя: калі і каму прышчапляцца ад каранавіруса паўторна

Вакцынацыя і рэвакцынацыя: калі і каму прышчапляцца ад каранавіруса паўторна

Якую вакцыну выбраць для паўторнай прышчэпкі ад каранавіруса?

Грамадства

Крэпасць духу. 10 натхняльных храмаў Гродзеншчыны

Крэпасць духу. 10 натхняльных храмаў Гродзеншчыны

Гэта культурнае багацце прыцягвае ў краіну масу падарожнікаў. 

Грамадства

Як правільна аднаўляцца пасля COVID-19?

Як правільна аднаўляцца пасля COVID-19?

Нават у лёгкай форме перанесеная каранавірусная інфекцыя не праходзіць для арганізма бясследна.