Вы тут

Неасабісты суб'ектыў

0 244

Аптымізацыя і аптымісты. Уражанні ад паездкі, больш падобнай на атракцыён

На мінулыя выхадныя выправілася ў вёску — кроў з носу трэба было выбраць буракі і моркву. Так склалася, што машыны (а яе наяўнасць здаецца ўжо нечым прывычным і звычайным) пад «пятай кропкай» не аказалася, давялося шукаць варыянты, як дабрацца на грамадскім транспарце

Калі збываюцца мары. Часам, каб зразумець штосьці вельмі важнае, трэба пераадолець чатыры тысячы кіламетраў
0 453

Калі збываюцца мары. Часам, каб зразумець штосьці вельмі важнае, трэба пераадолець чатыры тысячы кіламетраў

​Жыццё прыўкраснае хаця б тым, што нават самыя нездзяйсняльныя, здавалася б, мары бяруць і ашаламляльна-нечакана спраўджваюцца. Вось у мяне, напрыклад, яшчэ са школьнага дзяцінства была мара пабыць у двух вельмі далёкіх гарадах савецкай Радзімы.

На цёплы ўспамін, або Рэцэпт бісквіту як паратунак ад холаду
0 876

На цёплы ўспамін, або Рэцэпт бісквіту як паратунак ад холаду

Ад гэтага нечаканага ранняга холаду, які сёлета сапсаваў увесь верасень, вельмі цяжка знайсці паратунак. Здаецца, ніяк не сагрэцца — ні коўдра, ні абагравальнік, ні нават глінтвейн не дапамагаюць, холад пасяліўся недзе ўнутры, і ніяк яго з сябе не выгнаць.

0 1117

Чаму 17 верасня важнае для многіх асабіста

Падчас круглага стала, які нядаўна праходзіў у Гродзенскім дзяржуніверсітэце і на якім разважалі аб значэнні і асэнсаванні даты 17 верасня ў нашай гісторыі, я спытала яго ўдзельнікаў: што было б, калі б гэтай падзеі восемдзясят два гады назад не здарылася, калі б тэрыторыя Заходняй Беларусі засталася часткай Польшчы? 

На ўсе выпадкі жыцця. Дзе сёння найменш залежыш ад абставін
0 1231

На ўсе выпадкі жыцця. Дзе сёння найменш залежыш ад абставін

Грыбы сёлета валаклі з лесу, як дурань дзверы: літаральна згінаючыся пад цяжарам рукзакоў ды пакетаў. Балазе ісці было зусім блізка: зазірнулі ў невялікі лес, што ад вёскі мо за паўкіламетра. А там апенек! Прыгожыя, беленькія, крамяныя. 

Маўчанне кацянят. Мы павінны гэта пра сябе ведаць
0 2269

Маўчанне кацянят. Мы павінны гэта пра сябе ведаць

Я, шчыра кажучы, сумнявалася, ці змагу пра тое напісаць, ці патрэбна пра тое пісаць увогуле. Бо гэта не ўкладваецца ніяк, ні ў якія рамкі чалавечыя, нават прыблізна. Але ўсё ж вырашыла, што варта. Мы павінны гэта самі пра сябе ведаць. Папярэджваю: асабліва ўражлівым лепш не чытаць. Шок-кантэнт — літаральна.

Людзьмі звацца
0 1795

Людзьмі звацца

Час, калі многае разумееш. І пра іншых, і пра сябе. Учора «Фэйсбук» настойліва піскнуў і прапанаваў успомніць, што я рабіла два гады таму. Са здымкаў, на якіх было бяздоннае сіняе неба і старажытныя каменныя купалы і вежы Праванса, пацягнула водарам нагрэтай хвоі, лаванды і цім'яну. І — шчасця, якое здавалася тады такім звычайным: усяго толькі і трэба было, што купіць білет на самалёт...

Праз навальніцу. Як нараджаецца жыццёва важнае веданне
0 2005

Праз навальніцу. Як нараджаецца жыццёва важнае веданне

Адразу, яшчэ ў душным выхадзе з метро, пацягнула водарам блізкага дажджу. Ужо на вуліцы стала зразумела: ён будзе вельмі хутка, вось ужо першыя цяжкія кроплі пляскаюць па нагрэтай зямлі, а хмары, якія яшчэ хвілін дваццаць таму здаваліся далёкімі і цёмна-свінцовымі, апынуліся непасрэдна над галавой — светла-шэрыя, рэдзенькія, бы зношаны зрэбны кужаль. 

Мора Герадота. Дзе можна набрацца незабыўных уражанняў і самых прыемных успамінаў
0 1719

Мора Герадота. Дзе можна набрацца незабыўных уражанняў і самых прыемных успамінаў

Хутка водпуск, і так хочацца на мора. Уяўляеш яго: то блакітнае, то бутэлечна-зялёнае, як яно плешчацца аб ногі або люляе цябе на хвалях. Часам нават здаецца, што вільготны гарачы вецер прыносіць здалёк яго ледзь улоўны пах... Але яно, мора, сёлета ў жыцці здарыцца наўрад ці. Час неспакойны, лепш пабыць дома.

Цяжкасці перакладу. Калі прыгожыя словы становяцца нічога не вартымі
0 1709

Цяжкасці перакладу. Калі прыгожыя словы становяцца нічога не вартымі

На гэтым тыдні пра што думаць і пісаць, як не пра вайну? У канцы чэрвеня, мне здаецца, кожны нармальны чалавек на гэтай зямлі пра яе калі не думае, дык хоць бы ўспамінае. Генная памяць — ад яе нікуды не ўцячэш. Гэта яна людзям, якія нарадзіліся праз трыццаць гадоў пасля Перамогі, душнымі чэрвеньскімі начамі прыносіць сны пра гібель у жытнёвым полі ад фашысцкай кулі.

Кароткі век — кароткі розум, або Жанчынам падабаецца, калі прыгожа
0 1668

Кароткі век — кароткі розум, або Жанчынам падабаецца, калі прыгожа

Сяброўчына публікацыя ў сацыяльных сетках сёння з раніцы павесяліла. Людміла на сваёй старонцы зрабіла пост: «З жалем вымушана паведаміць, што эра нігерыйскіх адвакатаў і мёртвых, але багатых дзядзечак мінула беззваротна. Настала эра кахання...» Да гэтых слоў яна прымацавала выяву пісьма, якое атрымала па электроннай пошце ад нейкага нібыта Фрэнсіса.

Зладзюжкі і зладзеі. Як першыя ператвараюцца ў другіх, і як хто ім у гэтым дапамагае
0 1454

Зладзюжкі і зладзеі. Як першыя ператвараюцца ў другіх, і як хто ім у гэтым дапамагае

Калегу ў канцы красавіка вельмі далікатна абакралі. Як так? Расказваю. У яго дача дзесьці ці то пад Нясвіжам, ці то пад Капылём — вясковая дзедава хата. Хата сапраўды «дзедава»: вокны ў ёй старыя, драўляныя, на новыя шклопакеты ніхто не мяняў. На адным акне дачнікі паставілі расаду, а самі з'ехалі да наступных выхадных.