Вы тут

Неасабісты суб'ектыў

Зорны дождж i рэзгiны кабачкоў. Чым супакоiцца душа, калi мора недасяжнае
0 464

Зорны дождж i рэзгiны кабачкоў. Чым супакоiцца душа, калi мора недасяжнае

Як i ў многiх сёлета, мой адпачынак на моры яшчэ на стадыi планавання на пачатку вясны накрыўся медным тазам. Ну i ладна, накрыўся дык накрыўся.

Гісторыя аднаго ліста
0 1166

Гісторыя аднаго ліста

Аб прафесійнай этыцы і не толькі.

Айчынная ці сусветная? Пра асабісты складнік гістарычнай памяці
0 1402

Айчынная ці сусветная? Пра асабісты складнік гістарычнай памяці

Працуючы з маладымі творчымі людзьмі — таленавітымі, цікавымі, разумнымі, я апошнія некалькі гадоў заўважаю адну тэндэнцыю. Большасць з іх (калі дакладней, амаль усе — і старшакласнікі, і студэнты, і маладыя спецыялісты) «Вялікая Айчынная вайна» пішуць з малой літары або ўвогуле стараюцца замяніць гэты выраз на «Другая сусветная». 

Рыфмуецца з «бяда»... Чаму нават уласны досвед не ратуе нас ад трагедый
0 1738

Рыфмуецца з «бяда»... Чаму нават уласны досвед не ратуе нас ад трагедый

У дзяцінстве я ледзь не ўтапілася тройчы. Першы раз, яшчэ да школы, мы з суседам Віцькам, пакуль бацькі былі на рабоце, а бабка нечым занялася, накіраваліся на рэчку лавіць «ракушак». Скідваючы калготкі на крутым беразе нашай невялікай рэчкі, я пахіснулася і кулём пакацілася ў ваду.

Паляванне на прывіда, або як заахвоціць беларусаў вандраваць па Беларусі
0 2061

Паляванне на прывіда, або як заахвоціць беларусаў вандраваць па Беларусі

Адкуль жа, спытаеце, тых легендаў і паданняў набрацца? «Калі няма — можна прыдумаць», — так і просіцца адказ. Мо яно і так. Але калі зацікавіцца, пакапацца ў гісторыі, параспытваць месцічаў... Глядзіш, так пакрысе самі для сябе сваю невядомую Беларусь і адкрыем.

Дзесяць дзён, якiя не змянiлi свет
0 1558

Дзесяць дзён, якiя не змянiлi свет

Пра пандэмiю ў вёсцы, канешне, чулi. Прыязджае ўжо ў пятнiцу вечарам цэлы натоўп мiнчукоў на дачы. Але казаць аб нейкiх там «масавых мерапрыемствах з удзелам вялiкай колькасцi людзей» не даводзiцца.

Жыццё — дзівоснае. Нават калі свет з'язджае з глузду
0 1712

Жыццё — дзівоснае. Нават калі свет з'язджае з глузду

А адчуванне незвычайнага падарунка, які ў звычайным жыцці паднесла менавіта табе Неба (ці, калі хочаце, выпадак, ці ўдача — як ні назаві, сутнасць не зменіцца), засталося назаўжды, як і перакананне ў тым, што ёсць у гэтым звар'яцелым, але такім па-свойму правільным свеце рэчы, якія інакш як цуд не назавеш.

Водар халоднай вясны. Веданне, якое сёння патрэбна нам усім як ніколі
0 2110

Водар халоднай вясны. Веданне, якое сёння патрэбна нам усім як ніколі

Вясна, нават такая халодная, як сёлета, пахне тым, што абавязкова спраўдзіцца і абавязкова будзе. Веданне, якое сёння патрэбна нам усім як, бадай, ніколі.

Наўскі чацвер. Што можна знайсці на вясковых могілках
0 2035

Наўскі чацвер. Што можна знайсці на вясковых могілках

Вы, напэўна, здзівіцеся, але я, вясковае дзіця, выхаванае ў спрадвечных традыцыях, лічы, да гадоў сямнаццаці не ведала, што такое Радаўніца.

Класiкi i аптымiсты. Пра цытаты на ўсе выпадкi жыцця
0 2356

Класiкi i аптымiсты. Пра цытаты на ўсе выпадкi жыцця

«Што было, тое i будзе, што дзеелася, тое i будзе дзеяцца, i няма нiчога новага пад сонцам...»

Асноўныя сімптомы. Адзін дзень у эпоху лічбавізаванай эпідэміі
0 2732

Асноўныя сімптомы. Адзін дзень у эпоху лічбавізаванай эпідэміі

Першае, што выхопліваеш позіркам, прачнуўшыся за некалькі хвілін да будзільніка, — блакітнае чысцюткае неба ў акне. У пакоі разліваецца мяккае ружаватае святло сонечнай красавіцкай раніцы. 

Беларускага аналагу якой прыказкi сёння не хапае
0 2927

Беларускага аналагу якой прыказкi сёння не хапае

Наш сусед дзядзька Юзiк памёр, калi мы з ягоным сынам былi ў шостым класе. Памятаю, вельмi ўразiла тады менавiта раптоўнасць сыходу з жыцця яшчэ зусiм не старога чалавека.