26 мая 2009 года
№ 93 (26451)

НАДЗЁННАЕ

Князь Мацей Радзiвiл: У Мiнску ў мяне няма сумневу, што я ў цэнтры Еўропы

У канцы першага дня вiзiту князь Мацей Радзiвiл ад iмя ўсiх гасцей падсумаваў для карэспандэнта "Звязды" першыя ўражаннi ад Беларусi.

— Першы раз я быў у Мiнску 20 гадоў таму. Мне падаецца, што горад вельмi змянiўся. Ёсць шмат новых крамаў, гатэляў, рэстаранаў. Я памятаю яшчэ, як Траецкае прадмесце стаяла ў руiнах. Мне вельмi падабаецца, што некаторыя гiстарычныя будынкi ў Мiнску добра адбудаваныя. Мы былi ў двух касцёлах. Мне спадабалася, што там было шмат людзей, у тым лiку маладых. Я бачу, што людзi цiкавяцца рэлiгiяй, традыцыяй — гэта вельмi важна. Бо мы, Радзiвiлы, адсюль. Мы — грамадзяне Вялiкага Княства Лiтоўскага, я так кажу заўсёды.

— Так! ВКЛ было ўнiкальнай дзяржавай, якая аб'ядноўвала шмат нацыянальнасцяў i рэлiгiй. На жаль, сёння такая дзяржава немагчымая. Але 350 гадоў таму гэта быў узор для iншых дзяржаваў. Там была талеранцыя, там не было шмат падаткаў, гэтая краiна не атакавала iншыя. Наша сям'я жыла ў Вялiкiм Княстве — значыцца, у Беларусi, Польшчы, Лiтве, ва Украiне. Я ведаю, што цяпер некаторыя кажуць, што Лiтва — гэта сэрца Вялiкага Княства Лiтоўскага. Але я думаю, што Беларусь — гэта сэрца Вялiкага Княства! Але гэтая дыскусiя, магчыма, не мае сэнсу, бо сэрца Вялiкага Княства б'е ў кожнага тут (паказвае на грудзi)...

— Так! Безумоўна, гэта еўрапейскi горад. Ён iншы, чым Варшава i Лондан. Але тут у мяне няма сумневу, што мы ў Еўропе, у сэрцы Еўропы.

— Мы прыехалi сюды з нашай цёцяй Эльжбетай Радзiвiл. Перад вайной яна жыла са сваiм бацькам, ардынатам Альбрэхтам Радзiвiлам, у Нясвiжы. Магчыма, гэта апошняя магчымасць прыехаць сюды з ёй, пабачыць Нясвiжскi замак, Фарны касцёл, крыпту. Яна — апошняя асоба, якая памятае, якi быў Нясвiжскi замак перад вайной.