Рекомендую прочитать

Данііл Гранін. Іду на навальніцу

Данііл Гранін. Іду на навальніцу

Адліга, фізікі і лірыкі, але, на жаль, пра гэтыя часы больш згадваецца ў “кукурузным” кантэксте. Навука і рамантыка – гэта, як высветліцца, складнікі адной формулы, а не дзве паралельныя ў разліках. Здаецца, у тыя часы было цікавей. Цяжэй, больш рызыкоўна, але цікавей. Спрэчкі за праўду і пра жыццё, справядлівасць і барацьба з лысенкаўшчынай. І, як і заўсёды, побач з людзьмі ходзяць інтрыгі, зайздрасць, непаразуменне і ўсялякае “як бы чаго не выйшла”. Але ідэалізм, жаданне дамагчыся сваёй мэты негледзячы на ўсе перашкоды — натхняюць і сёння. Тым больш, што перашкоды і непаразуменні ў асноўным застаюцца ўсё тымі ж. Андрэй Кулеш

Читать дальше
Дорыс Лесінг. Найсаладзешая мара

Дорыс Лесінг. Найсаладзешая мара

Кнігу “Найсаладзешая мара” нобелеўская лаўрэатка Дорыс Лесінг напісала, калі ёй было ўжо 82 гады. Феміністка, летуценніца і былая камуністка стварыла сагу пра сям’ю Ленаксаў (усіх, хто так ці інакш станавіўся яе часткай на працягу 20 гадоў) і ўдыхнула туды свае ўспаміны і мары. У эпахальнае палатно ўплецена столькі герояй, што лёгка заблытацца, аднак у кожнага з іх прапісаны і пазнавальны характар, які раскрываецца з наступнай старонкай, як новы знаёмы з кожным днём. Гэта раман ад імя дзяўчынак, дзяўчын і жанчын (хоць мужчыны там, безумоўна, таксама прысутнічаюць). Вы пазнаёміцеся з трыма пакаленнямі на фоне лонданскага свінгу ў эпоху сексуальнай рэвалюцыі і геданізму. І з асалодай пражывеце з імі наступныя 20 гадоў, назіраючы, як героі змяняюцца ці не змяняюцца, наколькі супрацьлеглыя думкі бацькоў і дзяцей і якім дзіўным чынам яны падобныя. Дорыс Лесінг перанясе вас у сталіцу Англіі мінулага стагоддзя, маленькую афрыканскую вёску, багемнае кафэ з тытунёвым водарам, за келіх віна ў арыстакратычны асабняк-“прытулак” для прагрэсіўных падлеткаў- летуценнікаў. І дзе б ні апынуліся, вы адчуеце сябе сваім. Гэты раман пра надзею, якая не памірае. Нездарма кніга і пачынаецца, і заканчваецца нараджэннем. І ў рэшце рэшт пра шчасце: “Ці чула ты гісторыю чалавека, якога спыталі, навошта ён ходзіць па берагу пасля кожнага шторму і кідае назад у ваду марскія зоркі, што вынесла на сушу: ён жа ўсіх не выратуе, тысячы зорак усё адно загінуць? Ён адказаў, што тыя некалькі, якіх ён усё-ткі выратуе, апынуцца зноў у моры і будуць шчаслівыя”.                                                                                                                                                                                                                      Ганна Варонка

Читать дальше
А. Архіпава, Г. Кірзюк. Небяспечныя савецкія рэчы

А. Архіпава, Г. Кірзюк. Небяспечныя савецкія рэчы

Будынкі, выгляд якіх нагадвае свастыку, профіль Троцкага ўсюды, дзе можна, атручаныя джынсы, кітайскія дываны, што свецяцца ў цемры, каларадскія жукі, нібыта закінутыя самалётамі з ЗША, біятэрарызм ад замежнікаў, чырвоная плёнка для фотаапаратаў... Здаецца, гэта яшчэ не ўсё…І што аб’ядноўвае гэты дзіўны набор? Гарадскія легенды. Прапаную цікавую кнігу — «Небяспечныя савецкія рэчы». Якасны зборнік пра даследаванне савецкіх і постсавецкіх гарадскіх легенд. Тут расказваецца, як наогул нараджаюцца чуткі і, уласна кажучы, для чаго, а яшчэ раскрываецца пласт міфатворчасці. Мова… Надта многа метадалогіі. Калі не зломіце мозг , дык вывіхнеце дакладна. І ўсё вышэйпералічанае падмацавана крыніцамі, як мае быць. Толькі так і трэба кранацца падобных тэм. Што характэрна, з многімі міфамі мы сутыкаліся, а ў гэтай кнізе раскладзены іх прырода і механіка. Самае страшнае — многія дагэтуль жывыя ці знаходзяцца ў спячым рэжыме. І каб пазбегнуць заражэння, запрашаю на такі вось карантын! Андрэй Кулеш

Читать дальше

Наши новые книги