Вы тут

Князь авёс у гразь


Не кожнае сучаснае мястэчка можа пахваліцца сваім князем. А вось у вёсцы Брадзец, што ў Бярэзінскім раёне, такі ёсць!

"Сей авёс у гразь і будзеш як князь" — менавіта так здаўна казалі нашы продкі. На сваім жыццёвым досведзе яны пераканаліся, што гэтая культура добра расце на вільготнай глебе. Механізатар адкрытага акцыянернага таварыства "Брадзец" Сяргей Аўсянскі сеяць і даглядаць авёс вучыўся на асабістым вопыце. Ужо некалькі гадоў запар хлебароб першым у раёне прыступае да гэтай адказнай справы. Сапраўды, каму як не Аўсянскаму сеяць авёс — нават прозвішча да гэтага абавязвае, а вяскоўцы з павагай завуць яго "князем".

"Князя" я застала ў полі за ўборкай яравой пшаніцы. Яго камбайн стракатаў на супрацьлеглым канцы палетка. А пакуль машына набліжаецца, гутару з брыгадзірам.

— Раніцай Сяргей Мікалаевіч заараў суседні ўчастак, дзе толькі ўчора зжаў пшаніцу, а калі высахла раса, зноў сеў за штурвал камбайна. Выдатны работнік, што і казаць. Такое ўражанне, што ён нарадзіўся хлебаробам, — распавяла Таццяна Макарэвіч. — У "Брадцы" ён займае пасаду брыгадзіра ўжо сем гадоў, і ні разу не заўважыла, каб ён пакінуў пасля сябе хоць адзін каласок...

Спыняецца камбайн, і з кабіны выскоквае маладжавы, спрытны мужчына.

— Дабрыдзень, князю, — вітаю Аўсянскага.

У адказ ён смяецца:

— Які ж я князь? Не толькі авёс сею ды жну, але і пшаніцу, і жыта, і кукурузу. Гэта з лёгкай рукі раённых журналістаў мяне ў вёсцы празвалі "князем".

— І не крыўдуеце на землякоў? — дапытваюся ў Сяргея.

— А чаго крыўдаваць? У гэтым няма нічога зневажальнага. Вось калі б гультаём назвалі...

— У такім выпадку ваша жонка — княгіня? — жартую.

— А чаму б і не? — падыгрывае суразмоўца. — Мая Соф'я Міхайлаўна, як сапраўдная княгіня, умела кіруе сваёй вотчынай. — У нас на падворку і куры, і качкі, і трусы, і свінні. Акрамя таго, гектар зямлі маем, сеем бульбу, збажыну, каб пракарміць свойскую жывёлу. Вырошчваем агародніну і для асабістага стала.

1376062198797_8-29

Дапамагаюць маці спраўляцца па гаспадарцы дзве цудоўныя дзяўчынкі. Старэйшая Вікторыя вучыцца на повара, малодшая Яўгенія перайшла ў дзясяты клас.

— Шанцуе нашай радзіне на дзяўчат. У роднага брата тры дачкі, і падсобная гаспадарка вялікая, — кажа Сяргей Мікалаевіч.

Дарэчы, малодшы брат Сяргея, Віталь, у яго памочнікам камбайнера ўжо трэці сезон запар.

— Таксама спраўны работнік, вельмі адказны, — зазначае Таццяна Лявонцьеўна. — Такі дружны тандэм пашукаць трэба. І наогул звязаны браты моцнымі сваяцкімі адносінамі, падтрымліваюць адзін аднаго, дапамагаюць ва ўсім.

Нарадзіліся яны ў Мінску. Тут прайшло іх дзяцінства, юнацтва. У сталіцы жывуць іх маці і сёстры. Сяргей працаваў на Мінскім велазаводзе. Але ў 90-я гады мінулага стагоддзя вырашыў пераехаць у вёску, дзе пуставаў бабулін дом. "Часы тады былі цяжкія, на прадпрыемстве плацілі маленькую зарплату, ды і то нерэгулярна" — згадвае Сяргей Мікалаевіч. — А зямля заўсёды пракорміць, толькі не лянуйся".

Следам за ім падаўся і малодшы Віталь. Планавалі часова, але, як часцей за ўсё бывае, часовае становіцца пастаянным. Акрамя таго, як ні круці, а прыехалі не на чужыну, а на радзіму сваіх продкаў. Пазней кіраўніцтва калгаса (зараз ААТ "Брадзец") купіла для выдатных работнікаў дамы. Жыццё наладжвалася: работа, дах над галавой, сям'я. Што яшчэ трэба чалавеку?

За Сяргеем Аўсянскім у гаспадарцы замацаваны збожжаўборачны камбайн, трактар, два кормаўборачныя камбайны. Параўнаць майго героя можна са шматстаночнікам: з ворыва пераключаецца на сяўбу, затым — корманарыхтоўка, жніво. Зараз ён жне на камбайне "Палессе".

— Такому вопытнаму сейбіту маглі б даць і больш круты камбайн, імпартны, — не стрымалася я.

— А чым нашы, айчынныя, горш? — парыруе Сяргей Мікалаевіч.

— Кажуць, псуюцца часта, — пярэчу яму.

Але ён не пагаджаецца: "Мой камбайн убірае якасна, збожжа, як бачыце, за ім не сыплецца. А калі сур'ёзна, то ў лядашчых руках найлепшая тэхніка выходзіць са строю".

— А ў Мінск не плануеце вярнуцца? — пацікавілася напрыканцы ў свайго суразмоўцы.

— Дзякуй, не. У свой час падыхаў гарадскім пылам. Таму не прамяняю гэтую прыгажосць ні на якія выгоды цывілізацыі. Так, праца ў вёсцы не з лёгкіх, але на свежым паветры не так стамляешся, як на заводскім канвееры.

Хацелася б дадаць, што ў вялікім мегаполісе Аўсянскі будзе адзін з многіх, а тут ён такі адзіны. І яму павага, гонар ад вяскоўцаў, кіраўніцтва раёна і вобласці за шчырую працу. Як зазначыў Сяргей Мікалаевіч, за дваццаць гадоў хлебаробства сабралася столькі падзяк ды грамат, што можна сцены абклеіць.

Таццяна ЛАЗОЎСКАЯ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Дыета ад хандры. Што жаваць, каб не перажываць

Дыета ад хандры. Што жаваць, каб не перажываць

«Сумныя» прадукты — прэч з халадзільніка!

Грамадства

«Сталінскі праспект мы называлі брадвеем». Як і чым жылі беларускія стылягі

«Сталінскі праспект мы называлі брадвеем». Як і чым жылі беларускія стылягі

Пасля смерці Сталіна «жалезная заслона», якая аддзяляла Савецкі Саюз ад навакольнага свету, прыадчынілася.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

АВЕН. Неабходна будзе сканцэнтраваць намаганні на рабоце.

Грамадства

Прынцып Інэсы Караткевіч: цаніць кожную хвіліну

Прынцып Інэсы Караткевіч: цаніць кожную хвіліну

«Ні разу не пашкадавала, што прыйшла працаваць у такую ўнікальную структуру, як спажыўкааперацыя»