Вы тут

Юлія Зыкава: «Пасля першага эфіру адчувала сябе так, нібыта нанава нарадзілася»


Каб мара стала рэальнасцю, трэба зрабіць яе мэтай і дзейнічаць. Такая формула якраз і адлюстроўвае гісторыю вядучай «Сталічных падрабязнасцяў» на канале СТБ Юліі Зыкавай. Сваю прафесійную прыдатнасць дзяўчына правярала рознымі спосабамі: рабіла з сяброўкай «радыё- праграму» для знаёмых, тэлефанавала на розныя шоу, каб паўдзельнічаць у конкурсах, пісала для газет, часопісаў, інтэрнэт-выданняў… Аднак бацькі Юліі без энтузіязму ўспрынялі яе жаданне звязаць сваё жыццё з гэтай сферай і настаялі на тым, каб дачка пачала вывучаць замежныя мовы. Як аказалася, такі крок толькі наблізіў да мары, і яна трапіла на блакітны экран…

1378415772188_6-3

— Калі вы трапілі на тэлебачанне?

— Стаўшы студэнткай, я пачала паралельна працаваць на ім, бо заўсёды ведала, што хачу, каб было менавіта так. А пачалося ўсё яшчэ ў той час, калі вучылася ў школе. Па тэлевізары паказвалі каманду КВЗ Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, тады быў іх «зорны» перыяд. Я глядзела на іх і разумела, што таксама хачу быць на экране тэлевізара. Не магла патлумачыць сваё жаданне, але пачала думаць, як можна туды трапіць. Добра разумела, што жартаваць я не ўмею, не спяваю і не танцую, таму заставаўся толькі адзін варыянт — стаць журналістам. Калі расказала пра свае планы бацькам, то пачула: «Ні пра што такое нават не думай. У нас няма знаёмых на тэлебачанні. Паступай ва ўніверсітэт!» На што я адказала: «Паглядзіце, я буду на тэлебачанні!»

— Першыя эфіры, праекты памятаеце?

— Пасля першага эфіру, калі я выйшла ў горад, то мне здавалася, быццам усе на мяне глядзяць. Я ішла, назірала за людзьмі і адчувала сябе так, нібыта нанава нарадзілася. Думала, што ўсе паглядзелі маю пяціхвілінную перадачу, і цяпер я буду вядомай. Але, зразумела, нічога такога і блізка не было. Акрамя маіх бацькоў, можа, ніхто яе і не глядзеў, аднак пачуццё эйфарыі не пакідала. Як маладая дзяўчына, цікавілася модай, поп-культурай. Была ўпэўнена, што мой інтарэс да гэтай тэмы павінны раздзяляць і іншыя, таму вырашыла сумясціць веды, набытыя ва ўніверсітэце, і працу на тэлебачанні. Мая першая праграма была «Агляд прэсы», дзе я брала рэальныя англамоўныя крыніцы пра культурнае і свецкае жыццё і, перакладаючы іх, рабіла агляд навін.

— З часам ваш інтарэс да свецкага жыцця вычарпаў сябе?

— Час ад часу мне здаецца, што я стала дарослай і мой інтарэс знік, але ўсё ж бывае чытаю, гляджу нешта па тэме. Цяпер мне ўжо цікава не тое, хто з кім сустракаецца і як апранаецца, а больш акцэнтую ўвагу на тым, як падаецца інфармацыя. Пры праглядзе тэлевізійных праграм пачынаю аналізаваць, у якім месцы я падала б тыя ці іншыя падзеі па-іншаму. Відаць, дае пра сябе знаць «прафесійная хвароба».

— Вам знаёмае пачуццё няўпэўненасці перад камерай?

— Сёння я ўжо магу казаць, што змагла яго пераадолець. Памятаю, калі апынулася перад камерай першы раз, то чаго толькі не было: і словы блытала, хоць тэкст быў вывучаны на памяць, і вочы не ведала куды падзець… Зараз тых перажыванняў няма, я нават перад эфірам магу займацца нейкімі сваімі пытаннямі, а потым засяроджваюся і пачынаю працаваць. І гэта ўжо прафесіяналізм, якому проста неабходна навучыцца, бо інакш ніякіх нерваў не хопіць. Калі нейкае хваляванне і ўзнікае, то проста настройваю сябе на тое, што ўсё пройдзе добра.

— А «зорная хвароба» для вас не характэрна?

— Я ведаю многа прыкладаў, калі людзі працуюць на тэлебачанні нашмат даўжэй, чым я, і дасягнулі значна большага, але ў іх не адчуваецца ніколі «зорнасці». Спадзяюся, што і ў мяне яе няма. Я не хаджу з высока паднятай галавой. Магу спакойна зайсці ў любую краму. Бывае, мяне пазнаюць. Даводзіцца шэпт чуць за спінай, маўляў, «думалі, яна ў жыцці не такая». Імкнуся не звяртаць на такія моманты ўвагі.

— Вечарынкі, тусоўкі для некаторых — амаль што лад жыцця. На ваш погляд, чаму людзі імкнуцца апынуцца ў «коле абраных»?

— У нашай мінскай тусоўцы няма абраных. Практычна любы можа туды трапіць пры жаданні, але не ўсе хочуць. Я хацела, бо гэтага патрабавала мая работа. І да гэтай пары я падтрымліваю кантакты са многімі артыстамі, хоць ужо і не патрэбны ніякія каментары.

— Вобраз на экране адрозніваецца ад таго, як вы выглядаеце ў жыцці?

— Многія кажуць, што розніцы не адчуваецца. Магчыма, з за таго, што «Сталічныя падрабязнасці» — гэта навіны пра жыццё горада. Яны не настолькі сур'ёзныя, як, скажам, навіны краіны. Я, у сваю чаргу, стараюся падачу навін недзе ўсмешкай разбавіць, перадаць сваё стаўленне да падзеі.

— Вы неяк сказалі, што «Сталічныя падрабязнасці» — той фармат, у якім вам камфортна працаваць. Няўжо няма ніякіх прафесійных амбіцый?

— Амбіцыі ёсць ва ўсіх, і я не выключэнне. Але гэта не імкненне мець нейкі свой праект. Я атрымала рэжысёрскую адукацыю і вельмі хачу расці прафесіянальна ў гэтым напрамку. Ужо зрабіла некалькі дакументальных фільмаў, ёсць вопыт здымак кліпаў, рэкламы. Пакуль што я на пачатковым этапе.

— Маеце нейкі рэцэпт, як гарманічна сумяшчаць працу і асабістае жыццё?

— Сакрэт, на мой погляд, у тым, што не варта цалкам прысвячаць сябе толькі нейкай адной сферы. Трэба ўмець сябе стрымліваць і не пераходзіць мяжу. У мяне бывае так: калі ўзнікае жаданне «рынуцца ў працу», я пытаюся ў сябе: «А ці прыгатавана вячэра для мужа? Калі я бацькам тэлефанавала апошні раз?» Проста разумею, што ёсць справы, абмінуўшы ўвагай якія, потым буду шкадаваць. Аднак, бывае, пасля працяглага адпачынку мяне так і цягне папрацаваць… Цяпер вось вярнулася з водпуску і мару паглыбіцца ў работу.

— Як лічыце, што трэба, каб дасягнуць поспеху ў прафесіі?

— Трэба шмат працаваць без адпачынку, сну і асабістага жыцця. Я не належу да ліку тых людзей, якія будуць ахвяраваць такімі момантамі дзеля працы. Ведаю, як магу працаваць, які мой патэнцыял, але на гэтым этапе праца «да страты пульсу» ў мяне не ў прыярытэце. Таму вечары я прысвячаю блізкаму чалавеку, знаходжу час для адпачынку і прачынаюся бадзёрай для сустрэчы новага дня.

— Па якіх прынцыпах ладзіце жыццё?

— Калі я прымаю нейкае рашэнне, то галоўнае для мяне — не адчуваць сумненняў. Нават калі бываюць сітуацыі, што мой пункт гледжання не супадае з агульнапрынятым. Калі адчуваю, што зраблю нешта, а потым буду сябе дакараць, ніколі не буду дзейнічаць.

Алена ДРАПКО

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як кадравыя агенцтвы падманваюць даверлівых грамадзян

Як кадравыя агенцтвы падманваюць даверлівых грамадзян

Калі ў кадравым агенцтве вам прапануюць заплаціць грошы і гарантуюць стапрацэнтнае працаўладкаванне, смела разварочвайцеся і сыходзьце: перад вамі, напэўна, ашуканцы.

Грамадства

Прыродныя антыбіётыкі: Лекі, якія дапамагаюць перамагчы інфекцыю і ўмацоўваюць ахоўныя ўласцівасці арганізма

Прыродныя антыбіётыкі: Лекі, якія дапамагаюць перамагчы інфекцыю і ўмацоўваюць ахоўныя ўласцівасці арганізма

У адрозненне ад «хімічных антыбіётыкаў», прыродныя лекі не толькі дапамагаюць перамагчы інфекцыю, але і ўмацоўваюць ахоўныя ўласцівасці арганізма.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

СКАРПІЁН. На гэтым тыдні традыцыйны падыход да вырашэння праблем не заўсёды будзе ўдалы.

Грамадства

Як дзейнічалі партызаны ва Усакінскім лесе на Клічаўшчыне

Як дзейнічалі партызаны ва Усакінскім лесе на Клічаўшчыне

Піша сын аднаго з партызан Генадзь Сахрай.