Вы тут

Фотаздымак з гісторыяй


Цікава, колькі фотаздымкаў за год робіць сучасны чалавек? Гэта складана падлічыць нават брытанскім вучоным, з улікам таго, што фатаграфія з хітрай навукі зрабілася заняткам будзённым і даступным ці не для кожнага. Мы здымаем на фотакамеры і мабільныя тэлефоны, на планшэты і веб-камеры... Ды што казаць, з'явіліся нават «разумныя» халадзільнікі, спалучаныя з лічбавымі фотарамкамі!

Яшчэ пару дзесяцігоддзяў таму стаўленне да працэсу фатаграфавання было зусім іншым. Памятаеце — паход у фотаатэлье ператвараўся ў цэлы рытуал: жанчыны падбіралі ўбор і прычоску, дзецям куплялі новыя боцікі, бацьку — гальштук, і выходзілі з дома такія прыгожыя і важныя... Потым атрыманы адрэтушаваны фотаздымак акуратна ўкладвалі ў альбом ці вешалі ў рамцы на сцяну. Здымкі сябрам і родным падпісвалі: «На доўгую памяць». А што цяпер? Усё менш людзей друкуюць фота на паперы, захоўваючы іх у лічбавым фармаце, а фотасалон наведваюць, хіба што калі трэба тэрмінова зрабіць картку на пашпарт...

1379543329664_1

Выбраць са стоса старых фотаздымкаў найбольш дарагія для памяці, згадаць звязаную з імі гісторыю (а можа, і не адну) — гэта мы і прапануем зрабіць вам, шаноўныя чытачы. Давайце пагартаем сямейныя альбомы разам! Фотаздымкі з гісторыяй (не больш за тры здымкі) дасылайце на рэдакцыйную пошту альбо электронную скрыню іnfо@zvуаzdа.mіnsk.bу. Аўтар найлепшага фота з гісторыяй будзе адзначаны каштоўным прызам.

Увага! Да ўдзелу ў конкурсе НЕ ПРЫМАЮЦЦА вясельныя фотасесіі, леташнія здымкі з курорта і сучасныя фота дзяцей.

Вось якія здымкі і звязаныя з імі ўспаміны даслала наша пастаянная чытачка Соф'я Кусянкова з вёскі Лучын Рагачоўскага раёна.
«...Пасляваенныя здымкі вызначаюцца па фоне — такая была манера. Часцей за ўсё фонам служыла саматканая посцілка. Можна паглядзець, якім ты быў у дзяцінстве, і адначасова ўбачыць манеру ткацтва ў пэўным рэгіёне... Вось мы з Лёнчыкам (фота 1956 года) на фоне посцілкі ў 16 нітоў (дарэчы, у 16 нітоў магла выткаць толькі добрая ткачыха, далёка не кожная). Лёнчык — гэта брат Аляксей. Я яго так звала, бо трэба было падлізвацца, каб узяў з сабой «на рыбу». Выконвала ўсё, што казаў: падносіла «чарв'якоў», з кручкамі запаснымі напагатоў стаяла, калі абрываліся, пільнавала злоўленую рыбу... Дарэчы, і цяпер сярод блізкай радні брата ўсе завуць Лёнчыкам. Хоць яму ўжо 64 і ён вялізны дзядзька...

Пра што яшчэ згадваю, гартаючы старыя здымкі? Пра ткацкія прылады. Бацька быў добры сталяр. Усё рабіў сам — і кросны, і навоі, і прасніцу, і панажы — акрамя хіба што бёрда. А зроблена было ўсё з клёна, ды так добра, што нашы кросны для работы бралі і іншыя жанчыны.

1379543331589_2

Вось фота маёй мамы, Марфы Калінічны (1983). Не скажу, што здымак тэхнічна якасны. Але ж яна — прыгажуня. Помню, яна шкадавала, што ў яе фотаздымкаў бацькоўскіх не было, заўсёды казала: «Во, каб пабачыць маму — хоць бы ў дзірачку...». Ды ці мала што яшчэ яна казала, што мы не заўсёды чулі. Мы думалі, што мы разумнейшыя. А на самай справе бацькі былі нашмат мудрэйшыя, чым мы лічылі. Колькі я даведалася ад іх гістарычных звестак і таямніц!

Цяпер я — пры не зусім апошнім лічбавым фотаапараце. І не трэба палка, каб выгнаць здымаць у мілыя сэрцу мясціны. Многа здымаю, тым больш мясціны ў нас сапраўды прыгожыя. Але ж нават краявіды з часам мяняюцца, таму здымкі нават 5-10-гадовай даўніны паўтарыць ужо нельга. Адным словам, трэба здымаць: каб захаваць памяць, імгненне. Бо ўсё мяняецца. А фота застаецца і робіцца гісторыяй».

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Дыета ад хандры. Што жаваць, каб не перажываць

Дыета ад хандры. Што жаваць, каб не перажываць

«Сумныя» прадукты — прэч з халадзільніка!

Грамадства

«Сталінскі праспект мы называлі брадвеем». Як і чым жылі беларускія стылягі

«Сталінскі праспект мы называлі брадвеем». Як і чым жылі беларускія стылягі

Пасля смерці Сталіна «жалезная заслона», якая аддзяляла Савецкі Саюз ад навакольнага свету, прыадчынілася.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

АВЕН. Неабходна будзе сканцэнтраваць намаганні на рабоце.

Грамадства

Прынцып Інэсы Караткевіч: цаніць кожную хвіліну

Прынцып Інэсы Караткевіч: цаніць кожную хвіліну

«Ні разу не пашкадавала, што прыйшла працаваць у такую ўнікальную структуру, як спажыўкааперацыя»