Вы тут

А што за «чор­ным пі­я­рам»?


1Мі­лая з вы­гля­ду да­ма — вя­ду­чая на тэ­ле­эк­ра­не — пы­та­ец­ца ў су­раз­моў­цы, ці па­трэ­бен, ка­лі мы га­во­рым пра вя­до­ма­га пісь­мен­ні­ка ці ар­тыс­та, чор­ны пі­яр: гэ­та ж так ажыў­ляе воб­раз, ро­біць яго больш ча­ла­ве­чым ці да­ступ­ным.

Як па­цвяр­джэн­не яе слоў — гуч­ныя скан­да­лы «зо­рак», пра якія мож­на пра­чы­таць у га­зе­це, ча­со­пі­се, ін­тэр­нэ­це: адзін ме­ся­ца­мі не вы­хо­дзіць з за­пою, дру­гі на гаст­ро­лях учы­ніў дэ­бош у рэ­ста­ра­не, трэ­ці ка­то­ры раз мя­няе жон­ку...

Ча­сам на­ват звы­чай­ны кры­мі­нал, звя­за­ны з па­дат­ка­мі, фі­нан­са­вы­мі па­ру­шэн­ня­мі за­ко­ну, не вы­клі­кае ў фа­на­таў асу­джэн­ня ці абу­рэн­ня.

А вось я чы­таю пра ак­цёр­скую сям'ю Паў­ла і Ган­ны Хар­лан­чу­коў, у якіх чац­вё­ра дзя­цей, з які­мі яны пра­вод­зяць увесь воль­ны ад спек­так­ляў і зды­мак час.

Больш за тое, Па­вел, як са­праўд­ны па­тры­ёт сва­ёй Ра­дзі­мы, вы­хоў­вае дзя­цей па-бе­ла­рус­ку, і мо­ва ў сям'і — не рэд­кі госць, а што­дзён­ная звы­чай­ная з'я­ва.

Ні­я­ка­га чор­на­га пі­я­ру, а так пры­ем­на, і воб­раз ста­но­віц­ца і да­ступ­ным, і ча­ла­веч­ным.

Не раз су­ты­каў­ся з па­ра­дай, што, маў­ляў, каб пра ця­бе больш га­ва­ры­лі, час­цей на­гад­вай пра ся­бе чым-не­будзь не­ар­ды­нар­ным. Ня­хай, маў­ляў, і нех­та з не­га­тыў­ным вод­гу­кам вы­сту­піць — усё ж рэ­кла­ма. А ад­на чы­тач­ка, пра­чы­таў­шы пра свет­лыя і чыс­тыя па­чуц­ці ў ма­іх тво­рах, уз­дых­ну­ла: «Хо­ра­ша, але ця­пер, на жаль, так амаль не пі­шуць».

Эпа­таж, скан­дал, чар­ну­ха — сён­ня час­цей за­лог пос­пе­ху ў чы­тац­кай, гля­дац­кай аў­ды­то­рыі. І нар­маль­ныя, пры­стой­ныя па­во­дзі­ны на­шых ку­мі­раў ужо зда­юц­ца анах­ра­ніз­мам.

Ча­му так ад­бы­ва­ец­ца? Мне ду­ма­ец­ца, ад та­го, што ёсць спа­ку­са ў не­ка­то­рых лю­дзей так бы мо­віць на­блі­зіць сла­ву­тасць да свай­го ўзроў­ню. «Вось вы ка­жа­це — та­лент, ге­ній, а ён п'е, як і я, і гу­ляе на­пра­па­лую...»

Я не­як вы­сту­піў з ар­ты­ку­лам у па­ва­жа­най га­зе­це пра не­аб­ход­насць вяр­таць у гра­мад­ства аў­та­ры­тэт пісь­мен­ні­ка, та­кі, які ён быў у Льва Талс­то­га, Ан­то­на Чэ­ха­ва, Яку­ба Ко­ла­са, Ян­кі Ку­па­лы... Ад­ра­зу знай­шлі­ся лю­дзі, якія, як пад мік­ра­ско­пам, па­ча­лі шу­каць, су­праць ка­го гэ­ты ар­ты­кул, што я меў на ўва­зе.

Сло­ва «за» ча­сам ста­но­віц­ца менш па­пу­ляр­ным, чым сло­ва «су­праць», ад­ступ­лен­не ад нор­мы лі­чыц­ца важ­ней­шым і ці­ка­вей­шым, чым са­ма нор­ма.

І мы ма­ла за­дум­ва­ем­ся, як гэ­та ўздзей­ні­чае на мо­ладзь. І вось ужо ад жа­дан­ня ад­сту­пац­ца ад тра­ды­цый­ных нор­маў, ра­біць на­су­пе­рак ад­бы­ва­юц­ца тра­ге­дыі, баць­кі губ­ля­юць дзя­цей не ў пе­ра­нос­ным, а ў са­мым што ні на ёсць на­ту­раль­ным сэн­се.

А мут­ны па­ток з эфі­ру, яр­кіх глян­ца­вых ста­ро­нак, за­ваб­лі­вых сай­таў не мя­лее, аб­рынь­вае на ду­шы лю­дзей па­то­кі бру­ду, вы­чва­рэн­няў, уся­ля­кай ін­шай бры­до­ты.

І сло­ва, якое за­клі­кае да вы­со­кіх па­чуц­цяў, да свет­ла­га і пры­го­жа­га, не дзей­ні­чае, а чор­ны пі­яр свят­куе пе­ра­мо­гу, па-са­дыс­цку ра­го­ча над за­ста­рэ­лы­мі, на яго по­гляд, па­няц­ця­мі пры­стой­нас­ці, год­нас­ці, да­бры­ні.

А ка­лі чор­на­му не су­праць­пас­та­віць свет­лае, то ўрэш­це пе­ра­маг­чы мо­жа цем­ра.

Мне б гэ­та­га не ха­це­ла­ся.

Выбар рэдакцыі

Палітыка

У адказе за гістарычную памяць

У адказе за гістарычную памяць

«Мы толькі цяпер пачынаем усведамляць і падыходзіць да ацэнкі рэальных маштабаў гібелі нашых людзей ад рук фашыстаў і іх памагатых у гады вайны».

Грамадства

Як музей у Вайцяшыне бібліятэку ад закрыцця выратаваў

Як музей у Вайцяшыне бібліятэку ад закрыцця выратаваў

Бібліятэк, што функцыянуюць ў маленькіх населеных пунктах, ужо амаль не засталося.

Грамадства

У зоне рызыкі. Як пажылым людзям засцерагчыся ад СOVІD-19

У зоне рызыкі. Як пажылым людзям засцерагчыся ад СOVІD-19

Найлепшым спосабам прафілактыкі з'яўляецца прышчэпка ад COVІD-19.