01 снежня, аўторак

Вы тут

Паміж намі, дзяўчынкамі


Тац­ця­на Сі­вец. Са­мы леп­шы па­да­ру­нак: гіс­то­рыі ад­ной дзяў­чын­кі. — Мінск: Вы­да­вец­кі дом «Звяз­да», 2014. — 56 с.

9-2

Ву­чо­ныя, якія пра­цу­юць у га­лі­не ген­дар­ных да­сле­да­ван­няў, сцвяр­джа­юць, што хлоп­чы­кі не чы­та­юць кніг, га­лоў­ны­мі ге­ра­і­ня­мі якіх з'яў­ля­юц­ца дзяў­чын­кі. На­пэў­на, та­му боль­шая част­ка тво­раў дзі­ця­чай лі­та­ра­ту­ры рас­па­вя­дае аку­рат пра хлоп­чы­каў. І на­ват ка­лі ў якас­ці пер­са­на­жа кні­гі вы­сту­пае жы­вё­ла, усё ад­но гэ­та іс­то­та муж­чын­ска­га по­лу. У дзяў­чы­нак фак­тыч­на ня­ма ін­ша­га вый­сця, як так­са­ма чы­таць пра жыц­цё хлоп­чы­каў. Та­му, па­ба­чыў­шы пад­за­га­ло­вак гэ­тай кні­гі, дзяў­чын­кі, не­су­мнен­на, уз­ра­ду­юц­ца.

Дзяў­чын­кі атры­ма­юць ад гэ­тай кні­гі най­боль­шае за­да­валь­нен­не. І спра­ва не толь­кі ў пры­ваб­най вок­лад­цы, вы­дат­ных ма­люн­ках Ган­ны Ра­ма­ноў­скай, сю­жэ­це, але і ў шчы­рас­ці, да­вя­раль­нас­ці гу­тар­кі, якую вя­дзе з чы­та­чом аў­тар. Мы ні­бы­та за­зі­ра­ем у жыц­цё ма­лень­кай Тац­цян­кі, ра­зам з ёй хо­дзім у са­док, сяб­ру­ем з Ва­лем і Ка­цяй, хва­рэ­ем, пе­ра­жы­ва­ем ма­лень­кія і вя­лі­кія ра­дас­ці і рас­ча­ра­ван­ні. Хі­ба бы­ва­юць у дзя­цей рас­ча­ра­ван­ні і кло­па­ты? На­ту­раль­на! На дзень на­ра­джэн­ня за­мест ляль­кі баць­кі па­да­ры­лі эн­цык­ла­пе­дыю, раз­біў­ся та­таў лю­бі­мы ку­бак, ма­ма не ра­зу­мее, як вяс­ной мож­на гу­ляць у зі­му... Тац­цян­ка ста­но­віц­ца доб­рай сяб­роў­кай чы­та­чу, рас­па­вя­да­ю­чы свае гіс­то­рыі, шчы­ра дзе­ліц­ца дум­ка­мі і пе­ра­жы­ван­ня­мі. Пісь­мен­ні­ца не іра­ні­зуе з ся­бе ма­лень­кай, а рас­па­вя­дае ўсё так, як бы­ло, як па­мя­тае.

«Якія мо­гуць быць пе­ра­жы­ван­ні ў дзя­цей? Дзі­ця­чыя кні­гі му­сяць быць толь­кі вя­сё­лы­мі і за­баў­ляль­ны­мі! Ні­я­ка­га су­му!» — ска­жа скеп­тык. А вось і не. Вы па­мя­та­е­це ся­бе ў дзя­цін­стве? Заў­сё­ды бы­ло ве­се­ла? Ка­лі па­мі­ра­ла лю­бі­мае ка­ця­ня, ла­ма­лі­ся цац­кі, ма­лод­шая сяст­ра так і ста­ра­ла­ся на­шко­дзіць, зі­мою трэ­ба бы­ло ра­на ўста­ваць і іс­ці ў са­док... Як і ў жыц­ці да­рос­лых, у дзя­цей так­са­ма зда­ра­юц­ца свае тра­ге­дыі. І ба­дай са­мая вя­лі­кая з іх — рас­стан­не і раз­вод баць­коў. У гэ­тай сі­ту­а­цыі дзі­ця­ці, на­пэў­на, скла­да­ней за ўсіх: жыц­цё ні­ко­лі не бу­дзе ра­ней­шым, а пры­чы­ны гэ­тых змен ні­хто не мо­жа па­тлу­ма­чыць. Ка­лі раз­вод­зяц­ца баць­кі, Тац­цян­цы гор­ка і сум­на, ад­нак яе гіс­то­рыя мо­жа да­па­маг­чы ін­шым дзет­кам, якія спа­чат­ку так­са­ма не ве­да­юць, як пе­ра­стаць аб­ві­на­вач­ваць ся­бе і не пла­каць на­ча­мі пад коў­драй.

Зрэш­ты, ка­жу­чы, што гэ­тая кні­га ста­не доб­рым па­да­рун­кам дзяў­чын­кам, я зу­сім не за­клі­каю хлоп­чы­каў бай­ка­та­ваць вы­дан­не і не чы­таць гіс­то­рыі Тац­цян­кі. Ду­ма­ец­ца, мно­гім хлоп­чы­кам ха­це­ла­ся б за­зір­нуць у свет за­гад­ка­вых дзяў­чы­нак. Усе гэ­тыя су­ке­нач­кі, бан­ці­кі, ляль­кі, туф­лі­кі... Для хлоп­чы­ка гэ­та вель­мі дзіў­ныя рэ­чы. Доб­ра, ка­лі ёсць ма­лод­шая ці ста­рэй­шая сяст­ра і яе зна­хо­джан­не по­бач кры­ху на­блі­жае свет дзяў­чы­нак. А ка­лі ня­ма? Ці ўме­юць дзяў­чын­кі сяб­ра­ваць? Ці ба­лю­ча ім, ка­лі ту­за­юць за кос­кі? Ці мож­на ра­зам з імі гу­ляць? Ма­ме ці ба­бу­лі та­кія пы­тан­ні за­да­ваць ня­ём­ка. Та­ды хто пад­ка­жа? Адзін з ва­ры­ян­таў ад­ка­зу — Тац­цян­ка і кні­га «Са­мы леп­шы па­да­ру­нак». Зрэш­ты, раз­вод­зяц­ца баць­кі не толь­кі дзяў­чы­нак. І ра­зу­мен­не та­го, што ты не адзін апы­нуў­ся ў та­кім скла­да­ным ста­но­ві­шчы, мо­жа да­па­маг­чы спра­віц­ца і пры­няць но­вы лад жыц­ця.

Але ка­лі ады­сці ад пы­тан­няў ген­да­ру, не звяр­таць ува­гі на да­сле­да­ван­ні і стэ­рэа­ты­пы, то вар­та пад­крэс­ліць, што гіс­то­рыі Тац­цян­кі — гэ­та вель­мі лёг­кая і сім­па­тыч­ная кні­га. Заў­сё­ды пры­ем­на ўспа­мі­наць сваё дзя­цін­ства, ра­да­вац­ца, пры­гад­ва­ю­чы шчас­лі­выя мо­ман­ты і смя­яц­ца з пе­ра­жы­ван­няў, якія на той час па­да­ва­лі­ся над­звы­чай важ­ны­мі: ма­ма пры­му­сі­ла апра­нуць не­лю­бі­мую су­кен­ку, у сад­ку па­трэб­на ес­ці ту­ша­ную ка­пус­ту, якая на смак па­да­ец­ца гор­кай, зу­сім не атрым­лі­ва­ец­ца ля­таць, як дзядзь­ка ў тэ­ле­ві­за­ры. У кож­на­га з нас ёсць та­кія гіс­то­рыі. Ка­лі іх ус­па­мі­на­еш, на ду­шы ста­но­віц­ца цёп­ла-цёп­ла ці сум­на-сум­на (у за­леж­нас­ці ад та­го, доб­рыя гэ­та ўспа­мі­ны ці кеп­скія). Пры­ем­на па­раў­ноў­ваць свае гіс­то­рыі з гіс­то­ры­я­мі ін­шых дзя­цей. Мы ўсе бы­лі ад­ноль­ка­ва ма­лень­кія, але кож­ны з нас быў па-свой­му шчас­лі­вы ці ня­шчас­ны. Спа­дзя­ю­ся, усё ж час­цей шчас­лі­вы.

Ма­ры­на ВЕ­СЯ­ЛУ­ХА

 

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Што мяняецца з 1 снежня

Што мяняецца з 1 снежня

Вырасце памер пенсiй: па ўзросце, за выслугу гадоў, па iнвалiднасцi, з прычыны страты кармiцеля. 

Грамадства

​Што павiнны зрабiць на прадпрыемствах, каб папярэдзiць распаўсюджванне COVID-19

​Што павiнны зрабiць на прадпрыемствах, каб папярэдзiць распаўсюджванне COVID-19

Мiнiстэрства аховы здароўя распрацавала рэкамендацыi па прафiлактыцы каранавiруснай iнфекцыi ў арганiзацыях.

Грамадства

Бонусы для альтруiстаў могуць быць прадугледжаны законам аб валанцёрскай дзейнасцi

Бонусы для альтруiстаў могуць быць прадугледжаны законам аб валанцёрскай дзейнасцi

Пра гэтыя i iншыя прапановы ў законапраект аб валанцёрскай дзейнасцi разважалi эксперты падчас круглага стала.

Грамадства

«Да штыка ён пяро прыраўняў». Узгадваем ваеннага карэспандэнта Канстанціна Сіманава

«Да штыка ён пяро прыраўняў». Узгадваем ваеннага карэспандэнта Канстанціна Сіманава

28 лістапада 2020 года спаўняецца 105 гадоў з дня нараджэння вядомага рускага пісьменніка, ваеннага карэспандэнта і журналіста Канстанціна Сіманава.