Вы тут

Яшчэ пра любоў


Тэ­атр і страс­ныя па­чуц­ці

З-за іх мож­на ні­чо­га не ба­чыць на­во­кал (і ў пра­мым, і ў пе­ра­нос­ным сэн­се), з-за іх зно­сіць «дах» і ла­ка­ма­тыў ча­кае кру­шэн­не, з-за іх кру­шэн­не свай­го лё­су пе­ра­жы­ва­юць асоб­ныя лю­дзі, але яны ж да­па­ма­га­юць вы­жыць і пе­ра­цяр­пець лі­ха­лец­це... Пра ўсё гэ­та раз­ва­жаць пры­му­сіў «Тэ­Арт». І пра лю­боў да са­мо­га тэ­ат­ра — так­са­ма.

18-23

Ка­лі ча­ла­век лю­біць, ён увесь час шу­кае пры­кме­ты ад­ка­зу ад про­ці­лег­ла­га бо­ку на свае па­чуц­ці (што я ра­бі­ла ў па­пя­рэд­нім вы­пус­ку «Жы­ран­до­лі» 11 каст­рыч­ні­ка, ка­лі раз­гля­да­ла бе­ла­рус­кую пра­гра­му фес­ты­ва­лю «Тэ­Арт»). І ка­лі моц­на ча­ка­еш, то ад­каз на па­чуц­ці ба­чыц­ца ў ней­кіх вель­мі дроб­ных пры­кме­тах, асоб­ных зна­ках ува­гі, час­та з вя­лі­кім аван­сам. Ці на­огул уяў­ля­еш тое, ча­го, мо­жа быць, па­куль ня­ма, але так хо­чац­ца, каб бы­ло. З лю­боўю да бе­ла­рус­ка­га тэ­ат­ра ў мя­не не­дзе так: ён ска­заў «а», а я чую паэ­му; ён на­ва­жыў­ся зра­біць крок, а ўжо ўяў­ля­ец­ца, што пе­ра­адо­леў вя­лі­кую ад­лег­ласць, якая нас раз'­яд­на­ла. Але так хо­чац­ца, каб ён з лю­боўю да мя­не (гле­да­ча) жыў, каб ву­чыў­ся лю­біць мя­не і імк­нуў­ся здзіў­ляць, быць роз­ным — ін­шым, но­вым, не­ча­ка­ным...

Але як жа гэ­та­му на­ву­чыц­ца? Вя­до­ма, мож­на ін­ту­і­тыў­на ра­біць роз­ныя за­ха­ды, спра­ба­ваць, атрым­лі­ваць у ад­каз «не», зноў спра­ба­ваць. А мож­на па­гля­дзець, як гэ­та ро­бяць ін­шыя, як вы­каз­ва­юць зна­кі па­ва­гі, лю­бо­ві і ўме­юць рас­паль­ваць га­ра­чыя па­чуц­ці. Вось па­гля­дзець, як гэ­та ро­бяць ін­шыя, да­па­ма­гае між­на­род­ная пра­гра­ма тэ­ат­раль­на­га фес­ты­ва­лю «Тэ­Арт», дзе прад­стаў­ле­на па­літ­ра са­мых роз­ных срод­каў, які­мі мож­на ўраж­ваць гле­да­ча і «да­ся­гаць» яго лю­бо­ві.

1. Быць ары­гі­наль­ным. У ча­ла­ве­чых па­чуц­цях і пра іх, ві­даць, ужо ска­за­на ўсё. Ад­куль жа ўзяц­ца ары­гі­наль­нас­ці? Ад­ным са срод­каў да­сяг­нуць гэ­та­га з'яў­ля­ец­ца фор­ма. Фор­ма та­го, у якім вы­гля­дзе тэ­атр пры­хо­дзіць да гле­да­ча. Най­перш фор­ма. Ці чыс­тая фор­ма, ка­лі хо­ча­це. Апош­ні ва­ры­янт быў прад­стаў­ле­ны дац­кім Тэ­ат­рам «Атэль Пра­Фор­ма», які пры­вёз спек­такль «Смех у цем­ры». Ба­наль­ная гіс­то­рыя: муж кі­дае сям'ю дзе­ля ка­хан­кі. Трап­ляе ў ава­рыю, губ­ляе зрок і не ба­чыць... Не ба­чыць, як яго ка­хан­ка це­шыць ся­бе ін­шы­мі ад­но­сі­на­мі. Ён не ба­чыць, але яму за­ста­юц­ца гу­кі, якія на­ўмыс­на пад­крэс­ле­ны. Гук (і ўсё, што з ім звя­за­на) у гэ­тым спек­так­лі ады­гры­вае асоб­ную ро­лю. Га­лоў­ную, я ска­за­ла б, та­му што пе­ра­іг­ры­вае ак­цё­раў. Гук тут са­праў­ды за­хап­ляе. У спа­лу­чэн­ні са сцэ­ніч­ным мі­ні­ма­ліз­мам (бо ў цем­ры ж усё ад­но ні­чо­га не бач­на, быц­цам ні­чо­га ня­ма, акра­мя ха­о­су) ён па­да­ец­ца та­кім інт­ры­гу­ю­чым, не­ка­га (хто спек­так­ляў з па­доб­ны­мі фар­маль­ны­мі экс­пе­ры­мен­та­мі ба­чыў ма­ла), мо­жа вель­мі ўра­зіць. У лю­бо­ві так: до­свед час­та іг­рае су­праць ця­бе. Тым не менш сам факт та­го, што су­час­ны тэ­атр га­то­вы спра­ба­ваць, экс­пе­ры­мен­та­ваць, вар­ты ўва­гі.

2. Пра­су­ну­тым. Што ўтой­ваць: у ХХІ ста­год­дзі тэ­атр хо­ча быць су­час­ным у знеш­ніх пра­явах. Але ка­лі ёсць тэх­ні­ка — трэ­ба па­ка­заць не толь­кі, што яна ёсць, а тое, што мы ўме­ем ёю ка­рыс­тац­ца. Каб гэ­тая тэх­ні­ка не бы­ла вы­ключ­ным за­хап­лен­нем су­час­нас­цю, а ўсё ж слу­жы­ла срод­кам пад­крэс­ліць дум­ку. Пра тое, што ёсць тэх­ні­ка ў су­час­ным тэ­ат­ры, пры­му­сіў па­раз­ва­жаць поль­скі рэ­жы­сёр Кшыш­таф Гар­ба­чэў­скі са спек­так­лем «Іво­на, прын­цэ­са Бур­гунд­ская» па­вод­ле п'е­сы Ві­толь­да Гамб­ро­ві­ча. Дра­ма­тур­гія ці­ка­вая, п'е­са аб­сур­дысц­кая, але та­кім чы­нам з на­мі раз­маў­ля­юць пра тое, як ку­лу­ар­ныя інт­ры­гі здоль­ныя за­бі­ваць. Гэ­та мне па­шчас­ці­ла: я ве­да­ла п'е­су.

Гля­дач, які прый­шоў на гэ­ты спек­такль, мог су­тык­нуц­ца з са­праўд­ным тэ­ат­раль­ным аб­сур­дам: ге­роі ад­дзе­ле­ны ад за­лы па­пя­ро­вай шыр­май, за якой усё ад­бы­ва­ец­ца. Пра тое, што штось­ці ўсё ж там ад­бы­ва­ец­ца, мы зда­гад­ва­ем­ся спа­чат­ку, гле­дзя­чы на эк­ран, ку­ды транс­лю­ец­ца ўсё ў рэ­жы­ме рэ­аль­на­га ча­су дзя­ку­ю­чы ка­ме­рам. Ка­хан­не прын­ца Фі­лі­па да Іво­ны (мы за гэ­тым на­ват пад­гляд­ва­ем). По­тым ра­зу­ме­ем, што ці­ка­васць да дзяў­чы­ны Фі­ліп стра­ціў і не ве­дае, як ад яе па­зба­віц­ца. Да­па­ма­гае акру­жэн­не: плёт­кі, інт­ры­гі і жа­дан­не са­пса­ваць не­ка­му жыц­цё для іх на­ту­раль­ныя. Інт­ры­гі ж ні­ко­лі не раз­горт­ва­юц­ца пе­рад ва­чы­ма, яны ўто­е­ны ад ін­шых, да пэў­на­га ча­су. Да та­го, ка­лі ад­бы­ва­ец­ца пры­ём у го­нар Іво­ны, якую тут жа і час­ту­юць ры­бай з кост­ка­мі, якой так прос­та па­пярх­нуц­ца... І тут дзе­ян­не ага­ля­ец­ца — шыр­мы скі­ну­ты, ге­роі па­ва­роч­ва­юц­ца да за­лы і на­ват ста­но­вяц­ца яе част­кай: ці не мы з за­хап­лен­нем гу­ля­лі з рыб­кай, пад­кі­ну­тай гле­да­чам да­гэ­туль, ці не мы ад­бі­ва­ем­ся ў люс­тэр­ку, якое па­вер­ну­та ў за­лу?..

Та­кім чы­нам, тэх­ні­ка да­па­маг­ла пад­крэс­ліць ку­лу­ар­насць інт­рыг, пад­гляд­ваць, пад­слу­хоў­ваць, зда­гад­вац­ца. Тэх­ні­ка пад­крэс­лі­ла за­га­ны ча­ла­ве­ка, пра якія пі­саў Гамб­ро­віч. Мо­жа быць, у тэ­ат­ры і для на­ша­га гле­да­ча, гэ­та ака­за­ла­ся ра­ды­каль­ным: боль­шасць ча­су ар­тыс­ты зна­хо­дзяц­ца за шыр­май. Але ава­цыі на­пры­кан­цы свед­чаць пра тое, што ёсць част­ка пуб­лі­кі ў Бе­ла­ру­сі, якая ча­кае «пра­су­ну­та­га» тэ­ат­ра — па фор­ме. І ка­лі фор­ма пад­ма­ца­ва­на яшчэ і сэн­са­вы­мі па­ва­ро­та­мі, то тэ­атр мо­жа пры­цяг­ваць на­ват...

3. Эпа­та­жам. Адзін з су­час­ных рэ­жы­сё­раў, імя яко­га най­час­цей ста­вяць са сло­вам «эпа­таж», — Кан­стан­цін Ба­га­мо­лаў з Ра­сіі. Але ў Мін­ску бы­ла яго па­ста­ноў­ка ў Лі­е­пай­скім тэ­ат­ры з Лат­віі. Па­ста­ноў­ка па­вод­ле п'е­сы Ма­рыі Кра­пі­ві­най (якая са­ма па са­бе ці­ка­вы аў­тар). У спа­лу­чэн­ні дзвюх асоб — дра­ма­тур­га і рэ­жы­сё­ра — на­ра­дзіў­ся спек­такль «Ста­ван­гер», у якім звы­чай­ная ча­ла­ве­чая гіс­то­рыя ча­сам атрым­лі­вае не­ча­ка­ныя па­ва­ро­ты...

Эпа­таж, які здоль­ны за­ха­піць так, што ўцяг­ва­еш­ся ў яго сам, прад­ста­віў На­цы­я­наль­ны сла­вен­скі тэ­атр у па­ста­ноў­цы «Крэй­зі ла­ка­ма­тыў». І ёсць тут ней­кае дзіў­нае не­спа­лу­чэн­не на­па­чат­ку: тэ­атр на­цы­я­наль­ны, а спек­такль — «крэй­зі». Гэ­та ней­кае вар'­яц­тва на сцэ­не, дзе спа­лу­ча­ец­ца дра­ма, спе­вы, го­ра, смех. Ге­ні­яль­нае вар'­яц­тва, якое да­зва­ляе зра­зу­мець: фор­ма па­він­на пра­ца­ваць на ідэю. І яна пра­цуе. Два ма­шы­ніс­ты за­вод­зяць ла­ка­ма­тыў, ад­бі­ва­ю­чы рытм (на пі­я­ні­на!), але яны зла­дзеі, якія ма­юць на мэ­це вы­ціс­нуць з цяг­ні­ка мак­сі­мум хут­ка­сці і не­сці­ся ў не­вя­до­масць. У іх ёсць му­за, якую за­во­дзіць тое, што яе ка­ха­юць два вя­лі­кія зла­дзеі, і яна іх пад­штур­хоў­вае здзейс­ніць план. У цяг­ні­ку шмат лю­дзей. Не­ка­то­рыя спра­бу­юць пра­ду­хі­ліць ма­са­вае за­бой­ства. У вы­ні­ку не­чая пе­сень­ка спе­тая, а нех­та здо­леў сыс­ці ад ад­каз­нас­ці... Па-сут­нас­ці, дра­ма (са­праў­ды, пра ней­кія па­доб­ныя гіс­то­рыі ча­сам да­вед­ва­ем­ся з на­він). Але ка­лі ру­ха­еш­ся ра­зам з ге­ро­я­мі, пе­рай­ма­еш іх рытм, пад­па­рад­коў­ва­еш­ся яму, то ні­бы­та губ­ля­еш тар­ма­зы... Сам. За­раз­лі­вае вар'­яц­тва. Пе­ра­даць гэ­та здо­леў тэ­атр аб­са­лют­на ней­кім не­ве­ра­год­ным, мас­тац­кім чы­нам, у спа­лу­чэн­ні роз­ных жан­раў, лёг­ка, фе­е­рыч­на. Фор­ма спа­лу­чы­ла­ся са змес­там.

4. Быць змяс­тоў­ным, раз­важ­лі­вым, ра­зум­ным. Не кі­даць слоў да­рэм­на. Сло­ва трэ­ба раз­гля­даць як пер­ша­асно­ву для тэ­ат­ра. Гэ­тую асно­ву ён бя­рэ ча­сам у лі­та­ра­ту­ры, дзе ўсё пра ўсё ўжо ска­за­на — трэ­ба толь­кі па­чуць. І даць маг­чы­масць па­чуць ін­шым.

Сё­ле­та ў між­на­род­най пра­гра­ме шэ­раг спек­так­ляў, якія за­сна­ва­ны на лі­та­ра­тур­ных тво­рах. І што ад­мет­на: у кож­ным з іх рэ­жы­сё­ры вель­мі ашчад­на ста­ві­лі­ся да са­мой лі­та­ра­ту­ры, з якой пра­ца­ва­лі. Фак­тыч­на іш­лі сле­дам за аў­та­ра­мі, імк­ну­чы­ся як ма­га больш дак­лад­на да­нес­ці іх (!) дум­кі.

Но­вы Рыж­скі тэ­атр пры­вёз чар­го­вую па­ста­ноў­ку Ал­ві­ча Хер­ма­ні­са па­вод­ле ра­ма­на «Аб­ло­маў» Іва­на Ган­ча­ро­ва. Ні­я­ка­га вы­луз­ван­ня, усё дак­лад­на па кні­зе (якая да­во­лі вя­лі­кая). Пры гэ­тым пра­гу­ча­ла ўсё і ва ўсёй паў­на­це. У пер­шай част­цы фак­тыч­на пра­ілюст­ра­ва­на сут­насць «аб­ло­маў­шчы­ны», ка­лі ге­рой ля­жыць. Гэ­та зроб­ле­на з гу­ма­рам (ча­сам з пе­ра­боль­шан­нем), тон­ка. Дру­гая част­ка: пад уплы­вам сяб­ра Аб­ло­маў усё ж вы­хо­дзіць у жыц­цё, на­ват зна­хо­дзіць ка­хан­не. Але ба­іц­ца яго і вяр­та­ец­ца ў свой стан. І нам рас­па­вя­да­юць фі­нал, чым усё кан­ча­ец­ца для ча­ла­ве­ка, які ха­ва­ец­ца ад жыц­ця...

Так пры­хо­дзіш да дум­кі, што доб­ры рэ­жы­сёр най­перш ду­мае пра дак­лад­насць свай­го вы­каз­ван­ня, як да­нес­ці лю­дзям дум­ку і пры­му­сіць іх ду­маць (!). Хер­ма­ніс не пры­му­шае на­ў-прост, але з яго воб­ра­за­мі яшчэ пра­цяг­ва­еш іс­на­ваць, ка­лі ўсё скон­ча­на, іх но­сіш з са­бою, сма­ку­еш ней­кія вы­ключ­на тэ­ат­раль­ныя дэ­та­лі. І ў рэш­це рэшт ро­біш вы­сно­ву: нель­га ха­вац­ца ад жыц­ця. Што і па­трэб­на бы­ло да­ка­заць.

Яшчэ адзін прык­лад та­го, як тэ­атр па­спя­хо­ва пра­цуе з доб­рай лі­та­ра­ту­рай, ка­лі хо­ча да­нес­ці дум­ку: сла­ву­тая «Та­ба­кер­ка» прад­ста­ві­ла «Апо­вед пра шчас­лі­вую Маск­ву» па­вод­ле Анд­рэя Пла­то­на­ва. І гэ­та са­праў­ды най­перш Пла­то­наў, з якім ус­ту­піў у су­пра­цоў­ніц­тва рэ­жы­сёр Мін­даў­гас Кар­баў­скіс. Ён на­га­даў Пла­то­на­ва. Ён агу­чыў яго дум­кі з усёй улас­ці­вай пісь­мен­ні­ку іро­ні­яй у ад­но­сі­нах да та­го, які­мі ён ба­чыў лю­дзей, за­хоп­ле­ных ідэ­яй па­бу­до­вы но­ва­га жыц­ця. Не, лю­дзі як лю­дзі. Яны на­ват хо­чуць ка­хаць. Праў­да, за­дум­ва­юц­ца пры гэ­тым: што ёсць шчас­це ад­на­го ў па­раў­на­нні з су­цэль­ным шчас­цем уся­го ча­ла­вец­тва. Што ёсць сваё ка­хан­не, ка­лі ёсць лю­дзі, якім дрэн­на, і трэ­ба ім да­па­ма­гаць. Дзяў­чы­на па іме­ні Маск­ва па-свой­му шу­кае да­па­мо­гі (але зра­зу­ме­ла, ча­му акт­ры­са Іры­на Пе­га­ва атры­ма­ла «За­ла­тую мас­ку»). А яе ка­ва­ле­ры (не­ка­то­рыя, пры­нам­сі) раз­ва­жа­юць пра тое, што ёсць на­огул ка­хан­не: дзе яно ўз­ні­кае ў це­ле ча­ла­ве­ка і якім з двух да­дзе­ных ча­ла­ве­ку маз­гоў (га­лаў­ным ці спін­ным) кі­ру­ец­ца, мо­жа быць, вар­та да­сле­да­ваць яго з ме­ды­цын­ска­га бо­ку?.. Лю­дзі, якія за­хоп­ле­ны ідэ­я­мі, «га­раць імі», лю­дзі рэ­ва­лю­цыі і пе­ры­я­ду мар пра су­свет­ны ка­му­нізм — ад Пла­то­на­ва. Але лю­дзі мо­гуць быць за­хоп­ле­ны­мі лю­бы­мі ідэ­я­мі, «га­рэць» імі. Ідэя пра шчас­це мо­жа са­сту­паць мес­ца дум­цы жыць звы­чай­ным жыц­цём, пры­хо­дзіць да­до­му, ад­да­ваць за­ро­бак жон­цы, ха­дзіць у кі­но з сы­нам... Ме­на­ві­та ў тым, што ў па­ста­ноў­цы гэ­та­га ня­скон­ча­на­га тво­ра тэ­атр не спы­ніў­ся на ней­кім ла­гіч­ным (унут­ры яго) фі­на­ле, а пай­шоў за пісь­мен­ні­кам да кан­ца, ёсць вя­лі­кі сэнс. Там ге­рой пад но­вым іме­нем бу­дуе звы­чай­нае жыц­цё. Та­кое, як шмат хто бу­дуе ў нас за­раз. Ні­чо­га не кан­ча­ец­ца на­са­мрэч. Ёсць ко­ла, па якім лю­дзі ідуць, за­хап­ля­юц­ца ней­кі­мі, мо­жа быць, но­вы­мі ідэ­я­мі, і, на­пэў­на, пры­хо­дзяць да не­ча­га больш звы­чай­на­га. Ідэя афар­ба­ва­на чыр­во­ным ко­ле­рам. І дзе­ян­не раз­горт­ва­ец­ца на фо­не гар­дэ­ро­ба з шэ­ры­мі рэ­ча­мі. Не трэ­ба шмат дэ­ка­ра­цый, усё зра­зу­ме­ла. Сут­насць слоў пад­крэс­ле­ная.

Ка­лі тэ­атр бя­рэц­ца за тое, каб пад­крэс­ліць сут­насць сло­ў, то ні­ко­лі не дзе­ля «прос­та так за­ха­це­ла­ся». Сут­насць слоў вы­зна­ча­ец­ца іх ак­ту­аль­нас­цю, не­аб­ход­нас­цю лю­дзям. Іх бяс­цэн­най каш­тоў­нас­цю, асаб­лі­ва та­ды, ка­лі хо­чац­ца ска­заць пра са­мае каш­тоў­нае — улас­на жыц­цё лю­дзей. І зу­сім не дзіў­на, што дзе­ля гэ­та­га вы­бі­ра­юц­ца тво­ры пра вай­ну. На­прык­лад, Свят­ла­ны Алек­сі­е­віч — спек­такль «Пе­ра­ме­шча­ныя асо­бы: жан­чы­ны». Рэ­жы­сёр Мо­ні­ка Даб­ра­ўлян­ска ажыц­ця­ві­ла пры пад­трым­цы Поль­ска­га ін­сты­ту­та ў Бер­лі­не су­мес­ны бе­ла­рус­ка-поль­ска-ня­мец­кі пра­ект, дзе вус­на­мі жан­чын, якія апы­ну­лі­ся па роз­ныя ба­кі вай­ны, рас­кры­ва­ец­ца яе ан­ты­ча­ла­ве­чая сут­насць. Да­ку­мен­таль­ны тэ­атр каш­тоў­ны тым, што паў­стае як свед­чан­не. Вай­на — гэ­та з'я­ва, пад­час якой усе прай­гра­юць, на­ват тыя, хто пе­ра­ма­гае. Прай­гра­юць як лю­дзі, сваё жыц­цё. І на­ват ка­лі яго ўда­ло­ся за­ха­ваць і вы­жыць, то так ці інакш, вай­на «да­стае» і пра­цяг­вае сваю спра­ву — толь­кі ўжо не на лі­ніі фрон­ту, а ў свя­до­мас­ці, у ду­шы. Тэ­ма веч­ная. Не­здар­ма ж не­ка­то­рыя мыс­ля­ры здоль­ны раз­гля­даць гіс­то­рыю ча­ла­вец­тва як гіс­то­рыю вой­наў. Тэ­ма ба­лю­чая і зроб­ле­ная з бо­лем. Сло­вы — крык рэ­аль­ных лю­дзей, для рэ­аль­ных лю­дзей, на якіх тэ­атр скі­ра­ва­ны. І та­ды ён —...

5. Мас­тац­тва. Пе­ра­даць боль і пры­му­сіць яго ад­чу­ваць ску­рай мож­на і без слоў. На­ват ка­лі спек­такль ство­ра­ны па­вод­ле лі­та­ра­тур­най асно­вы. Гэ­та не­ве­ра­год­на: спек­такль без слоў «Ма­ця­рын­скае по­ле» Мас­коў­ска­га тэ­ат­ра імя Пуш­кі­на ство­ра­ны па­вод­ле апо­вес­ці Чын­гі­за Ай­тма­та­ва. Яго на­зы­ва­юць «тан­ца­валь­ным». Але ён усё ж дра­ма­тыч­ны! Прос­та асноў­ны сро­дак пе­ра­да­чы сю­жэ­та — рух. Але на дум­ку пра­цуе і знеш­няе афарм­лен­не, і гук, і свят­ло, і на­ват са­мо маў­чан­не ге­ро­яў, ра­зам з які­мі хо­чац­ца ра­да­вац­ца, імі хо­чац­ца лю­ба­вац­ца, з імі хо­чац­ца су­ма­ваць. Ры­даць — ка­лі бя­да, кры­чаць — ка­лі крыў­да. Ра­да­вац­ца, што лю­дзі, пе­ра­жыў­шыя шмат, усё ж кі­ру­юц­ца ча­ла­ве­чым у са­бе і ро­бяць тое, што ро­бяць, што па­він­ны, каб пра­цяг­ва­ла­ся жыц­цё. Яно тры­ма­ец­ца на Ма­ці, якая ка­хае, губ­ляе, да­руе. Пры­мае чу­жое дзі­ця як сваё. За­бяс­печ­вае пра­цяг. Лю­біць.

Як не лю­біць тэ­атр, які ад­ры­вае ад зям­лі? Дзе ёсць па­лёт твор­чы, дзе ві­ру­юць па­чуц­ці, дзе пы­тан­не: «Ча­му лю­дзі не ля­та­юць як птуш­кі?» — пе­ра­тва­ра­ец­ца ў раз­мо­ву пра сут­насць і пры­ро­ду ча­ла­ве­ка. «Чай­ка» Віль­нюс­ка­га га­рад­ско­га тэ­ат­ра ў па­ста­ноў­цы Ос­ка­ра­са Кар­шу­но­ва­са па­він­на пры­ля­цець да са­мых ад­да­ных...

Су­час­ны тэ­атр мо­жа быць роз­ным. Га­лоў­нае, на­пэў­на, каб ён не здрадж­ваў сам са­бе: быў та­ле­на­ві­тым і не губ­ляў год­нас­ці. Не да­зва­ляў яе губ­ляць гле­да­чу. І та­ды лю­боў бу­дзе ўза­ем­ная.

Ла­ры­са ЦІ­МО­ШЫК

 

Выбар рэдакцыі

Тэатр

Барыс Цяцёркін: Я аднолькава ўлюбёны і ў тэатр, і ў кіно

Барыс Цяцёркін: Я аднолькава ўлюбёны і ў тэатр, і ў кіно

Артыст Купалаўскага тэатра —  пра дзяцінства, шлях да сцэны і вывучэнне беларускай мовы.

Грамадства

Праўда і міфы аб паўфабрыкатах

Праўда і міфы аб паўфабрыкатах

У Год якасці мы задалі навукоўцам нязручныя пытанні аб тым, што «ўнутры» магазіннай пельмешкі або катлеткі.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Для Блізнятаў надыходзіць тыдзень сур’ёзных змен у асабістым жыцці.

Адукацыя

Беларуская мадэль дашкольнай адукацыі: якасць, даступнасць, адказнасць

Беларуская мадэль дашкольнай адукацыі: якасць, даступнасць, адказнасць

У нашай краіне амаль 90 працэнтаў дзяцей ад года да шасці атрымліваюць дашкольную адукацыю.