Вы тут

Віталь Артыст: «На свята прыйду, але спяваць не буду»


На бе­ла­рус­кай эст­ра­дзе гру­па «БЕЗ БІ­ЛЕ­ТА» ўжо не пер­шы год зна­хо­дзіц­ца на па­зі­цыі па­спя­хо­вых. На іх ра­хун­ку сем вы­пу­шча­ных аль­бо­маў, пры­хіль­ні­кі не толь­кі ў на­шай кра­і­не, але і за яе ме­жа­мі. Сак­рэт, без­умоў­на, у шчы­рай твор­час­ці і бяз­меж­най са­ма­ад­да­чы кож­на­га з удзель­ні­каў гру­пы. На­пя­рэ­дад­ні дня на­ра­джэн­ня яе фронт­ме­на Ві­та­ля Ар­тыс­та мы су­стрэ­лі­ся з ім, каб да­ве­дац­ца, чым па­ра­ду­юць «без­бі­лет­ні­кі» ў хут­кім ча­се, якія ўра­жан­ні па­кі­да­юць гаст­ро­лі ў глы­бін­ку і дзе ён ад­па­чы­вае па­між кан­цэр­та­мі.

5-26

— Якое яно, жыц­цё ў сты­лі «БЕЗ БІ­ЛЕ­ТА»?

— Гэ­та кан­цэр­ты, па­езд­кі, рэ­пе­ты­цыі. Ад­па­чы­нак па­між імі за го­ра­дам. На­строй наш не змя­ніў­ся за га­ды пра­цы: па-ра­ней­ша­му па­да­ба­ец­ца ства­раць му­зы­ку, ад­чу­ваць эй­фа­рыю ад пра­цэ­су і дзя­ліц­ца вы­ні­кам з аў­ды­то­ры­яй. У па­езд­ках на­ват не стам­ля­ем­ся, бо ўжо пры­вык­лі да іх. Адзін з сак­рэ­таў тое, што ез­дзім на цяг­ні­ках, та­му што там мож­на і па­спаць, і кніж­ку па­чы­таць...

— Зна­ём­ствы ней­кія за­вес­ці, а, мо­жа, і кан­цэрт даць...

— Час­та бы­вае, што лю­дзі, якія су­стра­ка­юць нас, ду­ма­юць: вось за­раз мы да­ста­нем ба­ян, гі­та­ры і пач­нём ве­ся­ліць на­род. І на мя­не час­та крыў­ду­юць, бо я гэ­та­га не раб­лю. Не хо­чац­ца. Бы­ло шмат вы­пад­каў, ка­лі пры­хо­дзіў на дзень на­ра­джэн­ня да ка­гось­ці ці на ней­кую ін­шую ўра­чыс­тасць з на­дзе­яй ці­хень­ка ад­ся­дзец­ца ў кут­ку, а гос­ці ду­ма­юць: вось, маў­ляў, за­раз бу­дзе ве­ся­лосць! Ка­рыс­та­ю­чы­ся вы­пад­кам, ад­ра­зу па­пя­рэдж­ваю: ка­лі за­про­сі­це да ся­бе на свя­та, то спя­ваць не бу­ду. Ха­ця са­ма гру­па «БЕЗ БІ­ЛЕ­ТА» ча­сам пра­цуе на па­доб­ных ме­ра­пры­ем­ствах.

5-25

— На­коль­кі па­ста­ян­ны склад ва­шай гру­пы і якія ў вас ад­но­сі­ны ў ка­лек­ты­ве?

— Кас­цяк ужо га­доў дзе­сяць за­ста­ец­ца ня­змен­ным. Аў­та­ра­мі пе­сень з'яў­ля­ем­ся я і Та­ня Куш­нер. На гаст­ро­лі ез­дзім ся­мё­ра: пяць му­зы­кан­таў, Яў­ген Ве­гас (наш тур-ме­не­джар) і Анд­рэй Лапс (гу­ка­рэ­жы­сёр). Та­кая вось кам­па­нія.

У пе­ра­пын­ках па­між кан­цэр­та­мі мы з за­да­валь­нен­нем ад­па­чы­ва­ем адзін ад ад­на­го. А ка­лі за­су­му­ем, то пры­дум­ва­ем ней­кія ме­ра­пры­ем­ствы з ухі­лам на спорт. Лю­бім кар­тынг. Атрым­лі­ва­ец­ца, што і ад­па­чы­ва­ем, і фі­зіч­ную фор­му пад­трым­лі­ва­ем, бо для па­ез­дак зда­роўе моц­нае па­трэб­на.

— Ле­там вы аб'­яві­лі кон­курс на леп­шае фан-ві­дэа на лю­бую пес­ню з но­ва­га аль­бо­ма «Мо­ра»...

— Па­пя­рэд­нія вы­ні­кі ўжо ма­ем. На­огул, мы лю­бім пра­ца­ваць з людзь­мі ў роз­ных кі­рун­ках. Пры­хіль­ні­кі час­та зды­ма­юц­ца ў на­шых клі­пах. Та­му і кон­курс ві­дэа­клі­паў не за­стаў­ся без вод­гу­каў. Ёсць як мі­ні­мум тры ві­дэа, якія за­слу­гоў­ваюць пра­гля­ду, і не адзін-два ра­зы. Ад­нак та­ко­га клі­пу, які мы зра­бі­лі б афі­цый­ным, па­куль ня­ма. Тым не менш ці­ка­выя пра­цы ўба­чым.

— Для аў­та­раў і вы­ка­наў­цаў іх пес­ні, ні­бы дзе­ці... У аль­бо­ме «Мо­ра» ў вас ёсць лю­бі­мыя?

— Я не стаў бы так сур'­ёз­на ста­віц­ца да пе­сень. Без­умоў­на, яны нам па­да­ба­юц­ца і мы лі­чым іх клас­ны­мі. І век­тар лю­бо­ві да іх па­ста­ян­на мя­ня­ец­ца. За­раз пес­ні з аль­бо­ма «Мо­ра» для мя­не са­мыя ак­ту­аль­ныя. На іх хо­чац­ца зды­маць ві­дэа, ра­біць іх рас­па­зна­валь­ны­мі.

5-33

— З кан­цэр­та­мі «БЕЗ БІ­ЛЕ­ТА» ез­дзіць як па Бе­ла­ру­сі, так і за мя­жу. Згод­ны, што са­мая скла­да­ная пуб­лі­ка — гэ­та свая?

— Пра тое, што пуб­лі­ка ў тым ці ін­шым мес­цы не­чым ад­роз­ні­ва­ец­ца, да мес­ца га­ва­рыць на па­чат­ко­вым эта­пе твор­ча­га шля­ху. Ха­ця дзесь­ці пры­сут­ні­чае та­кі мо­мант... Ёсць, на­прык­лад, паў­ноч­ныя на­ро­ды, тыя ж скан­ды­на­вы, якія больш флег­ма­тыч­ныя. Іх эма­цы­я­наль­насць кры­ху пры­туп­ле­на. Та­кое маё на­зі­ран­не з кан­цэр­таў у Бал­ты­цы. А на­конт бе­ла­ру­саў ні­чо­га та­ко­га ска­заць не ма­гу. Па­тэн­цы­яль­на на­ша пуб­лі­ка, мне зда­ец­ца, га­ра­чая і ак­тыў­ная. Прос­та да яе трэ­ба ўмець знай­сці па­ды­ход.

— А ка­лі га­ва­рыць пра тэх­ніч­ныя ўмо­вы для вы­ступ­лен­няў, то ў бе­ла­рус­кіх га­ра­дах га­то­выя пры­маць ар­тыс­таў з кан­цэр­та­мі?

— Ка­лі мы ез­дзім па бе­ла­рус­кіх га­ра­дах, так зва­най глы­бін­цы, то ў 99 пра­цэн­тах вы­пад­каў су­стра­ка­ем сі­ту­а­цыю, што да нас ту­ды даў­но з жы­вы­мі кан­цэр­та­мі ні­хто не пры­яз­джаў. І, я лі­чу, у тым лі­ку і з-за ад­сут­нас­ці тэх­ніч­ных умоў на кан­цэрт­най пля­цоў­цы. Та­му мы аран­ду­ем тэх­ні­ку ў Мін­ску і во­зім апа­ра­ту­ру за са­бой. Эка­на­міч­на гэ­та не вы­гад­на, але мы ро­бім так, та­му што лю­бім свай­го гле­да­ча. І ў мя­не даў­но ня­ма комп­лек­су, што не­дзе там за мя­жой доб­ра, а ў нас дрэн­на. Мы ар­тыс­ты і па­він­ны да­ваць кан­цэр­ты.

— Ня­даў­на з'я­ві­ла­ся на­ві­на, што «Дзень без­бі­лет­ні­ка», які тра­ды­цый­на свят­ка­ва­лі ў ліс­та­па­дзе, на гэ­ты раз гурт пе­ра­нёс на 14 лю­та­га ў «Мінск-Арэ­ну»...

— Та­кі ход, пры­знац­ца, звя­за­ны і з вы­ба­рам кан­цэрт­най пля­цоў­кі. Яна вель­мі ўмя­шчаль­ная, та­му і для пад­рых­тоў­кі кан­цэр­та па­тра­бу­ец­ца больш ча­су. Арэ­ну са­браць за­ха­це­лі са­мі, і кі­раў­ніц­тва там пай­шло нам на­су­страч. А по­тым ужо з'я­ві­ла­ся ідэя аб'­яд­наць два свя­ты і ў нас атры­ма­ец­ца «Дзень свя­то­га без­бі­лет­ні­ка»... Мы хо­чам зра­біць не прос­та вы­ступ­лен­не «БЕЗ БІ­ЛЕ­ТА», а больш маш­таб­нае свя­та. Пе­рад на­шым вы­ха­дам бу­дуць сюр­пры­зы, а пас­ля кан­цэрт пе­ра­ця­чэ ў свя­точ­ную дыс­ка­тэ­ку, дзе бу­дзе ды­джэй­скі сет.

— Якое тваё стаў­лен­не да Дня ўсіх за­ка­ха­ных?

— Як і ўсе ас­тат­нія свя­ты, ус­пры­маю яго з ра­дас­цю і іро­ні­яй. Гэ­та на­го­да для па­да­рун­каў і пры­год. Ка­лі не­ка­му та­кое свя­та да­па­ма­гае ад­крыц­ца пе­рад ін­шым ча­ла­ве­кам, на­ла­дзіць ад­но­сі­ны, то цу­доў­на! І тра­пят­кія па­чуц­ці ў мя­не вы­клі­кае не тое, што пра­гу­чаць пры­знан­ні ў ка­хан­ні, а той факт, што мы бу­дзем свят­ка­ваць «Дзень свя­то­га без­бі­лет­ні­ка»!

— Чым лю­біш зай­мац­ца па­між кан­цэр­та­мі, рэ­пе­ты­цы­я­мі?

— Маё апош­няе за­хап­лен­не — гэ­та вяс­ко­вае бу­даў­ніц­тва. Люб­лю па­ма­хаць ся­ке­рай, дроў на­ка­лоць аль­бо змай­стра­ваць неш­та. Па­да­ба­ец­ца быць на пры­ро­дзе. У вёс­цы зна­хо­джу маг­чы­масць ад­асо­біц­ца, па­чы­таць, па­ду­маць, дэ­фраг­мен­та­ваць сваю свя­до­масць. Там ты ад­кры­ва­еш дзве­ры і трап­ля­еш у аб­дым­кі пры­ро­ды, а не га­рад­ской мі­тус­ні.

— Што ў су­час­ным све­це ця­бе не­па­ко­іць?

— Вай­на. Ха­чу ве­рыць, што ча­ла­вец­тву хо­піць ро­зу­му і яно не за­гу­біць пла­не­ту.

— Ты жы­веш му­зы­кай. Ці да­зва­ляе гэ­та па-асаб­лі­ва­му ўспры­маць жыц­цё?

— Му­зы­ка — гэ­та эма­цы­я­наль­ная сфе­ра дзей­нас­ці. І тыя, хто пі­ша пес­ні, хто ства­рае неш­та ў мас­тац­тве, па­він­ны мець тон­кае ад­чу­ван­не све­ту, каб пры­маць усё, што нас акру­жае, і пе­ра­даць сваё ба­чан­не ней­кіх з'яў і пра­цэ­саў. Трэ­ба ўмець кі­ра­ваць усім гэ­тым...

Але­на ДРАП­КО.

Выбар рэдакцыі

Культура

Сусвет пад крыламі наміткі

Сусвет пад крыламі наміткі

Гутарка з мастацтвазнаўцам Марыяй Віннікавай.