Вы тут

Дранікі ў аўтарскім выкананні, або Як смажаны сом можа падтрымаць туріндустрыю


Ці зай­ма­лі­ся вы ка­лі-не­будзь ку­лі­нар­ным ту­рыз­мам? Не спя­шай­це­ся з ад­моў­ным ад­ка­зам, бо кож­ны, хто ка­лі-не­будзь вы­яз­джаў за ме­жы кра­і­ны або на­ват прос­та ў ін­шую яе воб­ласць, між­во­лі ста­но­віц­ца ку­лі­нар­ным ту­рыс­там. Бо быць у Іта­ліі і не па­каш­та­ваць па­сту, абы­сці­ся ў Іс­па­ніі без паэ­ллі, не па­ла­са­вац­ца на го­мель­скім Па­лес­сі ад­мыс­ло­ва сма­жа­ным со­мам — зна­чыць ні­бы і не па­быць там уво­гу­ле. Ку­лі­на­рыя ўжо даў­но і тры­ва­ла ста­ла част­кай на­цы­я­наль­ных брэн­даў, на якіх за­раб­ля­юц­ца не­ма­лыя гро­шы.

12-30

Мы толь­кі па­чы­на­ем іс­ці па гэ­тым шля­ху, на­бы­ва­ю­чы ўлас­ны до­свед, па­мы­ля­ю­чы­ся і ро­бя­чы пос­пе­хі. Ці­ка­вай прак­ты­кай у гэ­тым пла­не ста­но­віц­ца ты­дзень бе­ла­рус­кай кух­ні, які гэ­ты­мі дня­мі ўжо не пер­шы раз пра­во­дзіц­ца ў бе­ла­рус­кай ста­лі­цы. Ідэя з'я­ві­ла­ся і бы­ла ўва­соб­ле­на ў жыц­цё на­пя­рэ­дад­ні чэм­пі­я­на­ту све­ту па ха­кеі, яшчэ ў 2013 го­дзе. З та­го ча­су да­дат­ко­выя бе­ла­рус­кія стра­вы ў ме­ню ста­ліч­ных ка­вяр­няў і рэ­ста­ра­цый з'яў­ля­юц­ца пры­бліз­на раз на квар­тал.

Сут­насць ак­цыі: у 85-ці ка­вяр­нях і рэ­ста­ра­нах га­ту­юць не­каль­кі на­цы­я­наль­ных страў па ад­ноль­ка­вых рэ­цэп­тах і кош­тах. У гэ­тыя ліс­та­па­даў­скія дні мож­на па­каш­та­ваць са­ла­ту «Бе­ла­веж­ская пу­шча» за Br45 тыс., грыб­ную по­лі­ўку за Br25 тыс., бу­жа­ні­ну з кіс­лай ка­пус­тай і гры­ба­мі за Br95 тыс., зра­зы ку­ры­ныя па-ві­лен­ску за Br65 тыс. і ягад­ны морс з ві­шань і жу­ра­він за Br15 тыс. Зда­ва­ла­ся б, усё ці­ка­ва і пры­ваб­на. Ад­нак дум­кі спе­цы­я­ліс­таў ад­нос­на ме­на­ві­та та­ко­га спо­са­бу па­пу­ля­ры­за­цыі на­цы­я­наль­най кух­ні вель­мі ра­зы­шлі­ся.

12-29Га­лоў­ны спе­цы­я­ліст па су­вя­зях з гра­мад­скас­цю га­лоў­на­га ўпраў­лен­ня спа­жы­вец­ка­га рын­ку Мін­гар­вы­кан­ка­ма Свят­ла­на Шы­ці­ка­ва па­тлу­ма­чы­ла:

— Ты­дзень бе­ла­рус­кай кух­ні пра­хо­дзіць па прын­цы­пе ад­ноль­ка­вых цэн і ад­ноль­ка­вай рэ­цэп­ту­ры страў. Мы ра­зам з «Су­пол­кай ку­ха­раў» дак­лад­на вы­зна­ча­ем ін­грэ­ды­ен­ты, спо­саб пры­га­та­ван­ня, як па­він­на вы­гля­даць стра­ва. Гэ­та ро­біц­ца для та­го, каб на вы­ха­дзе ў роз­ных уста­но­вах атрым­лі­ва­лі­ся больш-менш ад­ноль­ка­выя стравы, ня­гле­дзя­чы на тое, што ўсю­ды пра­цуюць роз­ныя ку­ха­ры. На гэ­ты раз да нас да­лу­чы­ла­ся рэ­корд­ная коль­касць уста­ноў гра­мад­ска­га хар­ча­ван­ня — 85 ка­вяр­няў і рэ­ста­ра­наў (мі­ну­лы раз бы­ло да 30) ад­гук­ну­лі­ся на на­шу пра­па­но­ву і ўклю­чы­лі гэ­тыя стра­вы на ты­дзень у сваё ме­ню. Ся­род іх як уста­но­вы, якія спе­цы­я­лі­зу­юц­ца на бе­ла­рус­кіх стра­вах, так і тыя, што ў звы­чай­ныя дні пра­па­ну­юць еў­ра­пей­скую кух­ню. Гэ­та ці­ка­ва і мін­ча­нам, якія со­чаць за аб­вест­ка­мі і спе­цы­яль­на пры­хо­дзяць па­каш­та­ваць на­шы на­цы­я­наль­ныя стра­вы.

12-28Па­ста­ян­ны аў­тар «Звяз­ды» (ён жа Кух­містр Ве­ра­шча­ка), гіс­то­рык бе­ла­рус­кай кух­ні Алесь Бе­лы та­кую па­дзею ў сфе­ры гра­мад­ска­га хар­ча­ван­ня, на­ту­раль­на, не па­кі­нуў па-за ўва­гай. Ад­нак ён вы­ка­заў не­ка­то­рыя пра­па­но­вы па ўдас­ка­на­лен­ні тыд­ня бе­ла­рус­кай кух­ні:

— У гэ­тай ак­цыі, якая пра­хо­дзіць ужо не пер­шы раз, я ба­чыў вель­мі ма­ла страў з са­праў­ды яр­кай бе­ла­рус­кай ге­не­а­ло­гі­яй. Ні ра­зу не прай­шлі на гэ­тых тэ­ма­тыч­ных тыд­нях буль­бя­ная кіш­ка, саль­ці­сон, ве­ра­шча­ка, цэ­пе­лі­ны, грыб­ны квас, круп­нік, ха­лад­нік, вант­ра­бян­ка і мно­гае ін­шае, што мае ба­га­тую лі­та­ра­тур­ную гіс­то­рыю. Да та­го ж не ві­даць уплы­ву ка­лен­да­ра, да яко­га здаў­на звяр­та­лі­ся на Бе­ла­ру­сі. Ка­лі, на­прык­лад, гэ­ты ты­дзень пра­во­дзі­лі б на Дзя­ды (што бы­ло б ла­гіч­на), то бы­лі б там блі­ны, роз­ныя клёц­кі, тая ж ве­ра­шча­ка, грыб­ны квас, круп­нік і г.д. А ка­лі б на Ка­ля­ды — то боршч з вуш­ка­мі, ка­пус­та ту­ша­ная, куц­ця, ла­ман­цы-слі­жы­кі і мно­гае ін­шае. Лі­чу, што, ла­дзя­чы та­кія тыд­ні тра­ды­цый­най кух­ні, трэ­ба звяр­тац­ца да рыт­му тра­ды­цый­на­га ка­лен­да­ра, шмат­вя­ко­вых звы­ча­яў, лі­та­ра­ту­ры, гіс­то­рыі.

Па­да­ец­ца, рых­ту­ю­чы­ся да на­ступ­на­га тыд­ня бе­ла­рус­кай кух­ні, ар­га­ні­за­та­ры маг­лі б звяр­нуц­ца не толь­кі да су­пол­кі су­час­ных пра­фе­сій­ных ку­ха­раў, але і да гіс­то­ры­каў-экс­пер­таў, якія б да­па­маг­лі скі­ра­ваць ты­дзень бе­ла­рус­кай кух­ні да больш аў­тэн­тыч­на­га вы­гля­ду. Алесь Бе­лы ра­іць так­са­ма звяр­тац­ца да во­пы­ту ін­шых кра­ін у іх па­пу­ля­ры­за­цыі на­цы­я­наль­най стра­вы:

— Ка­лі возь­мем, на­прык­лад, Ір­лан­дыю, то там у лю­бы дзень ва ўста­но­ве, якая па­зі­цы­я­нуе ся­бе як на­цы­я­наль­ная, бу­дзе, пэў­на, мі­ні­мум 3-4 стра­вы з топ-5: ір­ланд­скае ра­гу Іrіsh stew, bacon and cabbage (да­лё­кі сва­як на­ша­га бі­га­са), boxty (сва­я­кі дра­ні­каў), ра­гу coddle і colcannon. 7-10 страў з топ-20: да­дас­ца аў­ся­нае пе­чы­ва, га­ра­чая стра­ва з ба­ра­ні­ны, ір­ланд­ская ка­ва і ін­шае. І, вя­до­ма, у кож­ным бу­дзе яшчэ і неш­та сваё, яко­га ў боль­шас­ці ін­шых рэ­ста­ра­наў ня­ма, але так­са­ма ір­ланд­скае. Ад­нак у нас праб­ле­ма як­раз і за­клю­ча­ец­ца ў тым, што ні­хто не ве­дае, які­мі па­він­ны быць гэ­тыя бе­ла­рус­кія топ-5 і топ-20. У Ір­лан­дыі яны прай­шлі шмат­вя­ко­вы ад­бор на­род­ных сім­па­тый, а ў нас гэ­ты пра­цэс быў гвал­тоў­на пе­ра­рва­ны. І ні­я­кім за­га­да­мі гэ­ты пра­цэс твор­час­ці і на­ту­раль­на­га рын­ка­ва­га ад­бо­ру не за­мя­ніць.

12-27Ка­рэс­пан­дэнт «Звяз­ды» звяр­ну­ла­ся так­са­ма і да шэф-по­ва­ра, удзель­ні­ка «Су­пол­кі ку­ха­раў» Аляк­санд­ра Чы­кі­леў­ска­га, каб да­ве­дац­ца, якім чы­нам ён пад­бі­раў стра­вы для тыд­ня бе­ла­рус­кай кух­ні. Ці­ка­ва, што ад­на з кры­ніц, да якой ён звяр­таў­ся ў сва­ім ад­бо­ры, гэ­та аку­рат кні­га Але­ся Бе­ла­га «На­ша стра­ва». Яе шэф-по­вар лі­чыць ад­ной з вы­зна­чаль­ных для су­час­най бе­ла­рус­кай кух­ні. Да та­го ж Чы­кі­леў­скі ка­рыс­таў­ся ін­шы­мі вы­дан­ня­мі, сва­і­мі за­пі­са­мі, атры­ма­ны­мі пад­час экс­пе­ды­цый па Бе­ла­ру­сі (з мэ­тай за­на­та­ван­ня склад­ні­каў і спо­са­баў пры­га­та­ван­ня аў­тэн­тыч­ных страў), а так­са­ма рэ­цэп­та­мі, за­пі­са­ны­мі яшчэ ад сва­іх ба­буль і пра­ба­буль. Шэф-по­вар да­даў:

— Ме­на­ві­та гэ­тыя стра­вы для ме­ню тыд­ня бе­ла­рус­кай кух­ні мы вы­бра­лі з-за пэў­на­га эка­на­міч­на­га пад­тэкс­ту — каб яны бы­лі не над­та да­ра­гі­мі. На­прык­лад, зра­зы, фар­шы­ра­ва­ныя ква­ша­най ка­пус­тай, стра­вы з гры­ба­мі — ме­на­ві­та ця­пер усё гэ­та да­ступ­на і да­во­лі тан­на. Ад­нак я так­са­ма не пры­хіль­нік та­го, каб ты­дзень бе­ла­рус­кай кух­ні пра­во­дзі­лі па адзі­най рэ­цэп­ту­ры і цэ­нах. Яго мож­на бы­ло б зра­біць больш ці­ка­ва. Не вар­та стро­га аб­мя­жоў­ваць рэ­ста­ра­та­раў. Трэ­ба шэф-по­ва­рам тых уста­ноў, якія спе­цы­я­лі­зу­юц­ца на на­цы­я­наль­най кух­ні, даць маг­чы­масць вы­браць, якую страву яны хо­чуць пры­га­та­ваць, каб са­праў­ды здзі­віць сва­іх на­вед­валь­ні­каў. Ка­лі ж гэ­та не­спе­цы­я­лі­за­ва­ная ўста­но­ва, ня­хай яны га­ту­юць дра­ні­кі, але аў­тар­скія, каб не­чым яны бы­лі асаб­лі­вы­мі і за­па­мі­наль­ны­мі.

На­ступ­ны ты­дзень бе­ла­рус­кай кух­ні ў Мін­ску, як мяр­ку­ец­ца, прой­дзе ў кан­цы зі­мы — па­чат­ку вяс­ны 2015 го­да.

Ні­на ШЧАР­БА­ЧЭ­ВІЧ.

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Хто выбраў год таму айчынную валюту, аказаўся ў выйгрышы. Куды ўкласці грошы зараз, каб атрымаць выгаду

Хто выбраў год таму айчынную валюту, аказаўся ў выйгрышы. Куды ўкласці грошы зараз, каб атрымаць выгаду

Знаёмства маладых людзей з першымі грашыма адбываецца дзіўным чынам.

Грамадства

Індыкатар жаночых праблем. Чаму ў дэкальтэ галоўнае не прыгажосць, а здароўе?

Індыкатар жаночых праблем. Чаму ў дэкальтэ галоўнае не прыгажосць, а здароўе?

Часта незразумелы «шарык» можа быць, напрыклад, фібрадэномай.

Грамадства

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Гучны гул сірэны знянацку застаў пенсіянерку Веру Васільеўну дома.