Вы тут

Галіна АРЛОВА: «Я называла іх ласкава — МАЕ ЯРОМЫ...»


На твор­чым шля­ху на­род­най ар­тыст­кі Бе­ла­ру­сі Га­лі­ны АР­ЛО­ВАЙ бы­лі ўся­го толь­кі два пунк­ты пры­пын­ку — Бе­ла­рус­кі дра­ма­тыч­ны тэ­атр імя Яку­ба Ко­ла­са (Ві­цебск) і На­цы­я­наль­ны ака­дэ­міч­ны тэ­атр імя Ян­кі Ку­па­лы, у якіх яна сыг­ра­ла за больш чым паў­ста­год­дзя дзя­сят­кі ро­ляў. А ў яе жа­но­чым лё­се — дзве яск­ра­выя зор­кі, два пры­го­жыя і та­ле­на­ві­тыя муж­чы­ны, лю­бі­мыя і род­ныя: два Мі­калаі, два Яро­мен­кі. Муж і сын, якія бы­лі асноў­ным сэн­сам яе жыц­ця.

13-16

Ка­бі­нет на­род­на­га ар­тыс­та Бе­ла­ру­сі, лаў­рэ­а­та Дзяр­жаў­най прэ­міі, сла­ву­та­га кі­на­ак­цё­ра Мі­ка­лая Мі­ка­ла­е­ві­ча Яро­мен­кі ўраж­вае сва­ёй пра­ста­той: кніж­ныя ша­фы з кні­га­мі і фо­та­здым­ка­мі, ля акна — стол-бю­ро з на­столь­най лям­пай, не­вя­лі­кі ра­дыё­пры­ём­нік, два крэс­лы і не­вя­лі­кі сто­лік, ля сця­ны — утуль­ная ка­на­па. Ані­я­кай пам­пез­нас­ці, усё — для пра­цы і дзе­ла­вых раз­моў. Ёсць та­кі вы­раз «эфект пры­сут­нас­ці», ка­лі ў ней­кай сі­ту­а­цыі ад­чу­ва­еш по­бач яшчэ ка­гось­ці. Ме­на­ві­та та­кое ад­чу­ван­не бы­ло ў мя­не ў ка­бі­не­це Мі­ка­лая Яро­мен­кі. Тым больш што Га­лі­на Аляк­санд­раў­на Ар­ло­ва, рас­каз­ва­ю­чы пра сваё жыц­цё, у асноў­ным рас­каз­ва­ла пра му­жа...

— Я ча­сам ду­маю: як усё ж та­кі сыш­лі­ся на не­бе зор­кі, што мне су­стрэў­ся та­кі ча­ла­век! Гэ­та не маг­ло зда­рыц­ца прос­та так, вы­пад­ко­ва. Мі­ка­лай Мі­ка­ла­е­віч быў прос­та ўні­каль­най асо­бай, у ім спа­лу­ча­лі­ся ўсе най­леп­шыя ча­ла­ве­чыя якас­ці. Да та­го ж гэ­та быў фі­зіч­на пры­го­жы ча­ла­век: твар, фі­гу­ра, вы­праў­ка. Але ж мы маг­лі ні­ко­лі і не су­стрэц­ца, каб ён за­стаў­ся жыць у Но­ва­сі­бір­ску...

Ён, са­праў­ды, мог за­стац­ца жыць у Сі­бі­ры, там, дзе вы­рас і ад­куль пай­шоў на вай­ну, да­даў­шы са­бе тры ліш­нія га­ды.

Ма­ці му­жа бы­ла ро­дам з Ра­сон­шчы­ны. Лёс за­кі­нуў бе­ла­га­ло­вую, сі­ня­во­кую бе­ла­ру­сач­ку ў да­лё­кую Сі­бір: пад­час гра­ма­дзян­скай вай­ны яна, сяст­ра мі­ла­сэр­нас­ці чыр­во­на­ар­мей­ска­га са­ні­тар­на­га або­зу, су­стрэ­ла ўкра­ін­ца Мі­ка­лая Яро­мен­ку і вый­шла за яго за­муж. На­ра­дзі­ла­ся да­чуш­ка Ва­ля, а по­тым сын Ко­ля. Хлоп­чы­ку бы­ло 7 га­доў, ка­лі яго баць­кі ра­зы­шлі­ся.

— Ма­ці Мі­ка­лая, Воль­га Іва­наў­на, пры­го­жая бы­ла і гор­дая. Здра­ды да­ра­ваць му­жу не за­ха­це­ла. Як бы­ла ў пан­тоф­лях, так і пай­шла з до­му... Пай­шла ад за­бяс­пе­ча­на­га му­жа, з доб­ра­ўпа­рад­ка­ва­най ква­тэ­ры ў ні­ку­ды — у бед­насць, го­лад, жах. Мат­ля­ла­ся з го­ра­да ў го­рад. Ко­лю так­са­ма ха­пі­ла: шко­лу не скон­чыў — пай­шоў у ФЗВ ву­чыц­ца на то­ка­ра. Ка­лі па­ча­ла­ся вай­на, гэ­тыя фэ­зэ­вуш­ні­кі пад «брон­ню» апы­ну­лі­ся, іх на ва­ен­ны за­вод ад­пра­ві­лі пра­ца­ваць. Але хлоп­цы — ім па 14-15 га­доў бы­ло на той час — на фронт пра­сі­лі­ся...

Мі­ка­лай зда­быў да­вед­ку, што на­ра­дзіў­ся ў 1923 го­дзе, і па­сту­піў на кур­сы ма­лод­шых ка­ман­дзі­раў, у ка­ва­ле­рыю. Праз тры ме­ся­цы ка­ман­дзір ша­бель­на­га ўзво­ду быў пад­рых­та­ва­ны для ад­праў­кі на фронт... Ад­пра­ві­лі на Ка­лі­нін­скі. 3 лі­пе­ня 1942 го­да ў ка­ва­ле­рый­скі кор­пус апы­нуў­ся ў акру­жэн­ні, а хут­ка і Мі­ка­лай Яро­мен­ка, па­ра­не­ны, тра­піў у па­лон.

R³`

На чу­жы­не прай­шоў праз са­праўд­нае пек­ла. Спра­ба­ваў уця­чы — зла­ві­лі. Удзель­ні­чаў у пад­поль­ным су­пра­ціў­лен­ні... Ба­чыў, як рас­стрэль­ва­лі сяб­роў... Ужо пас­ля вы­зва­лен­ня яго са­мо­га ледзь не рас­стра­ля­лі свае... Прый­шло­ся да­каз­ваць, што ў па­лон тра­піў па­ра­не­ным і ў ла­ге­ры з фа­шыс­та­мі не су­пра­цоў­ні­чаў. Да­ка­заў, зван­не ад­на­ві­лі. Столь­кі пе­ра­жыў, а яму бы­ло ўся­го толь­кі 18!

Вя­до­ма, ад­ра­зу ж на­пі­саў ма­ці ў Но­ва­сі­бірск. А яе там... не ака­за­ла­ся. На пра­ця­гу трох га­доў не атрым­лі­ва­ю­чы ліс­тоў ад сы­на, Воль­га Іва­наў­на вы­ра­шы­ла, што ён за­гі­нуў. Яна не маг­ла больш жыць там, дзе ўсё на­гад­ва­ла пра сы­на, і пас­ля вы­зва­лен­ня Бе­ла­ру­сі па­пра­сі­ла­ся, як член пар­тыі, на пра­цу на сваю ра­дзі­му. Ра­зам з дач­кой Ва­ляй пе­ра­еха­ла ў Бе­шан­ко­ві­чы. З сы­нам су­стрэ­ла­ся толь­кі ў снеж­ні 1945 го­да...

— Ён ба­яў­ся, што сва­ім не­ча­ка­ным з'яў­лен­нем мо­жа... за­біць яе. Зай­шоў да су­сед­кі і па­пра­сіў, каб тая пай­шла і па­пя­рэ­дзі­ла. Ма­ці пры су­стрэ­чы не пра­мо­ві­ла ні гу­ку — шок. Моўч­кі су­стрэ­ла, моўч­кі аб­ма­ца­ла ўся­го, моўч­кі на­кры­ла на стол. А по­тым, ка­лі на­бі­ла­ся поў­ная ха­та на­ро­ду, ка­лі вы­пі­лі га­рэл­кі і Мі­ка­лай стаў га­ва­рыць, га­ва­рыць, га­ва­рыць, яна рап­там усміх­ну­ла­ся і ска­за­ла: «Як быў хлоп­чык, так хлоп­чы­кам і за­стаў­ся». І стра­ці­ла пры­том­насць...

У ма­ці ён ад­па­чыў кры­ху і па­чаў ду­маць: трэ­ба ўлад­коў­вац­ца на пра­цу. Але ку­ды? Та­кар­ную спра­ву за га­ды вай­ны ён за­быў. Пай­шоў пра­ца­ваць кі­раў­ні­ком До­ма куль­ту­ры. Вы­сту­паў — спя­ваў, рас­каз­ваў вер­шы, тан­ца­ваў... Ад­ной­чы пад­час агля­ду мас­тац­кай са­ма­дзей­нас­ці ў Ві­цеб­ску яго ўба­чыў ар­тыст тэ­ат­ра імя Яку­ба Ко­ла­са Аляк­сандр Іль­ін­скі, сла­ву­ты вы­ка­наў­ца ро­лі Не­сцер­кі: «У ця­бе, хло­пец, доб­рыя ар­тыс­тыч­ныя да­ныя. Пры­ходзь да нас у тэ­атр!» І не­ўза­ба­ве Мі­ка­лай прый­шоў па­каз­вац­ца ў тэ­ат­раль­ную сту­дыю...

— Мы з Ко­лем па­ча­лі су­стра­кац­ца толь­кі пад ка­нец за­ня­ткаў. Ра­зам ву­чы­лі­ся, удзель­ні­ча­лі ў эцю­дах, кан­цэр­тах, пра­ца­ва­лі на су­бот­ні­ках, а по­тым ён — у адзін бок, я — у дру­гі. У ма­ла­дых так бы­вае. Ко­ля мно­гім дзяў­ча­там па­да­баў­ся — ён та­кім пры­га­жу­ном быў!..

Але ж і яна бы­ла пры­га­жу­няй. Ха­ця і ёй ха­пі­ла го­ра і вы­пра­ба­ван­няў на па­чат­ку жыц­ця — эва­ку­а­цыя з Ві­цеб­ска ра­зам з ма­ці і ба­бу­ляй, авія­на­лё­ты, раз­бомб­ле­ны цяг­нік, шлях пеш­шу да Сма­лен­ска, по­тым яшчэ адзін цяг­нік, Урал, жыц­цё ў чу­жых лю­дзей, пра­дук­то­выя карт­кі...

13-13

Ча­сам, апроч чор­на­га хле­ба і кі­пе­ню, у до­ме ні­чо­га не бы­ло. Та­му ка­лі да пры­га­жу­ні-ма­ці рап­там па­сва­таў­ся афі­цэр, ме­на­ві­та яна, дзяў­чын­ка, па­пра­сі­ла ма­му, каб тая па­га­дзі­ла­ся. У 43-м ай­чым іх вы­клі­каў у Маск­ву... По­тым яны жы­лі ў Ма­жай­ску. Ма­ці пра­ца­ва­ла на вак­за­ле, у афі­цэр­скай ста­ло­вай. Га­ля час­та да­па­ма­га­ла ёй. Эша­ло­ны іш­лі і іш­лі на за­хад. Са­праўд­ным свя­там для ўсіх, а для Га­лі асаб­лі­ва, бы­лі вы­ступ­лен­ні ў ста­лоў­цы фран­та­вых бры­гад. Яна ж з ма­лен­ства ўяў­ля­ла ся­бе ў бу­ду­чы­ні толь­кі ар­тыст­кай. Ці дзі­ва, што, вяр­нуў­шы­ся з баць­ка­мі ў вы­зва­ле­ны Ві­цебск і на­ват не скон­чыў­шы ся­рэд­няй шко­лы, яна, каб не стра­ціць свой шанц, пай­шла па­сту­паць у сту­дыю — па пер­ша­му за­клі­ку тэ­ат­ра імя Яку­ба Ко­ла­са. І па­сту­пі­ла. І знай­шла там свой лёс — не толь­кі твор­чы, але і жа­но­чы.

— Па­жа­ні­лі­ся ад­ра­зу пас­ля за­кан­чэн­ня ву­чо­бы ў сту­дыі. Усё ад­бы­ло­ся вель­мі прос­та: узя­лі паш­пар­ты і, ні­ко­му ні­чо­га не ска­заў­шы, пай­шлі ў ЗАГС. Рас­пі­са­лі­ся, а жыць ня­ма дзе! Мы па­ча­ка­лі, па­куль нас не ад­пра­ві­лі на гаст­ро­лі, і толь­кі та­ды рас­па­ча­лі сваё ся­мей­нае жыц­цё... Ой, як цяж­ка спа­чат­ку прый­шло­ся! Ча­сам ду­маю, як мы ўсё маг­лі пе­ра­жыць?.. Ма­ла­досць да­па­ма­га­ла.

Пас­ля сту­дыі яны прый­шлі ў тэ­атр імя Яку­ба Ко­ла­са — поў­ныя на­дзей, твор­чых за­ду­мак і жа­дан­ня іг­раць. І над­зеі іх не пад­ма­ну­лі.

На Ко­ла­саў­скай сцэ­не Мі­ка­лай Яро­мен­ка сыг­раў шмат вы­дат­ных ро­ляў — Ін­са­ра­ва ў спек­так­лі «На­пя­рэ­дад­ні» па І.Тур­ге­не­ву, До­на Бер­нар­да ў «Дзяў­чы­не са зба­ном» Ло­пе дэ Ве­га, Аляк­санд­ра­ва ў «Жы­вым тру­пе» па Л. Талс­то­му, Грэ­ка­ва ў «Во­ра­гах» М.Гор­ка­га, Пла­то­на Крэ­ча­та ў ад­най­мен­най п'е­се А.Кар­ней­чу­ка, Ба­хі­ра­ва ў «Біт­ве ў да­ро­зе» па Г.Ні­ка­ла­е­вай...

Шчас­лі­ва склад­ваў­ся твор­чы лёс і Га­лі­ны Ар­ло­вай. Праз га­ды, ужо стаў­шы ста­ліч­ны­мі жы­ха­ра­мі і вя­до­мы­мі ар­тыс­та­мі, яны зра­зу­ме­юць, што час пра­цы ў Ві­цеб­ску — леп­шы пе­ры­яд іх жыц­ця...

 

Ка­лі ў 1959 го­дзе іх за­пра­сі­лі пра­ца­ваць у Мінск, у Ку­па­лаў­скі тэ­атр, яны па­еха­лі з ра­дас­цю і на­дзе­яй. Та­кое за­пра­шэн­не бы­ло го­на­рам.

— «Ста­рыя» нас пры­ня­лі доб­ра: Гле­баў, Пла­то­наў, Ржэц­кая, Рах­лен­ка... А вось ся­рэд­няе па­ка­лен­не, асаб­лі­ва акт­ры­сы... О-о-о! Зра­зу­ме­ла, мы з му­жам уяў­ля­лі для іх пэў­ную твор­чую па­гро­зу. Я ўжо шмат што маг­ла, Мі­ка­лай Мі­ка­ла­е­віч так­са­ма. Ча­сам не ве­да­лі, ад­куль ча­каць пад­во­ху... Зда­ец­ца, усё нар­маль­на: пра­цу­еш, пра­цу­еш — і рап­там!.. Пры­чым ні да твор­час­ці, ні да та­лен­ту гэ­та не ме­ла ад­но­сін...

Маг­чы­ма, рэў­насць ка­лег бы­ла вы­клі­ка­на за­па­тра­ба­ва­нас­цю Мі­ка­лая Яро­мен­кі ў кі­не­ма­то­гра­фе. Яму па­шчас­ці­ла ў пер­шым жа сва­ім філь­ме зняц­ца ў вы­дат­на­га рэ­жы­сё­ра Сяр­гея Ге­ра­сі­ма­ва. Мі­ка­лай Мі­ка­лае­віч пра­чы­таў у «Лі­та­ра­тур­най га­зе­це», што Ге­ра­сі­маў збі­ра­ец­ца зды­маць фільм «Лю­дзі і звя­ры» пра лёс ча­ла­ве­ка, які прай­шоў па­лон. Ён на­пі­саў кі­на­рэ­жы­сё­ру, па­пра­сіў­ся­ сыг­раць у яго які-не­будзь эпі­зод. І атры­маў за­пра­шэн­не на спро­бы. Хут­ка яго за­цвер­дзі­лі на га­лоў­ную ро­лю — лей­тэ­нан­та Паў­ла­ва. Пас­ля вы­ха­ду філь­ма на вя­лі­кі эк­ран Мі­ка­лай Яро­мен­ка стаў са­праўд­най кі­на­зор­кай. У тэ­ат­ры ж па мно­гіх пры­чы­нах ак­цёр за­ста­ваў­ся на дру­гім пла­не.

— На жаль, ка­лі Мі­ка­лай Мі­ка­ла­е­віч па­чаў шмат зды­мац­ца ў кі­но, гэ­та вы­клі­ка­ла ў тэ­ат­ры та­кую зайз­драсць! Па­мя­таю, іг­ра­ем спек­такль «Бра­ма не­ўмі­ру­час­ці» Кан­дра­та Кра­пі­вы. Пас­ля спек­так­ля гле­да­чы за­ста­юц­ца ў за­ле і про­сяць за­стац­ца ар­тыс­таў. Ака­за­ла­ся, яны хо­чуць па­гля­дзець на «жы­во­га» Яро­мен­ку, па­га­ва­рыць з ім — толь­кі-толь­кі прай­шоў фільм «Лю­дзі і звя­ры». Бо­жа мой, як абу­ра­лі­ся ар­тыс­ты!.. А Мі­ка­лай Мі­ка­ла­е­віч усё гэ­та бліз­ка да сэр­ца пры­маў.

У 1967 го­дзе ў Ку­па­лаў­скім тэ­ат­ры па­ста­ві­лі спек­такль «Кан­стан­цін За­сло­наў». Га­лоў­ную ро­лю цу­доў­на сыг­раў Мі­ка­лай Яро­мен­ка. Гля­дач ішоў ме­на­ві­та «на Яро­мен­ку». Воб­раз ге­роя-пад­поль­шчы­ка мно­гія ста­лі аса­цы­я­ваць са знеш­нас­цю ар­тыс­та. Услед за гэ­тай па­спя­хо­вай пра­цай з'я­ві­лі­ся і ін­шыя: Ні­ка­нор у спек­так­лі «Лю­дзі на ба­ло­це» па І.Ме­ле­жу, сак­ра­тар парт­кама Са­ла­ма­хін у «Пра­та­ко­ле ад­на­го па­ся­джэн­ня» А.Гель­ма­на, Чу­бар у «Пла­чы пе­ра­пёл­кі» па І.Чыг­ры­на­ву, Мі­ністр уз­гад­нен­няў у «Муд­ра­ме­ры» М.Ма­ту­коў­ска­га, пісь­мен­нік Ні­кі­цін у «Бе­ра­зе» па Ю.Бон­да­ра­ву... Ён іг­раў рэ­ва­лю­цы­я­не­раў, воен­а­чаль­ні­каў, пар­тый­ных дзея­чаў, кі­раў­ні­коў прад­пры­ем­стваў, мі­ніст­раў, га­лоў­ных ура­чоў... Іг­раў тых, ка­му сам ад­па­вя­даў, — сі­лай сва­ёй упэў­не­нас­ці, ве­рай у вы­со­кія ідэа­лы. Але, вя­до­ма, вяр­шы­няй твор­ча­га та­лен­ту май­стра ста­ла ро­ля ў спек­так­лі «Кас­цю­мер», які па­ста­віў Мі­ка­лай Пі­ні­гін. Ура­жан­не ад іг­ры Мі­ка­лая Яро­мен­кі для мно­гіх гле­да­чоў ста­ла най­мац­ней­шым уз­ру­шэн­нем.

...Па­куль Яро­мен­ка-ста­рэй­шы на­пра­цоў­ваў у ста­лі­цы свой твор­чы ба­гаж, вы­рас і Яро­мен­ка-ма­лод­шы.

— У дзя­цін­стве Ко­ля быў ха­ро­шы, ра­зум­ны хлоп­чык, лю­біў гу­мар, жар­ты. Доб­ры быў, я на­ват ска­за­ла б сла­бы. Вось не бы­ло ў яго та­ко­га стрыж­ня, як у Мі­ка­лая Мі­ка­ла­е­ві­ча, хоць і на­пус­каў на ся­бе та­кі вы­гляд, што мно­гія сцвяр­джа­лі, быц­цам ён цы­нік. А гэ­та бы­ла прос­та мас­ка...

Мі­ка­лай Мі­ка­ла­е­віч вель­мі ха­цеў, каб сын так­са­ма стаў ак­цё­рам, і па­вёз яго ў Маск­ву да свай­го на­стаў­ні­ка, Сяр­гея Ге­ра­сі­ма­ва — той як­раз на­бі­раў курс у Ін­сты­ту­це кі­не­ма­та­гра­фіі. Ге­ра­сі­маў з хлоп­цам па­га­ва­рыў, па­пра­сіў што-не­будзь па­чы­таць на па­мяць. А Мі­ка­лай быц­цам язык пра­глы­нуў. «На­хаб­ней­шым трэ­ба быць, ма­ла­ды ча­ла­век», — ска­заў Ге­ра­сі­маў і па­ра­іў вы­ву­чыць для па­ступ­лен­ня вер­шы Мі­ка­лая За­ба­лоц­ка­га. «Я зраб­лю з гэ­та­га хлоп­ца ар­тыс­та», — па­абя­цаў рэ­жы­сёр. І зра­біў. У Ге­ра­сі­ма­ва бы­ло пра­ві­ла — зды­маць у сва­іх філь­мах сва­іх вуч­няў. Мі­ка­лая Яро­мен­ку-ма­лод­ша­га за га­ды ву­чо­бы ён зняў у пя­ці кар­ці­нах.

— Пер­шая ра­бо­та сы­на — фільм «Ля во­зе­ра». Тут ён яшчэ фак­тыч­на ву­чань, прос­та Ко­ля, і ўсё. Да­рэ­чы, і Ге­ра­сі­маў так ге­роя аба­зна­чыў — «прос­та Ко­ля». Юны, аба­яль­ны, ха­ро­шы. Гэ­та не граф Ар­лоў і тым больш не Жуль­ен Са­рэль. Вя­до­ма, вяр­шы­ня твор­час­ці сы­на — фільм «Чыр­во­нае і чор­нае» па Стэн­да­лю. Ён ад­даў гэ­тай пра­цы сем га­доў. Воб­раз Жуль­е­на Са­рэ­ля скла­да­ны псі­ха­ла­гіч­на, дра­ма­тыч­на. Ко­ля год­на спра­віў­ся з ро­ляй, хоць іг­раў ча­ла­ве­ка ін­шай кра­і­ны і эпо­хі.

Доб­рыя ў яго ра­бо­ты ў «Вы­ка­нан­ні жа­дан­няў» па Ка­ве­ры­ну, ро­ля Драз­доў­ска­га ў філь­ме «Га­ра­чы снег», вы­дат­на сыг­раў у «Пі­ра­тах ХХ ста­год­дзя». Пры­чым столь­кі вы­лі­лі гра­зі на гэ­ты фільм пры яго та­кой ве­лі­зар­най па­пу­ляр­нас­ці!.. А Мі­ка­лая Мі­ка­ла­е­ві­ча ня­рэд­ка па­пра­ка­лі: маў­ляў, гэ­та ж вы сы­на ўлад­ка­ва­лі ву­чыц­ца да Ге­ра­сі­ма­ва. А муж заў­сё­ды ад­каз­ваў: «Так, але я ж за яго не іг­раю!» Бо ар­тыс­там Ко­ля стаў вы­дат­ным. Вось у се­ры­я­ле «Бры­га­да» — гэ­та ўжо хво­ры Ко­ля. Пе­ра­лом у 1990-я зла­маў не ад­но твор­чае жыц­цё...

У гэты ж час Мі­ка­лай Яро­мен­ка-ма­лод­шы зняў фільм «Сын за баць­ку». Як рэ­жы­сёр ён пра­па­на­ваў га­лоў­ную ро­лю Мі­ка­лаю Яро­мен­ку-ста­рэй­ша­му. Гэ­та быў вель­мі шчы­ры і сме­лы фільм. У га­ды ма­раль­на­га раз­бу­рэн­ня ў гра­мад­стве Яро­мен­ка-сын ства­рыў кар­ці­ну, у якой да­ка­заў: пры лю­бых умо­вах леп­шыя ча­ла­ве­чыя якас­ці па­він­ны за­стац­ца пры нас, сям'я — гэ­та свя­тое, сын па­ві­нен заў­сё­ды пад­трым­лі­ваць баць­ку.

Гэ­ты фільм — апа­фе­оз твор­чай дзей­нас­ці двух вя­лі­кіх май­строў, двух Мі­ка­ла­яў Яро­мен­каў.

Яны пай­шлі з жыц­ця фак­тыч­на адзін за ад­ным. Сын за баць­кам. Улет­ку 2000 го­да не ста­ла Мі­ка­лая Яро­мен­кі-ста­рэй­ша­га, праз год — Мі­ка­лая Яро­мен­кі-ма­лод­ша­га...

— Мы з Мі­ка­ла­ем пра­жы­лі ра­зам больш за паў­ве­ка. Зда­ец­ца, ужо і на­да­ку­чыць ад­но ад­на­му па­він­ны бы­лі. А нам заў­сё­ды бы­ло ці­ка­ва ра­зам. Мы з ім су­па­да­лі ў га­лоў­ным — у по­гля­дах, ідэа­лах; мы з ад­на­го па­ка­лен­ня, воб­раз­на ка­жу­чы, ад­ной гру­пы кры­ві. Та­му па­між на­мі ўсё бы­ло так шчы­ра. Мы пры­хо­дзі­лі з тэ­ат­ра і до­ма, удва­іх, не маг­лі на­га­ва­рыц­ца ад­но з ад­ным. Ча­сам раз­мо­вы пра­цяг­ва­лі­ся да поў­на­чы.

Я зноў і зноў дзя­кую лё­су, што звёў мя­не з гэ­тым цу­доў­ным ча­ла­ве­кам...

Га­лі­на Аляк­санд­раў­на па-ра­ней­ша­му ў мас­тац­тве, па-ра­ней­ша­му ся­род лю­дзей. У Маск­ве жы­вуць дзве яе ўнуч­кі — Воль­га і Тац­ця­на. Гэ­та — пра­цяг яе і яе двух Мі­ка­ла­яў, двух яе лю­бых Яро­маў...

Та­ма­ра БУН­ТА.

 

Выбар рэдакцыі

Культура

Сусвет пад крыламі наміткі

Сусвет пад крыламі наміткі

Гутарка з мастацтвазнаўцам Марыяй Віннікавай.