Вы тут

Альтэрнатыўная крыніца шчасця


У чым яго сут­насць для ма­ла­до­га на­ву­коў­ца?

З ле­са­тэх­ні­каў у энер­ге­ты­кі — ме­на­ві­та та­кі шлях прай­шоў кан­ды­дат тэх­ніч­ных на­вук Сяр­гей ВА­СІ­ЛЕ­ВІЧ. Ця­пер ён пра­цуе за­гад­чы­кам ла­ба­ра­то­рыі ўзнаў­ляль­най энер­ге­ты­кі, а так­са­ма з'яў­ля­ец­ца стар­шы­нёй са­ве­та ма­ла­дых на­ву­коў­цаў Ін­сты­ту­та энер­ге­ты­кі На­цы­я­наль­най ака­дэ­міі на­вук. Ка­рэс­пан­дэн­ты «Чыр­вон­кі» на­ве­да­лі ву­чо­на­га на пра­цоў­ным мес­цы і да­ве­да­лі­ся, ча­му ад­бы­лі­ся та­кія пе­ра­ме­ны ў яго жыц­ці, а так­са­ма рас­пы­та­лі спа­да­ра Ва­сі­ле­ві­ча пра но­выя рас­пра­цоў­кі ў сфе­ры энер­ге­ты­кі.

4-7

4-7

 

— Сяр­гей Ула­дзі­мі­ра­віч, рас­ка­жы­це, ка­лі вы ад­чу­лі ця­гу да на­ву­кі?

— На­пэў­на, яна бы­ла яшчэ ў шко­ле, але я гэ­та­га не ўсве­дам­ляў. Мне па­да­ба­ла­ся гіс­то­рыя, ма­рыў стаць ар­хе­о­ла­гам. Але пас­ля за­кан­чэн­ня шко­лы ўсё ж вы­браў дак­лад­ныя на­ву­кі. Вы­шэй­шую аду­ка­цыю атрым­лі­ваў у БДТУ па спе­цы­яль­нас­ці «Ле­са­ін­жы­нер­ная спра­ва». Ад­ра­зу ні пра якую на­ву­ку не ду­маў, але пас­ля пер­ша­га ж кур­са зра­зу­меў, што мне гэ­та ці­ка­ва: па­чаў удзель­ні­чаць у сту­дэнц­кіх на­ву­ко­ва-прак­тыч­ных кан­фе­рэн­цы­ях, пі­саць на­ву­ко­выя ар­ты­ку­лы.

— А як ака­за­лі­ся ў Ін­сты­ту­це энер­ге­ты­кі?

— Пас­ля атры­ман­ня дып­ло­ма раз­мер­ка­ваў­ся ў Іва­цэ­віц­кі ра­ён, ад­пра­ца­ваў там паў­го­да па спе­цы­яль­нас­ці. Але ця­га да на­ву­кі пад­штурх­ну­ла па­сту­піць у ас­пі­ран­ту­ру. Спы­ніў свой вы­бар на энер­ге­ты­цы, бо ва ўні­вер­сі­тэ­це нам чы­та­лі курс пад наз­вай «Энер­ге­тыч­нае вы­ка­ры­стан­не драў­ні­ны», і мя­не за­ці­ка­віў гэ­ты кі­ру­нак. Па­зна­ё­міў­ся з чле­нам-ка­рэс­пан­дэн­там Ака­дэ­міі на­вук Ва­лян­ці­нам Аляк­се­е­ві­чам Ба­ра­ду­лем, да яко­га я і пай­шоў у ас­пі­ран­ту­ру. Сту­пень кан­ды­да­та на­вук атры­маў у Ін­сты­ту­це цеп­ла- і ма­са­аб­ме­ну НАН Бе­ла­ру­сі, пас­ля за­стаў­ся там пра­ца­ваць. Па­ра­лель­на вы­кла­даў у БНТУ. А два га­ды та­му мя­не за­пра­сі­лі ў Ін­сты­тут энер­ге­ты­кі ў якас­ці за­гад­чы­ка ла­ба­ра­то­рыі, і я вы­ра­шыў па­спра­ба­ваць. На той мо­мант ла­ба­ра­то­рыя бы­ла не­вя­лі­кая, уся­го два ча­ла­ве­кі, я трэ­ці. Ця­пер жа мы па­шы­ры­лі­ся — ма­ем дзе­сяць су­пра­цоў­ні­каў.

— Чым зай­ма­ец­ца ва­ша ла­ба­ра­то­рыя?

— У асноў­ным мы пра­цу­ем у сфе­ры бія­энер­ге­ты­кі — атры­ман­ні энер­гіі з бія­ла­гіч­най ма­сы. Па­тлу­ма­чу на пры­кла­дзе драў­ні­ны. Па сут­нас­ці, дрэ­ва — гэ­та скла­да­ны вуг­ле­ва­да­род, з яко­га мож­на атрым­лі­ваць роз­ныя (у тым лі­ку і для энер­ге­ты­кі) рэ­чы­вы. Га­лоў­ная за­да­ча — вы­лу­чэн­не цвёр­да­га, вад­ка­га і га­за­па­доб­на­га па­лі­ва, а так­са­ма па­вы­шэн­не яго якас­ці. Пра­цу­ем не толь­кі з драў­ні­най. Ця­пер, на­прык­лад, рас­пра­цоў­ва­ем уста­ноў­ку ма­гут­нас­цю ў 2 МВт, па­лі­вам для якой з'яў­ля­ец­ца са­ло­ма. Адзін з калег пра­цуе з ас­пі­ра­цый­най су­мес­сю — ад­хо­да­мі ў га­лі­не сель­скай гас­па­дар­кі. Для Бе­ла­ру­сі гэ­ты кі­ру­нак да­во­лі перс­пек­тыў­ны, бо ў нас вель­мі шмат бія­ма­сы, якую мож­на вы­ка­рыс­тоў­ваць у тым лі­ку і ў энер­ге­тыч­ных мэ­тах. Звы­чай­на ад­хо­ды драў­ні­ны ў нас прос­та спаль­ва­юць, але яны ва­ло­да­юць ад­нос­на не­вы­со­кай цеп­ла­твор­най здоль­нас­цю (у па­раў­на­нні, на­прык­лад, з ву­га­лем). На­ша за­да­ча — па­вы­сіць гэ­ты па­каз­чык.

— Ці ёсць у вас з ка­ле­га­мі якія-не­будзь рас­пра­цоў­кі, якія ўжо ўка­ра­ні­лі­ся ў вы­твор­час­ці?

— На­шай ла­ба­ра­то­рыі тро­хі больш за тры га­ды. Та­му ўвес­ці якую-не­будзь з рас­пра­цо­вак у пра­мыс­ло­вую экс­плу­а­та­цыю мы па­куль не па­спе­лі. Але ўжо на пра­ця­гу на­ступ­на­га го­да пла­ну­ем за­вяр­шыць пра­цу па двух на­ву­ко­ва-тэх­ніч­ных пра­ек­тах, якія пас­ля ўкараняюцца на вы­твор­час­ці. Адзін з іх — уста­ноў­ка ма­гут­нас­цю 2 МВт па спаль­ван­ні са­ло­мы, пра якую я ўжо ка­заў. Ці­ка­вая яна тым, што са­ло­ма, якая за­ста­ец­ца пас­ля жні­ва, бу­дзе вы­ка­рыс­тоў­вац­ца ў якас­ці па­лі­ва ў віх­ра­вой топ­цы (топ­цы, у якой цвёр­дыя час­цін­кі па­лі­ва тры­ма­юц­ца ў па­вет­ры за кошт моц­на­га віх­ру. — Аўт.). Атры­ма­ны га­ра­чы газ бу­дзе су­шыць зер­не. Су­шыл­ка, аб­ста­ля­ва­ная та­кой уста­ноў­кай, не мае па­трэ­бы ў па­лі­ве. Дру­гі пра­ект — пі­ро­ліз­ны рэ­ак­тар для атры­ман­ня драў­нін­на­га ву­га­лю. У яго за­гру­жа­юц­ца ад­хо­ды дрэ­ва­ап­ра­цоў­кі, а пра­цэс пі­ро­лі­зу (рас­кла­дан­ня ар­га­ні­кі без до­сту­пу кіс­ла­ро­ду) пад­трым­лі­ва­ец­ца за кошт са­міх пра­дук­таў пі­ро­лі­зу. Фак­тыч­на, уста­ноў­ка бу­дзе пра­ца­ваць «са­ма на ся­бе».

— Вы ўзна­чаль­ва­е­це ла­ба­ра­то­рыю ўзнаў­ляль­най энер­ге­ты­кі. Для Бе­ла­ру­сі гэ­ты кі­ру­нак па­да­ец­ца вель­мі ак­ту­аль­ным. На ва­шу дум­ку, ці мо­гуць аль­тэр­на­тыў­ныя кры­ні­цы энер­гіі ў перс­пек­ты­ве цал­кам за­мя­ніць тра­ды­цый­ныя?

— На ця­пе­раш­нім эта­пе раз­віц­ця тэх­на­ло­гій, без­умоў­на, не. І не толь­кі ў Бе­ла­ру­сі. Воб­раз­на ка­жу­чы, аль­тэр­на­тыў­ная энер­ге­ты­ка сён­ня зна­хо­дзіц­ца ў «пад­лет­ка­вым уз­рос­це». Над­та вы­со­кі са­бе­кошт та­кіх тэх­на­ло­гій. Ды і сэн­су зу­сім ад­маў­ляц­ца ад тра­ды­цый­най энер­ге­ты­кі ня­ма — заўж­ды трэ­ба мець «за­пас тры­ва­лас­ці». Без­умоў­на, для Бе­ла­ру­сі ёсць пэў­ныя перс­пек­тыў­ныя на­прам­кі ў сфе­ры ўзнаў­ляль­ных кры­ніц энер­гіі, у пер­шую чар­гу гэ­та пе­ра­пра­цоў­ка бія­ма­сы: ужо на­зва­ны пі­ро­ліз і атры­ман­не бія­га­зу. Бія­газ — гэ­та су­месь ме­та­ну з па­вет­рам, якая вы­лу­ча­ец­ца пры бра­джэн­ні ад­хо­даў сель­скай гас­па­дар­кі ў пэў­ных умо­вах. Яго так­са­ма мож­на спаль­ваць і атрым­лі­ваць энер­гію. У мно­гіх за­ход­не­еў­ра­пей­скіх кра­і­нах, на­прык­лад, у Гер­ма­ніі, гэ­та адзін з вя­ду­чых кі­рун­каў аль­тэр­на­тыў­най энер­ге­ты­кі. Энер­гія сон­ца так­са­ма мае вя­лі­кія перс­пек­ты­вы (праў­да, толь­кі ка­лі зні­зіц­ца са­бе­кошт со­неч­ных па­нэ­ляў). Ас­тат­нія кры­ні­цы так­са­ма мо­гуць вы­ка­рыс­тоў­вац­ца, але хут­чэй у якас­ці да­паў­нен­няў да на­зва­ных вы­шэй.

— Ці шмат воль­на­га ча­су за­ста­ец­ца ў ма­ла­до­га ву­чо­на­га?

— Шчы­ра ска­жу, ця­пер яго амаль ня­ма, пра­цы вель­мі шмат. Ка­лі быў, звы­чай­на зай­маў яго су­мес­ны­мі з жон­кай па­хо­да­мі ў тэ­атр (асаб­лі­ва мне па­да­ба­ец­ца ба­лет). Апош­нім ра­зам ха­дзі­лі на «Ле­бя­дзі­нае во­зе­ра». Даў­но ха­чу тра­піць на опе­ру «Князь Ігар». Акра­мя гэ­та­га, я ча­сам ма­люю. У асноў­ным пі­шу кла­січ­ныя пей­за­жы. Ну, і хо­бі са школь­ных ча­соў, якое я ўжо на­зы­ваў, — гіс­то­рыя. У пер­шую чар­гу ці­каў­лю­ся гіс­то­ры­яй Бе­ла­ру­сі, Вя­лі­ка­га Княст­ва Лі­тоў­ска­га.

— Да­рэ­чы, як да ва­шай пра­цы ста­віц­ца жон­ка?

— На­ўрад ці дрэн­на, бо яна так­са­ма пра­цуе ў гэ­тай сфе­ры. Праў­да, ужо не ў Ака­дэ­міі на­вук. Та­му яна мя­не доб­ра ра­зу­мее.

— А як на­конт фі­нан­са­ва­га бо­ку? Ха­пае ва­шай сям'і за­роб­ку двух на­ву­коў­цаў?

— Я не ма­гу ска­заць, як яно бу­дзе да­лей, бо мы ця­пер ча­ка­ем дзі­ця, але па­куль ха­пае. Тым больш што я па­ра­лель­на вы­кла­даю ва ўні­вер­сі­тэ­це. Да­рэ­чы, пры пад­трым­цы Ака­дэ­міі па­бу­да­ва­лі ў Ба­раў­ля­нах ква­тэ­ру як ма­ла­дыя спе­цы­я­ліс­ты. Ця­пер вось бу­дую ле­ці­шча ў Мін­скім ра­ё­не. Шчы­ра ка­жу­чы, я, на­пэў­на, ней­кі «ня­пра­віль­ны» — рэд­ка ду­маю пра гро­шы. Быў час, ка­лі я ўво­гу­ле з пус­тым ка­шаль­ком ха­дзіў. Але ні­ко­лі не ра­біў з гэ­та­га тра­ге­дыі. Бо га­лоў­нае — ду­шэў­ная раў­на­ва­га.

— Пра­ца ў на­ву­цы спры­яе та­кой раў­на­ва­зе?

— Так, без­умоў­на. Ця­пер я ра­зу­мею, што мя­не ў пра­цы ні­чо­га не аб­мя­жоў­вае. Я зай­ма­ю­ся тым кі­рун­кам, які мне ці­ка­вы. А ўво­гу­ле я лі­чу ся­бе шчас­лі­вым ча­ла­ве­кам. Ёсць пэў­ныя пла­ны: на­ра­джэн­не дзі­ця­ці, бу­даў­ніц­тва ле­ці­шча, на­пі­сан­не док­тар­скай ды­сер­та­цыі. Ла­ба­ра­то­рыя ў хут­кім ча­се бу­дзе па­шы­рац­ца, нам да­дуць но­выя па­мяш­кан­ні. Ці ж гэ­та­га ма­ла для шчас­ця?

Яра­слаў ЛЫС­КА­ВЕЦ.

Выбар рэдакцыі

Гараскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

У пачатку тыдня да Ракаў могуць падступна падкрасціся трывогі і сумневы.

Здароўе

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Па статыстыцы на пяць хворых дзяўчынак прыходзіцца толькі адзін хлопчык.

Рэгіёны

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

Подзвіг ваенурачоў адлюстроўвае выстава Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея.

Грамадства

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Нават пры наяўнасці на пляжы ратавальнай станцыі не варта грэбаваць элементарнымі правіламі бяспекі.