АБ'ЯВА


Лі­та­ра­ту­ра звы­чай­на лі­чы­ла­ся не жа­но­чай спра­вай. Але за якія-не­будзь апош­нія сто га­доў пры­го­жая па­ло­ва ча­ла­вец­тва, у тым лі­ку і ў нас, у Бе­ла­ру­сі, сва­ёй твор­час­цю на­столь­кі ўзба­га­ці­ла паэ­зію, што на­ват са­мыя вя­лі­кія скеп­ты­кі-муж­чы­ны бы­лі вы­му­ша­ны па­цяс­ніц­ца на вяр­шы­ні лі­та­ра­тур­на­га алім­па. А пас­ля на­сту­пі­ла чар­га про­зы. Раз­мо­ва ідзе, вя­до­ма, не толь­кі і не столь­кі пра лю­боў­ныя ра­ма­ны ці дэ­тэк­ты­вы. Сён­ня жан­чы­ны-пра­за­ікі ак­тыў­на пра­цу­юць у са­мых роз­ных «сур'­ёз­ных» жан­рах, па­цяс­ня­ю­чы муж­чын на ста­рон­ках аў­та­ры­тэт­ных лі­та­ра­тур­ных ча­со­пі­саў і ў вы­да­вец­кіх пла­нах. Пры­чым, што так­са­ма нель­га не за­ўва­жыць, ся­род іх шмат і зу­сім ма­ла­дых аў­та­раў, ча­го не на­зі­ра­ла­ся яшчэ не­каль­кі дзе­ся­ці­год­дзяў та­му. Да гэ­тай ка­гор­ты на­ле­жыць і Ва­ле­рыя Са­рот­нік, якая ра­ней ужо ста­на­ві­ла­ся лаў­рэ­а­там на­ша­га кон­кур­су.

Алесь Ба­дак.

Ні­бы снег на зям­лі, што ад­кры­ла­ся пас­ля ад­лі­гі, яна бя­ле­ла на дош­цы з рэ­кла­май, пры­цяг­ва­ю­чы да ся­бе ўва­гу. «Вы. Так, ме­на­ві­та вы», — га­ва­ры­ла­ся ў ёй. — Ка­лі вы хо­ча­це змя­ніць сваё жыц­цё, тэ­ле­фа­нуй­це».

Аб'­ява бы­ла, мяк­ка ка­жу­чы, па­да­зро­ная. Ні­на ні­ко­лі не зры­ва­ла «хвос­ці­кі» з тэ­ле­фо­на­мі з гэт­кіх аб'­яў. Але тут ён, «хвос­цік», быў ні­бы­та адзі­ны. І ча­каў, зда­ва­ла­ся, толь­кі яе. Ру­ка са­ма па­цяг­ну­ла­ся да аб'­явы, а тут і аў­то­бус па­ды­шоў — ін­ша­га вы­ба­ру, як за­браць «хвос­цік» з тэ­ле­фо­нам, у яе не за­ста­ло­ся.

«Змя­ніць жыц­цё», тым ча­сам, гу­ча­ла вель­мі за­ман­лі­ва.

Усё ў ім, у жыц­ці, бы­ло на сва­ім мес­цы. Яно ці­ка­ла, ні­бы га­дзін­нік, які ад­ра­ман­та­ва­лі як след і зма­за­лі, пра­віль­нае і лад­нае. Як трэ­ба, comme іl faut, як га­во­раць фран­цу­зы. Дзе яна ўпер­шы­ню ўба­чы­ла гэ­тую фра­зу — у «Яў­ге­ну Ане­гі­ну» ці ў «Дуб­роў­скім»? Але толь­кі та­кі­мі сло­ва­мі яна і маг­ла апі­саць сваё жыц­цё. Кож­ны год, зда­ва­ла­ся ёй, яна ста­ві­ла «пту­шач­кі» ў ня­бач­най ан­ке­це. Пра­ца? — Ёсць. Ма­шы­на? — Ёсць. Ну, бы­ла, па­куль не са­пса­ва­ла­ся — ці ста­ла б Ні­на лез­ці ў аў­то­бус у га­дзі­ну пік, ка­лі мож­на ехаць з якім-ні­я­кім, але кам­фор­там? Умоў­ны «бой­фрэнд» (ой, як ба­бу­ля не лю­біць гэ­тае сло­ва!) — і ён ёсць. Усё зра­зу­ме­ла, усё пад кант­ро­лем. Ня­ма ча­го змя­няць.

«Ма­быць, усё-ткі ча­гось­ці не ха­пае?» — пра­чы­наў­ся рап­там унут­ра­ны го­лас, ма­лень­кі чар­вя­чок, прос­та дум­ка — дро­бязь, а не ад­чэ­піш­ся.

Так бы­ло ва ўсім. У агуль­ным. Ка­лі б Ні­ну па­пра­сі­лі рас­ка­заць пра ся­бе, дзяў­чы­на па­ча­ла б з та­го, што на са­мой спра­ве яна — да жа­ху звы­чай­ны ча­ла­век. Аб не­чым ма­рыць ча­су не бы­ло. Хі­ба што дзве кніж­кі — ста­рая, са­вец­кая, пра цу­ды све­ту ды «Каз­кі на­ро­даў паў­ноч­най Еў­ро­пы» — час ад ча­су ма­ні­лі ў мес­цы больш ха­лод­ныя, чым Тур­цыя ды Ял­та. Гэ­та ста­рое, даў­но за­бы­тае па­чуц­цё на­кры­ва­ла яе ця­пер ужо зрэд­ку, больш во­сен­ню, і толь­кі ра­ні­цай, ка­лі не­вя­до­ма ад­куль цяг­не вог­ні­шчам, а ве­цер пах­не так, ні­бы толь­кі што на­сіў­ся не ся­род да­моў яе спаль­на­га ра­ё­на, а ў ла­бі­рын­це фіёрдаў[1] і па-над ха­лод­ным, паў­ноч­ным мо­рам.

Ма­быць, ме­на­ві­та за гэ­тым вет­рам дзядзь­ка Ні­ны, Ва­сіль Ва­сі­ле­віч, амаль у пяць­дзя­сят год і па­ля­цеў на паў­ноч­ны по­люс — бух­гал­та­рам экс­пе­ды­цыі, кі­нуў­шы па­спя­хо­вую кар'­е­ру і зруч­ную пра­цу ў вя­лі­кай фір­ме. Вось так, ад­ной­чы, са­браў­шы­ся і са­рваў­шы­ся з мес­ца. У сям'і яго ўчы­нак лі­чы­лі над­та не­аб­ду­ма­ным і не­да­рэ­чным. Але хто ж аб­дум­вае пры­го­ды. Вось толь­кі не, пры­го­ды, на­ват аб­ду­ма­ныя, не для яе.

Змя­ніць жыц­цё, у якім ня­ма ча­го мя­няць. Ха­ця... ма­быць, пра­цу? «Бой­фрэн­да»? Ці ха­ця б сум­ку? «Ці пай­сці, на­рэш­це, на фіт­нес, па­чаць вя­заць і да­чы­таць Дзі­ця­чую Біб­лію», — да­да­ла ўсё тая ж дум­ка-чар­вя­чок.

До­ма Ні­на пра­ся­дзе­ла на ка­на­пе ўвесь ве­чар, пры­ціс­нуў­шы да ся­бе ка­та, і пі­ла гар­ба­ту, ні­бы аня­меў­шы. Змя­ніць жыц­цё. Змя­ніць.

Тры дні, як у кла­січ­най каз­цы, яна ду­ма­ла. Тры дні гля­дзе­ла на ну­мар тэ­ле­фо­на з па­да­зро­най аб'­явы — а на чац­вёр­ты згу­бі­ла па­пер­ку. І ча­мусь­ці спу­жа­ла­ся, згу­біў­шы. Па­пер­ка, зра­зу­ме­ла, по­тым знай­шла­ся. Але Ні­на здзі­ві­ла­ся са­мо­му фак­ту — яна так не нер­ва­ва­ла­ся на­ват та­ды, ка­лі год та­му згу­бі­ла ма­біль­ны тэ­ле­фон.

— Доб­ры дзень,— спа­кой­на і ўпэў­не­на ад­ка­за­лі, ка­лі яна, на­рэш­це, на­бра­ла той са­мы ну­мар. — Ка­лі не па­мы­ля­ю­ся, вы Ні­на?

— Т-так,— злёг­ку здзіў­ле­на ад­ка­за­ла дзяў­чы­на.

— Вы на­конт змя­нен­ня ва­ша­га жыц­ця? — па-дзе­ла­во­му пра­цяг­ваў го­лас з труб­кі.

— Так,— із­ноў ко­рат­ка ад­ка­за­ла Ні­на.

— Ну што вы так, па­ні? Ска­жы­це яшчэ хоць сло­ва! А то я ні­бы раз­маў­ляю з аў­та­ад­каз­чы­кам.

Ні­на вой­кну­ла і па­пра­сі­ла пра­ба­чэн­ня.

— Вось, гэ­та ўжо лепш, — яна амаль па­чу­ла ўсмеш­ку ў го­ла­се ча­ла­ве­ка на тым кан­цы. — Дык што б вы ха­це­лі змя­ніць?

— Ну, — Ні­на за­ду­ма­ла­ся. — Усё.

— Што — усё? — спы­та­лі ў труб­цы. — «Усё» так прос­та і лёг­ка не змя­ня­ец­ца. Вы па­він­ны дак­лад­на ве­даць, што жа­да­е­це змя­ніць.

— Я не ве­даю, — шчы­ра ад­ка­за­ла Ні­на.

— Та­ды нам лепш су­стрэц­ца. Ці ёсць у вас заўт­ра воль­ныя пяць хві­лін?..

***

Ні­на ся­дзе­ла ў ка­фэ і ад­чу­ва­ла ся­бе апош­няй дур­ні­цай.

Яна, па-пер­шае, зга­дзі­ла­ся су­стрэц­ца з не­зна­ё­мым ча­ла­ве­кам. Які — па-дру­гое — збі­раў­ся змя­ніць яе жыц­цё. А па-трэ­цяе — ці­ка­ва, якім жа чы­нам? «А ка­лі гэ­та быў дыс­трыб'­ю­тар якой-не­будзь дрэ­ні,— ду­ма­ла яна.— Ці сек­тант? Ці мань­як? А яшчэ лепш — шпі­ён?..»

Але ўсё роў­на, яна ся­дзе­ла бы пры­кле­е­ная. Бы за­гіп­на­ты­за­ва­ная.

— Доб­ры дзень,— праз ту­ман з улас­ных ду­мак яна рап­там за­ўва­жы­ла, што да сто­лі­ка па­ды­шоў ней­кі муж­чы­на. Да­во­лі вы­со­кі, у зя­лё­ным кас­цю­ме-трой­цы; гу­зі­кі ка­мі­зэль­кі цал­кам не сы­хо­дзі­лі­ся на яго пры­кмет­ным піў­ным жы­во­ці­ку, ру­дыя, доб­ра па­ра­дзе­лыя ва­ла­сы бы­лі глад­ка за­ча­са­ны на­зад. Ён не па­ды­хо­дзіў на ро­лю мань­я­ка. Ці дыс­трыб'­ю­та­ра. А вось ва­ры­янт са шпі­ё­нам мог па­ды­сці. Як і з сек­тан­там — ка­лі ёсць та­кая сек­та, чые пры­хіль­ні­кі ўсю­ды но­сяць з са­бой па­ра­сон. На­ват у со­неч­ны дзень.

— Вы Ні­на, я не па­мы­ля­ю­ся? — як учо­ра па тэ­ле­фо­не, спы­таў ён і пра­цяг­нуў ёй ру­ку ў чор­най паль­чат­цы.

— Так! — Ні­на пад­ско­чы­ла, але су­ме­ла­ся.

— Пра­бач­це, ка­лі... лас­ка, — пра­мо­ві­ла яна раз­губ­ле­на, ка­лі не­зна­ё­мец га­лант­на па­ца­ла­ваў ёй ру­ку.

— За­ві­це мя­не прос­та — Шэф, — усміх­нуў­ся яе но­вы зна­ё­мы і пры­сеў за сто­лік на­су­праць.

А вось ця­пер са­мы час, вы­ра­шы­ла Ні­на і вы­па­лі­ла на ад­ным ды­хан­ні, не да кан­ца ра­зу­ме­ю­чы, што га­ва­ры­ла:

— Ска­жы­це мне, што вы бу­дзе­це ра­біць? Ка­лі вы з сек­ты ці ма­сон­скай ло­жы, ці вы шпі­ён, лепш за­бі­це мя­не ад­ра­зу, як гэ­та ў вас ро­біц­ца! А ка­лі вы неш­та пра­да­яце...

Яна не за­кон­чы­ла, «за­ча­піў­шы­ся» за здзіў­ле­ны по­гляд «Шэ­фа».

— Вы не па­ве­ры­це, — ура­жа­на ска­заў ён, — мя­не даў­но ўжо не на­зы­ва­лі шпі­ё­нам. На ка­го я бо­лей па­доб­ны, па-ва­ша­му — на Джэй­мса Бон­да ці на Шцір­лі­ца?

Ні­на не­ча­ка­на для ся­бе за­смя­я­ла­ся. Усю на­пру­жа­насць ні­бы ва­дой змы­ла.

— Мі­лая мая, да­ра­жэнь­кая Ні­на, — пра­цяг­ваў «Шэф», — па­ві­нен вас пе­ра­ка­наць: я, на жаль, не шпі­ён, не ма­сон і не сек­тант. Мая пра­ца ку­ды больш да­лі­кат­ная. Я — і на­ша  — зай­ма­ем­ся да­стаў­кай шчас­ця.

Ні­на мірг­ну­ла.

— Але...але...

— Гэ­та не зу­сім тое шчас­це, пра якое вы маг­лі па­ду­маць,— «Шэф» аба­пёр­ся аб руч­ку свай­го па­ра­со­на. — Не гро­шы, не ква­тэ­ры, не. Гэ­та тое шчас­це, што вам па­трэб­на. Дак­лад­на вам.

Ні­на здзі­ві­ла­ся яшчэ больш.

— Па­ча­кай­це, а ад­куль вы ве­да­е­це, што мне па­трэб­на шчас­це?

«Шэф» за­гад­ка­ва па­сміх­нуў­ся.

— Вы ж са­мі па­тэ­ле­фа­на­ва­лі нам. Доб­ра, ця­пер да спра­вы. Вы спы­та­лі, як я збі­ра­ю­ся змя­ніць ва­ша жыц­цё? Вось.

Ён па­клаў на стол кан­верт і пад­су­нуў яго да Ні­ны.

— Што гэ­та?

— Ключ.

Ста­ла не­пры­ем­на ці­ха, і Ні­на на­ват па­чу­ла, як за­зва­ніў тэ­ле­фон у хлоп­ца, што ся­дзеў за су­сед­нім сто­лі­кам.

— Які ключ?

— Ключ ад ва­ша­га но­ва­га жыц­ця. Дак­лад­ней, ад ка­ме­ры ха­ван­ня. Кра­ма «Да­ро­жач­ка». У кан­вер­це — ад­рас і ну­мар скры­ні.

Ні­на рас­пя­ча­та­ла кан­верт — ёй на ру­ку вы­паў са­мы прос­ты ключ, з тых, якія ў май­стэр­нях ро­бяць хві­лін за дзе­сяць. На клю­чы мат­ля­ла­ся «бі­руль­ка»-ну­ма­рок.

— І што я па­він­на з ім ра­біць?

Яе но­вы зна­ё­мы з ня­змен­най усмеш­кай раз­вёў ру­ка­мі.

— Як я ўжо га­ва­рыў — усё прос­та. Ад­чы­ні­це скры­ню — і ва­ша жыц­цё зме­ніц­ца.

Ні­на ко­рат­ка хі­хік­ну­ла.

— Што ж там та­кое? Бом­ба?

«Шэф» па­мор­шчыў­ся.

— Ну ча­му, ча­му вы заў­сё­ды ду­ма­е­це пра дрэн­нае?

Ні­на піль­на па­гля­дзе­ла на «Шэ­фа» і спы­та­ла змоў­ніц­кім шэп­там:

— І ўсё-ткі, што там?

— Ка­неш­не, вы ма­е­це пра­ва ве­даць. Але... як жа та­ды сюр­прыз?..

***

Апош­нія сло­вы «Шэ­фа» на­мерт­ва за­се­лі ў яе га­ла­ве.

Сюр­прыз. Не­ка­лі, даў­ным-даў­но, Ні­на лю­бі­ла сюр­пры­зы. Вель­мі лю­бі­ла. Больш за ўсё пры­ем­ныя. Ключ ха­ла­дзіў ру­ку ў кі­шэ­ні ўвесь шлях да­до­му — кан­верт яна вы­кі­ну­ла — і не абя­цаў ні­я­кіх не­пры­ем­нас­цяў.

Ні­на не па­бег­ла ад­ра­зу шу­каць «Да­ро­жач­ку». Зу­сім не.

Эн­ту­зі­язм яе сціх, вар­та бы­ло «Шэ­фу» вый­сці з ка­фэ. Ён раз­ві­таў­ся і па­кі­нуў ёй ві­зіт­ку з за­гад­ка­вы­мі лі­та­ра­мі «ДДШ». Ні­на па­ку­са­ла вус­ны, да­пі­ла сваю даў­но ха­лод­ную ка­ву і вый­шла на ву­лі­цу.

Ве­чар та­го дня быў, як заў­сё­ды, прос­ты і звы­чай­ны. Та­кі прос­ты і звы­чай­ны, што пе­рад сном, зай­шоў­шы ў ван­ны па­кой па­чыс­ціць зу­бы, Ні­на рас­пла­ка­ла­ся.

«Вось та­бе і ад­каз на пы­тан­не, ці трэ­ба неш­та мя­няць, сяб­роў­ка»,— ска­за­ла яна люс­тэр­ку. Люс­тэр­ка жа­лас­на па­гля­дзе­ла на яе ў ад­каз чыр­во­ны­мі за­пла­ка­ны­мі ва­чы­ма і ўсхліп­ну­ла чыр­во­ным но­сам.

Пы­тан­не з по­шу­ка­мі кра­мы бы­ло кан­чат­ко­ва вы­ра­ша­на. А знай­сці яе ака­за­ла­ся на дзі­ва прос­та. «Да­ро­жач­ка» су­стрэ­ла Ні­ну бруд­на­ва­тай пад­ло­гай і мі­тус­нёй ка­ля кас. Ні­на доў­га ха­дзі­ла па кра­ме, кі­да­ю­чы ма­шы­наль­на ў зя­лё­ны плас­ты­ка­вы ко­шык ша­ка­лад­кі і пе­чы­ва, ні­бы ні­як не маг­ла асме­ліц­ца і ад­чы­ніць скры­ню.

Так прай­шло з паў­га­дзі­ны. На­рэш­це, ужо на­ват не ча­ка­ю­чы ні­чо­га, яна па­ды­шла да «пло­та» з ме­та­ліч­ных скры­няў з ну­ма­ра­мі. Вось ён, ну­мар во­сем, ля са­май сцен­кі. Ні­на па­вяр­ну­ла ключ у за­мку, па­цяг­ну­ла дзвер­ку на ся­бе...

Унут­ры не бы­ло ні бом­бы, ні гро­шай, ні не­ча­га та­ко­га яшчэ.

Унут­ры бы­ла толь­кі ва­за. Не, ва­зач­ка. Не­вя­лі­кая, зя­лё­ная, з пры­леп­ле­ны­мі гла­зу­ра­ва­ны­мі ру­жач­ка­мі і пер­ла­мут­ра­вым бляс­кам.

Ска­заць, што Ні­на пай­шла да­до­му рас­ча­ра­ва­ная, зна­чыць, не ска­заць ні­чо­га. До­ма яна, за­ду­мен­ная, па­ста­ві­ла ва­зач­ку на стол. І гэ­так ха­дзі­ла мі­ма цэ­лы ты­дзень. Але неш­та пе­ра­шка­джа­ла, неш­та чап­ля­ла во­ка.

Вось толь­кі Ні­на ўсё роў­на па­спе­ла рас­ча­ра­вац­ца ў гіс­то­рыі з пе­ра­ме­най жыц­ця. Яна ўсё гэ­так жа ха­дзі­ла на пра­цу, на спат­кан­ні з «умоў­ным бой­фрэн­дам», гэ­так жа пі­ла гар­ба­ту ве­ча­рам, аб­ды­ма­ю­чы ка­та і гле­дзя­чы тэ­ле­ві­зар. Ма­быць, ду­ма­ла яна, прос­та час пе­ра­мен прай­шоў? Ма­быць, у гэ­тым не бы­ло сэн­су з са­ма­га па­чат­ку? Ма­быць, гэ­та быў прос­та не­чы злы жарт?..

А по­тым, не­як вы­пад­ко­ва, яна пры­гле­дзе­ла­ся да аб­ру­са на сто­лі­ку, дзе ста­я­ла ва­зач­ка. І па­ду­ма­ла, што аб­рус трэ­ба ін­шы па­сця­ліць — гэ­ты зу­сім не па­ды­хо­дзіць. На на­ступ­ны дзень Ні­на ку­пі­ла но­вы, і ця­пер ва­зач­ка не так вы­бі­ва­ла­ся з агуль­на­га ін­тэр'­ера. Ха­ця... вось яшчэ б шпа­ле­ры бы­лі ін­шыя... Яна так даў­но ду­ма­ла пра ра­монт, ма­ры­ла, каб па­кой быў у больш цёп­лых та­нах.

«Ад­па­чы­нак ужо бліз­ка», — па­ду­ма­ла Ні­на, раз­гляд­ва­ю­чы шпа­ле­ры. А ча­му б не змя­ніць іх? Да та­го ж тэ­ле­ві­зар дрэн­на пра­цуе... «Куп­лю но­вы!» — вы­ра­шы­ла яна і мах­ну­ла ру­кой, за­ча­піў­шы ку­бак з ка­вай на ста­ле. Той пе­ра­ку­ліў­ся, ка­ва па­лі­ла­ся прос­та на ма­дэм, што ста­яў на пад­ло­зе ля ста­ла. Ён мір­га­нуў лям­пач­ка­мі, не­ча­ка­на піск­нуў і сціх.

Ні­на ўздых­ну­ла. На­мёк зра­зу­ме­лы: ма­дэм так­са­ма бу­дзе но­вы. І ды­ван. Ці... а ўво­гу­ле, дзе­ля ча­го ёй ды­ван?..

***

Не­дзе праз тры ме­ся­цы Ні­на за­да­во­ле­на за­кру­ці­ла шыю ў ша­лік, які са­ма звя­за­ла, пе­ра­лі­чы­ла ча­ма­да­ны з цёп­лай воп­рат­кай, па­кла­ла ў су­мач­ку Дзі­ця­чую Біб­лію, каб па­чы­таць у са­ма­лё­це, і ад­пра­ві­ла­ся ў Нар­ве­гію. Прос­та так. Каб уба­чыць на­рэш­це тыя са­мыя фі­ёр­ды. І пе­ра­даць пры­ві­тан­не нар­веж­ска­му вет­ру ад на­ша­га, ра­ніш­ня­га, во­сень­ска­га. А яшчэ на­ра­біць мно­га роз­ных фо­та­здым­каў і ку­піць там кас­ме­ты­кі і су­ве­ні­раў. Але гэ­та ўжо спра­ва дзя­ся­тая.

За гэ­ты час яна па­спе­ла зра­біць не­вя­лі­кі, але пры­кмет­ны ра­монт, пра­вес­ці са­бе нар­маль­ны ін­тэр­нэт, па­стрыг­чы­ся і змя­ніць пра­цу. А яшчэ — згу­біць ві­зіт­ку та­го за­гад­ка­ва­га ты­па, што абя­цаў ёй пе­ра­ме­ны ў жыц­ці, шчас­це і «са­сва­таў» тую смеш­ную ва­зач­ку. І ў аэ­ра­пор­це яна зу­сім не звяр­ну­ла ўва­гу на ча­ла­ве­ка з га­зе­тай, які ду­жа піль­на гля­дзеў ёй услед. Ка­лі дзяў­чы­на знік­ла з яго по­ля зро­ку, ча­ла­век уз­дых­нуў, склаў на­па­лам га­зе­ту, усміх­нуў­ся, лёг­ка пад­ха­піў свой ня­змен­ны па­ра­сон і на­кі­ра­ваў­ся да вы­ха­ду, мар­мы­чу­чы са­бе пад нос:

— Хто б па­ду­маў? Маё лю­бі­мае апа­вя­дан­не пра ста­рую, якой па­да­ры­лі квет­ку. А яна, гле­дзя­чы на гэ­тую квет­ку, упры­го­жы­ла свой ста­рэнь­кі до­мік. З пад­руч­ні­ка па анг­лій­скай мо­ве. За трэ­ці клас, так. А які доб­ры рэ­цэпт для шчас­ця атры­маў­ся...

Ва­ле­рыя Са­рот­нік

 



[1] Фіёрд, фёрд (нарв.: fjord) — вузкі і звілісты марскі заліў са скалістымі берагамі, які глыбока ўрэзаўся ў сушу. (Матэрыялы з Вікіпедыі).

 

Выбар рэдакцыі

Культура

І зноў закружыць фестываль...

І зноў закружыць фестываль...

Яркімі фарбамі і самабытнай музыкай напоўніў горад XXІІІ Нацыянальны фестываль «Маладзечна-2024». 

Гараскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

У пачатку тыдня да Ракаў могуць падступна падкрасціся трывогі і сумневы.