Вы тут

«Набіць мячыкам» чэмпіёнства


У дзя­цін­стве ге­ра­і­ня гэ­та­га ма­тэ­ры­я­лу кру­ці­ла на лё­дзе пі­ру­э­ты і ма­ры­ла стаць фі­гу­рыст­кай. Але лёс рас­па­ра­дзіў­ся інакш — і кань­кі ўсту­пі­лі мес­ца тэ­ніс­най ра­кет­цы. Ця­пер Ве­ра вель­мі рэд­ка на­дзя­вае кань­кі, і тое толь­кі ро­лі­кі. За­тое ў тэ­ні­се шас­нац­ца­ці­га­до­вая дзяў­чы­на ўжо да­бі­ла­ся пэў­ных пос­пе­хаў. Сё­ле­та, на­прык­лад, вый­шла ў пар­ны фі­нал юні­ёр­ска­га US Open. Ча­му вы­пад­ко­вы тан­дэм ака­заў­ся ўда­лым, якое мес­ца ў Нью-Ёр­ку са­мае пры­го­жае і як «бла­сла­віць» спарт­сме­на на чэм­пі­ён­ства, «Чыр­вон­цы» рас­па­вя­ла ад­на з леп­шых юні­ё­рак кра­і­ны, тэ­ні­сіст­ка Ве­ра ЛАП­КО.

18-12

— Акра­мя US Open, які старт гэ­та­га го­да ўспа­мі­на­ец­ца час­цей за ўсё?

— Ка­манд­ны чэм­пі­я­нат све­ту, які пра­хо­дзіў у Мек­сі­цы. На ім мы за­ня­лі шос­тае мес­ца, але, ка­лі б не мае праб­ле­мы са зда­роў­ем, упэў­не­на, гэ­ты вы­нік быў бы вы­шэй­шым. Спра­ва ў тым, што ў Ла­цін­скай Аме­ры­цы ва­да не леп­шай якас­ці, там пры­сут­ні­ча­юць ней­кія бак­тэ­рыі, якіх ня­ма ў нас. І ежа ў Мек­сі­цы спе­цы­фіч­ная... Ха­ця я ста­ра­ла­ся не піць звы­чай­ную ва­ду і ела толь­кі зна­ё­мыя стра­вы, па­збег­нуць атру­чэн­ня не атры­ма­ла­ся. Пра­пус­ці­ла вы­ра­шаль­ныя па­ядын­кі, бы­ло вель­мі крыўд­на. Ад­чу­ва­ла, што як пер­шы ну­мар збор­най ні­чым не да­па­ма­гаю дзяў­ча­там.

— Ты ўпер­шы­ню бы­ла лі­да­рам збор­най?

— Не зу­сім. Ле­тась у бе­ла­рус­кім рэй­тын­гу тэ­ні­сіс­так да 18 га­доў я бы­ла дру­гой, але на ней­кіх спа­бор­ніц­твах, дзе ўліч­ваў­ся еў­ра­пей­скі рэй­тынг, вы­хо­дзі­ла пер­шым ну­ма­рам ка­ман­ды. Не­як Іра Шы­ма­но­віч (двух­ра­зо­вы пры­зёр дру­гіх юнац­кіх Алім­пій­скіх гуль­няў — Аўт.), ка­лі мы ра­зам вы­сту­па­лі за ка­ман­ду, дзя­лі­ла­ся са мной во­пы­там. Так што да ця­жа­ру лі­дар­ства я бы­ла пад­рых­та­ва­на і ве­да­ла, як па­во­дзіць ся­бе ў па­доб­ных сі­ту­а­цы­ях.

— Да­рэ­чы, тое, што на US Open по­бач бы­ла ста­рэй­шая сяб­роў­ка, да­па­ма­га­ла та­бе?

— Без­умоў­на! Я бы­ла вель­мі ра­да, што мы з Ірай абедз­ве ака­за­лі­ся ў асноў­най сет­цы. Пад­час спа­бор­ніц­тваў жы­лі ў ад­ным ну­ма­ры, па ве­ча­рах, на­пя­рэ­дад­ні сва­іх мат­чаў, вель­мі шмат раз­маў­ля­лі. Іра пад­трым­лі­ва­ла мя­не, бо я, на­пэў­на, ні­ко­лі ра­ней не ад­чу­ва­ла та­ко­га хва­ля­ван­ня. Да та­го ж на­строй у мя­не быў не са­мы леп­шы. На пад­рых­тоў­чых тур­ні­рах пра­ва­лі­ла­ся — не прай­шла ні­вод­на­га раў­нда. А ў Нью-Ёр­ку і ква­лі­фі­ка­цыю «адзі­ноч­кі» пе­ра­адо­ле­ла, і не­каль­кі кру­гоў прай­шла, і ў фі­нал «па­ры» тра­пі­ла.

— А рас­ка­жы, як склаў­ся ваш тан­дэм са сла­вач­кай Тэ­рэ­зай Мі­ха­лі­ка­вай?

— Да­гэ­туль ра­зам у па­ры не вы­сту­па­лі. Але мы зна­ё­мы з тры­нац­ца­ці га­доў, сяб­ру­ем. І так атры­ма­ла­ся, што не­ўза­ба­ве пе­рад US Open, на тур­ні­ры ў Бер­лі­не, спы­та­ла ў яе: «Згу­ля­ем «па­ру»?» Тэ­рэ­за па­га­дзі­ла­ся. На кор­це мы са­праў­ды атрым­лі­ва­лі аса­ло­ду, а да вы­ні­каў ста­ві­лі­ся з лёг­кай іро­ні­яй. На­пэў­на, гэ­тая лёг­касць і да­па­маг­ла нам дай­сці да фі­на­лу, ха­ця мы бы­лі да­лё­кія ад ста­ту­су фа­ва­ры­таў. Ця­пер вось рых­ту­ем­ся згу­ляць ра­зам і на Australіan Open. Рап­там гіс­то­рыя паў­то­рыц­ца?

— Акра­мя доб­ра­га вы­ступ­лен­ня на тур­ні­ры, чым яшчэ за­пом­ніў­ся Нью-Ёрк?

— Вель­мі ўра­зі­ла пло­шча «Тайм-сквер». Там не­ве­ра­год­на пры­го­жа! Пас­ля пар­на­га фі­на­лу мы ад­пра­ві­лі­ся ту­ды раз­ві­тац­ца з го­ра­дам. А яшчэ доб­ра па­мя­таю, як ха­це­ла хут­чэй вый­граць апош­ні ква­лі­фі­ка­цый­ны матч, каб атры­маць акрэ­ды­та­цыю, якая да­зво­лі­ла б зна­хо­дзіц­ца ва ўсіх зо­нах тэ­ніс­на­га цэнт­ра. Вый­гра­ла — і тут па­ча­ло­ся раз­до­лле! У ад­но ім­гнен­не тэ­ніс­ныя «зор­кі» ста­лі да­ся­галь­ны­мі. Так дзіў­на бы­ло ў ста­ло­вай ста­яць у ад­ной чар­зе з Анай Іва­на­віч ці Ка­ра­лін Ваз­няц­кі. Ды і прос­та па­ба­чыць «жы­вых ле­генд» — Ро­джэ­ра Фе­дэ­рэ­ра, Се­рэ­ну Уіль­ямс, Но­ва­ка Джо­ка­ві­ча — да­ра­го­га каш­туе.

— І з ад­ной та­кой «зор­кай» ты на­ват сфа­та­гра­фа­ва­ла­ся, ха­ця юні­ё­рам гэ­та за­ба­ро­не­на...

— А яшчэ нам не да­зва­ля­юць пра­хо­дзіць на тры­бу­ны цэнт­раль­ных кор­таў, але я ўсё роў­на пра­бі­ра­ла­ся па­гля­дзець мат­чы пра­фе­сі­я­на­лаў (смя­ец­ца). Што ты­чыц­ца здым­ка, то са­праў­ды ў мя­не ёсць фо­та з тры­ум­фа­та­рам сё­лет­ня­га US Open Ма­ры­нам Чы­лі­чам (хар­вац­кі тэ­ні­сіст, 9-я ра­кет­ка све­ту. — Аўт.). На­зі­ра­ла за мат­чам Іры, а на су­сед­нім кор­це трэ­ні­ра­ваў­ся Чы­ліч. Пас­ля трэ­ні­роў­кі па­ды­шла да яго, па­пра­сі­ла сфа­та­гра­фа­вац­ца. Па­га­дзіў­ся без праб­лем. Яшчэ і па­ці­ка­віў­ся, ад­куль я і якіх пос­пе­хаў ужо да­бі­ла­ся «на юні­ё­рах», па­жа­даў нам з Тэ­рэ­зай пос­пе­хаў у па­ры. Гэ­та, зда­ец­ца, бы­ло пе­рад яго чвэрць­фі­наль­ным мат­чам. А пас­ля ён абы­граў Фе­дэ­рэ­ра і ў вы­ні­ку сен­са­цый­на вый­граў тур­нір.

— Як так зда­ры­ла­ся, што пры­хо­ду ў тэ­ніс ты аба­вя­за­на фі­гур­на­му ка­тан­ню?

— Ім я па­ча­ла зай­мац­ца ў ча­ты­ры га­ды. Але праз два га­ды трэ­не­ры ска­за­лі баць­кам, што гэ­ты від спор­ту не для мя­не: за­над­та вы­со­кая для «фі­гур­кі». У дзя­цін­стве я са­праў­ды вель­мі хут­ка рас­ла, за год маг­ла «да­ба­віць» 8-10 сан­ты­мет­раў! Сыш­ла, ха­ця бы­ло крыўд­на, бо я лі­чы­ла­ся перс­пек­тыў­най: вы­трым­лі­ва­ла сур'­ёз­ныя на­груз­кі, бы­ла ста­ран­най, гнут­кай... У той час мой ста­рэй­шы брат зай­маў­ся тэ­ні­сам. Каб чымсь­ці за­няць ся­бе, ста­ла ха­дзіць да бра­та на трэ­ні­роў­кі. А па­куль яго ча­ка­ла, «на­бі­ва­ла» мя­чы­кам па сцен­цы. Так і па­чаў­ся мой «ра­ман» з тэ­ні­сам.

— А ў бра­та як спар­тыў­ная кар'­е­ра скла­ла­ся?

— Да пэў­на­га мо­ман­ту ўсё бы­ло ня­дрэн­на, на роў­ных кан­ку­ры­ра­ваў з леп­шы­мі спарт­сме­на­мі свай­го ўзрос­ту. А пас­ля, на­пэў­на, змя­ні­лі­ся пры­яры­тэ­ты. За­раз ён увесь у ней­кіх пра­ек­тах, біз­не­се, ра­кет­ку даў­но не браў у ру­кі. Але час ад ча­су жар­туе: «Вось пач­ну трэ­ні­ра­вац­ца, і та­ды та­бе не па­зда­ро­віц­ца». А я ўсё ча­каю, па­куль ён бу­дзе га­то­вы мя­не па­спа­рын­га­ваць (смя­ец­ца).

— Ты ву­чыш­ся ў дзя­ся­тым кла­се. Хут­ка трэ­ба бу­дзе вы­зна­чац­ца з па­ступ­лен­нем. Якія ва­ры­ян­ты раз­гля­да­еш?

— Ка­лі і да­лей бу­ду дэ­ман­стра­ваць год­ныя спар­тыў­ныя вы­ні­кі, па тра­ды­цыі, пай­ду ў БДУФК. Ка­лі спы­ню­ся ў раз­віц­ці ці рап­там зда­рыц­ца ней­кая траў­ма, та­ды бу­ду ду­маць. У шко­ле мне па­да­ба­юц­ца мно­гія прад­ме­ты — ад лі­та­ра­ту­ры і гіс­то­рыі да ма­тэ­ма­ты­кі і хі­міі. Люб­лю пі­саць са­чы­нен­ні, ма­гу хоць дзе­сяць ва­ры­ян­таў за раз «на­стра­чыць»! Адзі­ная на­ву­ка, якая мне цяж­ка да­ец­ца, — гэ­та фі­зі­ка. Асаб­лі­ва та­ды, ка­лі з-за спа­бор­ніц­тваў пра­пус­каю якую-не­будзь тэ­му. Пас­ля на­га­няю ў та­кіх па­ку­тах!.. Ха­ця гэ­та для мя­не не­ха­рак­тэр­на: звы­чай­на ўсё атрым­лі­ва­ец­ца вель­мі лёг­ка — за што ні вазь­му­ся. Але заўж­ды ёсць вы­клю­чэн­ні.

— Рас­ка­жы пра свой звы­чай­ны гра­фік на ты­дзень?

— У мя­не толь­кі адзін вы­хад­ны — ня­дзе­ля. У ас­тат­нія дні па тры трэ­ні­роў­кі — на­прык­лад, дзве тэ­ніс­ныя і ад­на па фіт­не­се. Не­каль­кі ра­зоў на ты­дзень яшчэ крос, ба­сейн ці са­ўна. Звы­чай­на трэ­ні­ро­вач­ны дзень за­кан­чва­ец­ца га­дзін у пяць ве­ча­ра.

— У шко­ле, зра­зу­ме­ла, са­ма­стой­нае на­ву­чан­не. А на пад­лет­ка­выя ра­дас­ці — су­стрэ­чы з сяб­ра­мі, кі­но, кні­гі — час за­ста­ец­ца?

— Ка­лі за­кан­чва­юц­ца трэ­ні­роў­кі, ма­гу су­стрэц­ца з сяб­ра­мі. Ды і на філь­мы-се­ры­я­лы ча­су, на­са­мрэч, так­са­ма ха­пае. Ня­даў­на, да­рэ­чы, па­ча­ла гля­дзець «Ма­ла­дзёж­ку» — ра­сій­скі се­ры­ял пра ха­ке­іс­таў. Па­куль па­да­ба­ец­ца (усмі­ха­ец­ца). А вось чы­таць не­як кі­ну­ла. Але ўжо са­ма са­бе па­абя­ца­ла, што вяр­ну­ся да кніг. Бо ча­сам бы­вае: чу­еш сло­ва і не ра­зу­ме­еш, як яно пі­шац­ца. Улас­ны «слоў­нік» трэ­ба па­паў­няць па­ста­ян­на!

— Мно­гія спарт­сме­ны ка­рыс­та­юц­ца доў­гі­мі пе­ра­лё­та­мі і чы­та­юць у да­ро­зе...

— У са­ма­лё­тах я звы­чай­на зай­ма­ю­ся ін­шы­мі спра­ва­мі. Час­цей за ўсё прос­та ад­па­чы­ваю ці сплю. Ча­сам пра­гля­даю на тэ­ле­фо­не ста­рыя фот­кі ці ман­ці­рую ві­дэа­ро­лі­кі. Амаль што на кож­ных спа­бор­ніц­твах я неш­та зды­маю, шмат фа­та­гра­фую, а пас­ля раб­лю не­вя­ліч­кія ро­лі­кі. Як ка­жуць, для ся­бе, на па­мяць.

— Дык, мо­жа, вар­та за­ду­мац­ца пра рэ­жы­сёр­скую аду­ка­цыю?

— Не ўпэў­не­на, што мне за­раз гэ­та па­трэб­на. Ад­нак як ва­ры­янт на бу­ду­чае — маг­чы­ма. Пры­нам­сі, гэ­та вель­мі ці­ка­вы за­ня­так. Але па­куль усе мае дум­кі толь­кі пра тэ­ніс.

Да­ры­на ЗА­ПОЛЬ­СКАЯ.

Выбар рэдакцыі

Жыллё

Па якіх крытэрыях дамы ўваходзяць у праграму па капрамонце?

Па якіх крытэрыях дамы ўваходзяць у праграму па капрамонце?

Пра ўсе тонкасці правядзення капітальнага рамонту расказалі спецыялісты.

Рэгіёны

Самы працяглы ўрок гістарычнай праўды і сяброўства

Самы працяглы ўрок гістарычнай праўды і сяброўства

Удзельнікі «Цягніка Памяці» папярэдніх гадоў дзеляцца сваімі ўражаннямі ад праекта.

Экалогія

Якія прагнозы на лета робяць метэаролагі?

Якія прагнозы на лета робяць метэаролагі?

Тры месяцы суцэльнай спякоты нам не абяцаюць

Гараскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

У пачатку тыдня да Ракаў могуць падступна падкрасціся трывогі і сумневы.