Вы тут

Адчуй цану часу


Што яшчэ дае сту­дэн­ту пад­пра­цоў­ка?

Сён­няш­ні сту­дэнт дзён­най фор­мы на­ву­чан­ня, як пра­ві­ла, мак­сі­ма­ліст: ён не ча­кае дня, ка­лі атры­мае дып­лом, каб за­раб­ляць гро­шы, а спра­буе ўжо пад­час ву­чо­бы знай­сці пры­мя­нен­не сва­ім здоль­нас­цям. Ся­род ма­іх ад­на­курс­ні­каў амаль ня­ма тых, хто ні ра­зу не пад­пра­цоў­ваў. І ка­лі пер­шыя два га­ды на­ву­чан­ня сту­дэн­ты за­ся­родж­ва­юць ува­гу на атры­ман­ні ве­даў, то на трэ­цім кур­се ўжо ма­са­ва шу­ка­юць мес­цы, дзе мож­на пад­за­ра­біць. Я не ста­ла вы­клю­чэн­нем: з ве­рас­ня су­мя­шчаю ву­чо­бу і пра­цу.

[caption id="attachment_67654" align="alignnone" width="600"]Афармленне пісьмовай карэспандэнцыі. Афармленне пісьмовай карэспандэнцыі.[/caption]

Яшчэ ка­лі бы­ла до­ма ле­там на ка­ні­ку­лах, па­ча­ла шу­каць мес­ца для пад­пра­цоў­кі. Ча­му не ўлад­ка­ва­ла­ся? У не­вя­лі­кім ра­ён­ным цэнт­ры знай­сці пад­пра­цоў­ку да­во­лі скла­да­на, тут на­ват і спе­цы­я­ліс­там з дып­ло­ма­мі мес­цаў не ха­пае. Ін­шая спра­ва — ста­лі­ца, дзе ўсіх ах­вот­ных за­пра­ша­юць стаць афі­цы­ян­та­мі, пра­моў­та­ра­мі, пе­ра­клад­чы­ка­мі, груз­чы­ка­мі і г.д. Па­тра­бу­юц­ца лю­дзі і на вы­твор­час­ці «Мін­ская пош­та», дзе я пад­пра­цоў­ваю ў воль­ны ад ву­чо­бы час.

«Мін­ская пош­та» зна­хо­дзіц­ца ка­ля чы­гу­нач­на­га вак­за­ла і зай­мае вя­лі­кі бу­ды­нак. Яно і не дзіў­на: струк­тур­на вы­твор­часць па­дзя­ля­ец­ца на шмат цэ­хаў, участ­каў і груп, дзе пра­цу­юць сот­ні лю­дзей. Учас­так па пры­ёме і апра­цоў­цы кар­па­ра­тыў­най пош­ты — мес­ца, на якім я пра­вод­жу не­каль­кі га­дзін пе­рад за­ня­тка­мі ва ўні­вер­сі­тэ­це. Асаб­лі­вых на­вы­каў ці ўмен­няў, каб сю­ды ўлад­ка­вац­ца, не спат­рэ­бі­ла­ся: уся­му ву­чыш­ся пад­час пер­шых двух-трох тыд­няў пра­цы. А за­дан­ні да­во­дзіц­ца вы­кон­ваць роз­ныя: пры­маць пош­ту ад ар­га­ні­за­цый, пра­вя­раць на­яў­насць пі­сем і па­сы­лак па спі­сах, уз­важ­ваць іх, ста­віць ка­лян­дар­ныя штам­пы, на за­каз­ныя ад­праў­лен­ні пры­клей­ваць сты­ке­ры са штрых-­ко­дам. Па­ста­ян­ная зме­на дзе­ян­няў — гэ­та адзін з плю­соў та­кой пад­пра­цоў­кі, бо не па­спя­ва­еш ста­міц­ца.

Пра­цоў­ны час для мя­не пра­ля­тае не­за­ўваж­на. На­пэў­на, спры­яе гэ­та­му і ка­лек­тыў. У шта­це, як пра­ві­ла, пра­цу­юць лю­дзі (асноў­ная част­ка — жан­чы­ны да 35 га­доў), якія ма­юць спе­цы­яль­ную аду­ка­цыю. Да іх заўж­ды мож­на звяр­нуц­ца з пы­тан­ня­мі, яны пад­ка­жуць, што і як трэ­ба ра­біць.

Ёсць так­са­ма апе­ра­та­ры, якія не ма­юць спе­цы­яль­най аду­ка­цыі. Аляк­санд­ра Ма­руш­ку, на­прык­лад, на пош­ту пры­вя­ло жа­дан­не па­сту­піць у Мін­скі вы­шэй­шы ка­ледж су­вя­зі. Для та­го, каб стаць сту­дэн­там за­воч­на­га ад­дзя­лен­ня бюд­жэт­най фор­мы, не­аб­ход­на аба­вяз­ко­ва пра­ца­ваць у га­лі­не су­вя­зі. «Ні­чо­га скла­да­на­га ў мае аба­вяз­кі не ўва­хо­дзіць. Але мне, ма­ла­до­му хлоп­цу, ха­це­ла­ся б яшчэ і гро­шы за­ра­біць, — шчы­ра пры­зна­ец­ца Са­ша. — Та­му ў воль­ны час да­дат­ко­ва зай­ма­ю­ся ра­мон­там аў­та­ма­бі­ляў».

Да­вя­ло­ся мне па­зна­ё­міц­ца і са сту­дэнт­кай чац­вёр­та­га кур­са між­на­род­на­га ўні­вер­сі­тэ­та «МІТ­СО» Ка­ця­ры­най Ба­бук, якая жы­ве ў Мар'­і­най Гор­цы. Яна ву­чыц­ца ў дру­гую зме­ну, але кож­ны дзень пра­чы­на­ец­ца ў пяць га­дзін ра­ні­цы, каб роў­на ў во­сем прый­сці на пош­ту.

— За­ня­ткі ва ўні­вер­сі­тэ­це па­чы­на­юц­ца толь­кі ў тры га­дзі­ны дня, час воль­ны ёсць. Ча­му б і не пад­за­ра­біць? — раз­ва­жае дзяў­чы­на. — Пер­шую зар­пла­ту, на­прык­лад, па­тра­ці­ла на на­быц­цё но­ва­га тэ­ле­фо­на, ас­тат­нія ра­зы­хо­дзяц­ца па дро­бя­зях.

Мо­ладзь пры­хо­дзіць пад­пра­цоў­ваць на пош­ту, хут­ка асвой­ва­ец­ца і праз не­ка­то­ры час клі­ча сю­ды і сва­іх сяб­роў. Так, Ка­ця Ба­бук пры­вя­ла на ўчас­так сваю ад­на­груп­ні­цу. А дзя­ку­ю­чы Са­шу Ма­руш­ку штат па­поў­ніў­ся аж тры­ма су­пра­цоў­ні­ка­мі!

Да­р'і Ці­ха­но­віч, сту­дэнт­цы дру­го­га кур­са МДЛУ, прый­сці пад­пра­цоў­ваць на ўчас­так па­ра­і­ла яе ма­ці, якая так­са­ма пра­цуе тут. Дзяў­чы­на цал­кам за­да­во­ле­ная: «Рас­клад за­ня­ткаў ва ўні­вер­сі­тэ­це час­та мя­ня­ец­ца, та­му ў адзін дзень ма­гу прый­сці на пош­ту і ад­пра­ца­ваць шэсць га­дзін, у дру­гі — толь­кі тры, а, зда­ра­ец­ца, і зу­сім не атрым­лі­ва­ец­ца. У цэ­лым гэ­та зруч­на. Мес­ца­зна­хо­джан­не ў са­мым цэнт­ры го­ра­да — яшчэ адзін плюс, сю­ды час­та хо­дзіць транс­парт з усіх мік­ра­ра­ё­наў Мін­ска».

Я лі­чу, што пад­пра­цоў­кі ідуць толь­кі на ка­рысць ма­ла­до­му па­ка­лен­ню. Тут і зна­ём­ствы но­выя за­во­дзіш, і па­шы­ра­еш свой кру­га­гляд (я ў геа­гра­фіі на­шай кра­і­ны ста­ла лепш раз­бі­рац­ца), ад­чу­ва­еш пэў­ную ад­каз­насць. Але са­мае га­лоў­нае — па­чы­на­еш ад­чу­ваць рэ­аль­ную ца­ну свай­го ча­су. Па­куль я не ўлад­ка­ва­ла­ся на пош­ту, ду­ма­ла, што ўсё, чым зай­ма­ю­ся на пра­ця­гу дня, — важ­нае. А пас­ля не­каль­кіх ме­ся­цаў ра­ніш­няй пад­пра­цоў­кі зра­зу­ме­ла, што спаць мож­на і менш. І зусім не­аба­вяз­ко­ва кож­ныя 30 хві­лін за­хо­дзіць у са­цы­яль­ныя сет­кі.

Ган­на Ку­рак,
сту­дэнт­ка 3-га кур­са
Ін­сты­ту­та жур­на­ліс­ты­кі БДУ.

Фота аўтара.

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Захаваць. Нельга знесці

Захаваць. Нельга знесці

Знакі прыпынку нарэшце расстаўлены.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Стральцам на гэтым тыдні не трэба пераацэньваць сваіх магчымасцяў.