Вы тут

«Жывіца» славіць родны кут


На аб­мер­ка­ван­не сва­ёй пра­цы над двух­том­ным паэ­тыч­ным пра­ек­там «Праз во­сень­скі ажур» са­бра­лі­ся ўдзель­ні­кі на­род­на­га клу­ба кам­па­зі­та­раў і паэ­таў «Жы­ві­ца» Мінск­ага аб­лас­но­га цэнт­ра на­род­най твор­час­ці.

21-21

Адзін, а ча­сам і два збор­ні­кі паэ­зіі і пе­сень вы­да­юць што­год удзель­ні­кі гэ­та­га твор­ча­га клу­ба. Ён мае ама­тар­скі ста­тус, але гэ­тая план­ка даў­но за­ста­ла­ся ў мі­ну­лым. Мно­гія з тых, хто ка­лісь­ці пры­но­сіў сю­ды свае пер­шыя тво­ры, сён­ня з'яў­ля­юц­ца пры­зна­ны­мі аў­та­ра­мі, чле­на­мі Са­ю­за пісь­мен­ні­каў Бе­ла­ру­сі і Бе­ла­рус­ка­га са­ю­за му­зыч­ных дзея­чаў.

— У двух збор­ні­ках вер­шаў, якія мы сён­ня прэ­зен­ту­ем, са­бра­ны тво­ры пя­ці­дзе­ся­ці ся­мі аў­та­раў з га­ра­доў і вё­сак Мін­скай воб­лас­ці і ста­лі­цы, — за­зна­чы­ла кі­раў­нік клу­ба «Жы­ві­ца» Іры­на КАР­НА­ВУ­ХА­ВА.— Па на­шай тра­ды­цыі кож­на­му клуб­на­му вы­дан­ню да­ец­ца наз­ва ад ці­ка­ва­га паэ­тыч­на­га рад­ка. На гэ­ты раз для кніж­най вок­лад­кі быў пра­па­на­ва­ны ра­док «Праз во­сень­скі ажур».

Трэ­ба да­даць, што на­га­да­ны вы­шэй ра­док мож­на знай­сці ў вер­шах мно­гіх ама­та­раў паэ­зіі з «Жы­ві­цы». І гэ­та не вы­пад­ко­ва, бо ле­тась тут быў пра­ве­дзе­ны свое­асаб­лі­вы лі­та­ра­тур­ны кон­курс, умо­вай яко­га бы­ло вы­ка­рыс­таць гэ­ты ра­док згод­на з аў­тар­скім па­ды­хо­дам да тэ­мы. Леп­шым пра­фе­сій­нае жу­ры на­зва­ла верш ін­жы­не­ра Сяр­гея Мах­на­ча. Так быў да­дзе­ны но­вы ім­пульс да по­шу­ку. А там, дзе ёсць на­стой­лі­вы по­шук, — аба­вяз­ко­ва трэ­ба ча­каць зна­хо­дак.

21-22

Для чы­та­чоў «Звяз­ды» не­ка­то­рыя аў­та­ры гэ­тых збор­ні­каў даў­но зна­ё­мыя, І не толь­кі та­му, што іх вер­шы час­та гу­чаць у лі­та­ра­тур­ных пра­гра­мах ра­дыё і тэ­ле­ба­чан­ня, дру­ку­юц­ца на ста­рон­ках ча­со­пі­саў і га­зет. Яны — ся­род аў­та­раў на­шай га­зе­ты. На­прык­лад, Га­лі­на Ні­чы­па­ро­віч з вёс­кі Ма­гіль­на Уз­дзен­ска­га ра­ё­на. Яна аў­та­рка шас­ці аса­біс­тых збор­ні­каў, член Са­ю­за пісь­мен­ні­каў Бе­ла­ру­сі. Да пен­сіі пра­ца­ва­ла паш­таль­ён­кай. «Звяз­да» змя­шчае яе гісторыі ў пад­бор­ках пад руб­ры­кай «Алё, на­род на про­ва­дзе!» Там на­ша ста­лая аў­та­рка дзе­ліц­ца з чы­та­ча­мі рад­ка­мі, на­поў­не­ны­мі яск­ра­вым гу­ма­рам і на­род­най муд­рас­цю. Што да­ты­чыц­ца вы­ха­ду но­вых збор­ні­каў «Жы­ві­цы», то тут да мес­ца бу­дзе пры­вес­ці рад­кі з на­дру­ка­ва­на­га там вер­ша Га­лі­ны Ні­чы­па­ро­віч пра яе ма­лую ра­дзі­му:

«Мой род­ны кут…»

пі­саў так Ко­лас.

У кож­на­га ён род­ны, свой,

Дзе ўпер­шы­ню па­даў ты го­лас,

Дзе віць па­чаў жыц­ця су­вой…

Яў­ген ПЯ­СЕЦ­КІ. Фо­та аў­та­ра.

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Гісторыя ваеннага братэрства

Гісторыя ваеннага братэрства

«Нармандыя», што стала Нёманскай.

Рэлігія

200 гадоў пад заступніцтвам Пятра і Паўла

200 гадоў пад заступніцтвам Пятра і Паўла

Гомельскі кафедральны Свята-Петра-Паўласкі сабор — адзін з самых велічных праваслаўных храмаў Беларусі, адзін з нямногіх помнікаў архітэктуры зрэлага класіцызму, які захаваўся да нашых дзён.