Вы тут

Ад бадзёрасці да тармажэння


Што бу­дзе, ка­лі не­да­аца­ніць шко­ду ку­рэн­ня?

«Чор­та­вай», «чор­най тра­вой» і «вы­рад­кам пек­ла» на­зы­ва­юць тое, з чым без­ліч лю­дзей жы­ве і аб­са­лют­на бес­пад­стаў­на спа­дзя­ец­ца на леп­шае. Гэ­та не пе­ра­боль­шан­не. На­зваць ты­тунь чымсь­ці бліз­кім да нар­маль­на­га (не тое што нар­маль­ным) прос­та язык не па­ва­роч­ва­ец­ца. Як мі­ні­мум 30 уста­ноў­ле­ных кам­па­не­нтаў і злу­чэн­няў ты­ту­ню на­ле­жаць да «атра­ду» ядаў! З кож­най за­цяж­кай ку­рэц атрым­лі­вае ні­ка­цін, во­кіс вуг­ля­ро­ду, кан­цэ­ра­ген­ныя смо­лы, ра­дые­ак­тыў­ныя іза­то­пы, злу­чэн­ні азо­ту, та­кія цяж­кія ме­та­лы, як ртуць, кад­мій, ні­кель, ко­бальт.

Га­лоў­ны кам­па­нент ты­ту­нё­ва­га ды­му — ні­ка­цін — вель­мі лёг­ка пра­ні­кае ў кроў. А што та­кое кроў для на­ша­га ар­га­ніз­ма? Ды ўсё! Да кож­на­га ор­га­на яна па­стаў­ляе тое, што змя­шчае. Так што ня­ма ні ор­га­на, ні сіс­тэ­мы, якія б не цяр­пе­лі і не па­ку­та­ва­лі ад кож­най за­цяж­кі. Не ў пер­шы дзень ку­рэн­ня, але па­сту­по­ва, стро­га ін­ды­ві­ду­аль­на, у кур­цоў раз­ві­ва­ец­ца хра­ніч­нае атру­чэн­не ні­ка­ці­нам.

Па­вод­ле слоў Іны ПАЛІПА­ЛІ­НАЙ, ура­ча-пе­ды­ят­ра цэнт­ра «Пос­пех», дру­жа­люб­на­га да пад­лет­каў, гэ­та атру­чэн­не — ні­ка­ці­нізм — пра­яў­ля­ец­ца зні­жэн­нем па­мя­ці, пра­ца­здоль­нас­ці. Ты­ту­нё­вы дым, як і ал­ка­голь, ва­ло­дае двух­фаз­ным дзе­ян­нем на цэнт­раль­ную нер­во­вую сіс­тэ­му. Спа­чат­ку са­су­ды па­шы­ра­юц­ца, у тым лі­ку са­су­ды га­лаў­но­га моз­га, і суб'­ек­тыў­на гэ­та ад­чу­ва­ец­ца як пры­ліў сіл, па­вы­шэн­не ак­тыў­нас­ці. Ад­нак гэ­та ак­тыў­насць да­ся­га­ец­ца за кошт пе­ра­на­пру­жан­ня бія­ла­гіч­ных рэ­сур­саў ар­га­ніз­ма, перш за ўсё ад­па­вед­ных цэнт­раў ка­ры га­лаў­но­га моз­га. За ка­рот­ка­ча­со­вай ба­дзё­рас­цю на­ды­хо­дзіць пра­цяг­лая стом­ле­насць. Гэ­та ўжо дру­гая фа­за — про­ці­лег­лая пер­шай. З'яў­ля­ец­ца пэў­нае тар­ма­жэн­не, стом­ле­насць і сла­басць. Для кур­ца са ста­жам ха­рак­тэр­на зні­жэн­не ін­тэ­ле­кту­аль­най пра­ца­здоль­нас­ці і ўзмац­нен­не за­быў­лі­вас­ці.

Але па­ку­туе не толь­кі га­лаў­ны мозг, а, як мы ка­за­лі вы­шэй, і ныр­кі з ма­ча­вым пу­зы­ром, і па­ла­выя за­ло­зы з кры­вя­нос­ны­мі са­су­да­мі, і пе­чань са страў­ні­кам. Кур­цы ад­на­знач­на на­но­сяць шко­ду і на­ва­коль­ным, а пра зда­роўе іх дзя­цей нель­га га­ва­рыць без бо­лю, па­коль­кі толь­кі ад­на гэ­та звыч­ка са­ма па са­бе ўжо па­гра­жае раз­віц­цём у бу­ду­чым сур'­ёз­ных за­хвор­ван­няў. Са­мі баць­кі, вя­до­ма, гэ­та ад­маў­ля­юць і га­то­выя звяз­ваць па­та­ло­гіі сва­іх на­шчад­каў з чым заўгод­на, толь­кі не браць на ся­бе ад­каз­насць за ўлас­ны «ўнё­сак».

Каб вы­пра­віць ста­но­ві­шча, вы­ра­та­ваць не толь­кі ся­бе, але і сва­іх бліз­кіх, кур­цу не па­трэб­на на­ват ней­кая ма­гут­ная сі­ла во­лі. Яму па­трэб­на вы­со­кая свя­до­масць.

Свят­ла­на БА­РЫ­СЕН­КА

Па­доб­на да аба­ры­ге­на

Ты­тунь як прад­стаў­нік дзі­кай фло­ры быў вя­до­мы ў ста­ра­жыт­на­сці і ў Еў­ро­пе, і ў Азіі, і ў Аф­ры­цы. Ліс­це яго па­лі­лі на вог­ні­шчы, і дым адур­мань­ваў лю­дзей. На­огул, рас­паў­сюдж­ван­не ты­ту­ню звяз­ва­юць з імем Ка­лум­ба, які ра­зам з чле­на­мі сва­ёй экс­пе­ды­цыі ўпер­шы­ню ўба­чыў аба­ры­ге­на, які «піў дым». Адзін з па­плеч­ні­каў Ка­лум­ба за­тры­маў­ся на не­каль­кі га­доў у Но­вым Све­це і не толь­кі сам за­ах­во­ціў­ся ты­ту­нём, але і ад­пра­віў на­сен­не не­вя­до­май рас­лі­ны на ра­дзі­му. Рас­паў­сюдж­ван­не ты­ту­ню ў кра­і­нах су­стра­ка­ла на па­чат­ку про­ці­дзе­ян­не. У Ра­сію, на­прык­лад, ты­тунь тра­піў на­пры­кан­цы XVІ ста­год­дзя і так­са­ма быў су­стрэ­ты ня­вет­лі­ва. Ад­нак па­сту­по­ва за­ба­ро­ну на ку­рэн­не ад­мя­ня­лі ад­на кра­і­на за дру­гой.

Сён­ня ся­род да­рос­ла­га на­сель­ніц­тва эка­на­міч­на раз­ві­тых кра­ін на­зі­ра­ец­ца зні­жэн­не коль­кас­ці кур­цоў, ад­нак гэ­та­га нель­га ска­заць аб пад­лет­ках.

Уста­ноў­ле­на, што лю­дзі, якія па­ча­лі ку­рыць у юным уз­рос­це, па­мі­ра­юць ад ра­ку лёг­кіх у 5 ра­зоў час­цей. Усе, хто шмат і пра­цяг­ла ку­рыць, у 10 і бо­лей ра­зоў па­вя­ліч­ва­юць ры­зы­ку раз­віц­ця тых жа сар­дэч­на-са­су­дзіс­тых і ан­ка­ла­гіч­ных за­хвор­ван­няў.

 

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Захаваць. Нельга знесці

Захаваць. Нельга знесці

Знакі прыпынку нарэшце расстаўлены.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Стральцам на гэтым тыдні не трэба пераацэньваць сваіх магчымасцяў.