Вы тут

Чаму анёлы не ходзяць па зямлі


Ва­лан­цё­ры пе­ры­я­дыч­на су­ты­ка­юц­ца з не­па­ра­зу­мен­нем і асу­джэн­нем. Хоць мно­гія пе­ра­ка­на­ны, што яны не ўме­юць крыў­дзіц­ца, не ра­ду­юц­ца па­дзя­кам, не за­сму­ча­юц­ца з‑за хам­ства і не па­ку­ту­юць ад не­спра­вяд­лі­вас­ці. Пры­ня­та ду­маць, што адзі­нае па­чуц­цё, зна­ё­мае ім, — гэ­та спа­чу­ван­не, на ўсе ас­тат­нія пра­яў­лен­ні эмо­цый яны не ма­юць пра­ва.

Без имени-10

Даб­ра­чын­ны рух да­па­мо­гі дзе­цям з ан­ка­зах­вор­ван­ня­мі «Клуб 5000» шу­каў ма­тэ­ры­яль­ную пад­трым­ку на ды­зай­нер­скае афарм­лен­не сва­ёй про­мап­ра­дук­цыі: бук­ле­таў, ві­зі­то­вак, афі­шаў, пла­ка­таў. Знай­шоў­ся доб­ры ча­ла­век, які зра­біў пра­фе­сій­ны ды­зайн бяс­плат­на. Па­ды­шоў вель­мі ад­каз­на, улі­чыў усе прось­бы і за­ўва­гі, пад­рых­та­ваў не­каль­кі ва­ры­ян­таў — па­тра­ціў на гэ­та проць­му свай­го ча­су. А пас­ля яшчэ за ўлас­ныя гро­шы раз­дру­ка­ваў рэ­клам­ную пра­дук­цыю.

По­тым мы да­ве­да­лі­ся, што ён са скан­да­лам па­кі­нуў жон­ку з тры­ма дзець­мі, бо знай­шоў ма­ла­дую па­лю­боў­ні­цу. Ці вы­ра­шыў ён за­гла­дзіць сваю ві­ну, за­ня­ўшы­ся даб­ра­чын­нас­цю, ці за­ха­цеў су­па­ко­іць сум­лен­не, змя­ніц­ца, но­вае жыц­цё па­чаць — не на­ша­га ро­зу­му спра­ва. І не па­ва­роч­ва­ец­ца язык на­зваць яго доб­рым ці жорст­кім. Бо бе­лае і чор­нае бы­вае толь­кі на кар­цін­ках. Ён звы­чай­ны ча­ла­век, які мо­жа па­мы­ляц­ца ці вы­праў­ляц­ца, здрадж­ваць ці мі­рыц­ца. І ня­важ­на, які па­сыл пад­штурх­нуў яго да «Клу­ба 5000». Спра­ва зроб­ле­на — цу­доў­ныя афі­шы рас­каз­ва­юць лю­дзям пра на­шу дзей­насць і да­лу­ча­юць но­вых удзель­ні­каў. А даб­ра­чын­цы, як і ўсе лю­дзі, мо­гуць па­мы­ляц­ца.

Сям'я з хво­рым дзі­цем, якой мы ўзя­лі­ся да­па­ма­гаць шмат га­доў та­му, хо­дзіць ад ва­лан­цё­ра да ва­лан­цё­ра. Ні­хто доў­га не вы­трым­лі­вае кан­так­ту з іх ма­ту­ляй. Яна заў­сё­ды скар­дзіц­ца, про­сіць, пры­бяд­ня­ец­ца. Мы бра­лі іх пад апе­ку, ка­лі па­чу­лі, што сям'я не мо­жа пра­кар­міць дзя­цей. А на спра­ве ака­за­ла­ся, што ўсё не так дрэн­на: дзе­ці апра­ну­ты па апош­няй мо­дзе, цац­ка­мі до­ма за­бі­ты ша­фы. У па­да­ру­нак яны про­сяць апош­нюю ма­дэль тэ­ле­ві­за­ра, якой на­ват за­мож­ныя спон­са­ры ў во­чы не ба­чы­лі. Пас­ля про­сяць са­ба­ку, да­ра­жэз­на­га, аба­вяз­ко­ва пэў­най па­ро­ды, ці ка­та з ра­да­слоў­най.

Мы не па­кі­да­ем апе­ку, бо дзі­ця­ці з цяж­кім за­хвор­ван­нем са­праў­ды па­трэб­на да­па­мо­га. Але ва­лан­цё­ры вы­трым­лі­ва­юць толь­кі па­ру ме­ся­цаў. Пас­ля про­сяць: дай­це ін­шых па­да­печ­ных, не ма­гу больш з гэ­тай ма­ці раз­маў­ляць. Ва­лан­цё­ры, як і ўсе лю­дзі, ма­юць пра­ва на пры­яз­насць ці не­пры­яз­насць.

Ня­даў­на Але­ся скар­дзі­ла­ся на сва­іх па­да­печ­ных: вя­зеш і вя­зеш ім, ру­кі ад­ры­ва­юц­ца ад пе­ра­дач, а яны як на­леж­нае пры­ма­юць: за­бі­ра­юць па­ке­ты, на­дык­тоў­ва­юць но­вы спіс і за­чы­ня­юць дзве­ры. «Я ра­зу­мею, што іх ні­хто не на­ву­чыў вет­лі­вас­ці і што не іх ві­на ў гэ­тым, але ўсё роў­на ча­мусь­ці не­пры­ем­на», — дзе­ліц­ца ва­лан­цёр.

Нас час­та па­ву­ча­юць, што мы не па­він­ны ра­біць доб­рую спра­ву дзе­ля па­дзя­кі, не па­він­ны ча­каць доб­рае сло­ва. Але без ад­да­чы зга­сае лю­бы эн­ту­зі­язм. Даб­ра­чын­цы, як і ўсе лю­дзі, ча­ка­юць вет­лі­вас­ці.

Бы­ла гіс­то­рыя, ка­лі хлоп­чык Алё­ша, усе­агуль­ны лю­бі­мец, па­сту­по­ва пе­рай­шоў з‑пад апе­кі ад­на­го ва­лан­цё­ра да ін­ша­га. Прос­та та­му, што ўпа­да­баў яе больш. Сім­па­тыя там, па­чуц­ці, агуль­ныя ін­та­рэ­сы. Ну, сыш­лі­ся яны, па­ды­шлі адно ад­на­му. Дык пер­шая ва­лан­цёр­ка доў­га не маг­ла су­па­ко­іц­ца: чым яна гор­шая? На­ват за­кам­плек­са­ва­ла. Зда­ра­ец­ца, і та­кія жарс­ці раз­га­ра­юц­ца. Даб­ра­чын­цы, як і ўсе лю­дзі, уме­юць раў­на­ваць.

Не­як на здым­кі тэ­ле­пе­ра­да­чы за­пра­ша­лі ва­лан­цё­раў. Ад ру­ху «Клуб 5000» мы ад­пра­ві­лі На­тал­лю. І праз гэ­тую пе­ра­да­чу ўсе яе зна­ё­мыя да­ве­да­лі­ся пра даб­ра­чын­ную дзей­насць дзяў­чы­ны. Яна, аказ­ва­ец­ца, не га­ва­ры­ла асаб­лі­ва шмат пра гэ­та. І тут усе па­ча­лі хва­ліць На­тал­лю, якая яна ма­лай­чы­на, якой доб­рай спра­вай зай­ма­ец­ца, як гэ­та цяж­ка, ад­каз­на і што яна ге­рой.

«Я та­му і не рас­каз­ва­ла ра­ней, — дзя­лі­ла­ся пе­ра­жы­ван­ня­мі ва­лан­цёр, — бо ба­я­ла­ся, каб не па­ду­ма­лі, што вы­хва­ля­ю­ся, ца­ну са­бе на­бі­ваю. І не­здар­ма хва­ля­ва­ла­ся. Ця­пер толь­кі і чую, якая я ма­лай­чы­на. Ве­да­е­це, я са­праў­ды па­ча­ла ад­чу­ваць ся­бе ге­ро­ем. Я ні­ко­лі не ду­ма­ла пра гэ­та, а тут га­на­рыц­ца ста­ла…»

Мы та­ды доў­га раз­бі­ра­лі гэ­тую сі­ту­а­цыю, дзя­лі­лі­ся па­чуц­ця­мі і ўра­жан­ня­мі. І прый­шлі да та­кой вы­сно­вы: ка­лі ўзна­га­ро­да зна­хо­дзіць свай­го ге­роя, гэ­та да­па­ма­гае яму зра­біць яшчэ больш. Пры­знан­не на­дае сіл і ім­пэ­ту. Без са­ма­люб­ства лю­дзі не зва­роч­ва­юць го­ры. Яно ру­хае іх на­пе­рад і да­па­ма­гае за­ва­я­ваць но­выя вяр­шы­ні. Ва­лан­цё­ры, як і ўсе лю­дзі, уме­юць га­на­рыц­ца.

Так­са­ма і на­ад­ва­рот: кры­ты­ка раз­бу­рае ак­тыў­насць і ады­мае жа­дан­не. Ка­лі на ва­лан­цё­раў сва­рац­ца, ка­лі гань­бяць, кры­ты­ку­юць (а та­кое бы­вае і ў сце­нах клі­ні­кі, дзе яны вя­дуць не­па­срэд­ную дзей­насць, і ў ін­тэр­нэ­це, і на су­стрэ­чах з фі­нан­са­вы­мі до­на­ра­мі, і на­ват у сем'­ях па­да­печ­ных), яны па­ту­ха­юць. Зда­ра­ец­ца, што зу­сім вы­па­да­юць з ру­ху.

Ад­ной­чы па­да­печ­ная «Клу­ба 5000» у пры­сту­пе ад­чаю… па­бі­ла ва­лан­цё­ра. Мы ве­да­ем кры­ні­цы яе агрэ­сіі, раз­бі­ра­лі сі­ту­а­цыю з псі­хо­ла­гам. Дзяў­чын­ка не ві­на­ва­тая. І ва­лан­цёр у глы­бі­ні ду­шы ра­зу­мее гэ­та. Але ця­пер ка­тэ­га­рыч­на ад­маў­ля­ец­ца ад лю­бых зно­сі­наў з гэ­тай па­да­печ­най. «Ні­чо­га не ма­гу з са­бой зра­біць, — тлу­ма­чыць. — Не атрым­лі­ва­ец­ца ця­пер гля­дзець на яе па-ра­ней­ша­му». Ва­лан­цё­ры, як і ўсе лю­дзі, уме­юць крыў­дзіц­ца.

Дзея­чы даб­ра­чын­на­га ру­ху — гэ­та не кам­плект ад­ноль­ка­вых асоб з ідэн­тыч­ным све­та­ўспры­ман­нем і по­гля­да­мі. Гэ­та са­цы­яль­ны зрэз. Мы аб­са­лют­на роз­ныя. Як усе лю­дзі. Нех­та ўжо шмат га­доў не раз­маў­ляе са сва­і­мі баць­ка­мі. Не­ка­га вы­гна­лі з уні­вер­сі­тэ­та за пра­гу­лы. Нех­та ку­рыць са шко­лы. Ін­шы брыд­ка­сло­віць. А той стра­ціў пра­вы кі­роў­цы за па­ру­шэн­не пра­ві­лаў. Мы не анё­лы.

Гас­подзь ства­рыў нас та­кі­мі — не­ідэа­ль-
ны­мі. У кож­на­га — свае за­га­ны. І ка­лі ся­род гэ­тых за­га­наў зной­дзец­ца жа­дан­не пра­цяг­нуць ру­ку і да­па­маг­чы, дай­це нам маг­чы­масць рэа­лі­за­ваць яго. Не зва­жа­ю­чы на за­га­ны, не ча­ка­ю­чы ідэа­льных даб­ра­дзе­яў. Анё­лы не хо­дзяць па зям­лі. А ва­лан­цё­ры, як і ўсе, прос­та лю­дзі.

Тац­ця­на НЕ­МЧА­НІ­НА­ВА,

за­сна­валь­ні­ца даб­ра­чын­на­га ру­ху «Клуб 5000»

 

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як змагацца з шумнымі суседзямі?

Як змагацца з шумнымі суседзямі?

Перш чым ісці вайной на суседзяў, варта вывучыць «Правілы карыстання жылымі памяшканнямі».

Эканоміка

Чым здзівіць «БЕЛАГРА-2024»?

Чым здзівіць «БЕЛАГРА-2024»?

У рамках дзелавой праграмы выставы пройдзе каля 20 тэматычных семінараў і канферэнцый.