Вы тут

Мілае і мудрае свята!


На­пя­рэ­дад­ні 8 Са­ка­ві­ка між­во­лі хо­чац­ца га­ва­рыць пра жан­чын. Не, ду­маць пра іх я заў­сё­ды ду­маю, а вось га­ва­ру з асаб­лі­вай ах­во­тай ме­на­ві­та пад Між­на­род­ны жа­но­чы дзень. І мне ўсё роў­на, што дзень між­на­род­ны, — га­лоў­нае, што жа­но­чы!!!

Безимени-3

Вось і га­ва­ру... Ха­ця б та­му, што жан­чы­ны лю­бяць ву­ша­мі. Шап­неш сва­ёй па­ла­він­цы што-не­будзь «гэ­та­кае» на вуш­ка, гля­дзіш, і свя­та прой­дзе на «ўра». Дзя­куй Бо­гу, нам гэ­ты ма­лень­кі сак­рэт вя­до­мы. За­тое не­вя­до­ма ін­шае: ча­му ме­на­ві­та так пры­ду­маў Гас­подзь Бог? На­пэў­на, у яго бы­ла ней­кая свая за­ду­ма, г.зн. Бо­жае прад­ба­чан­не... Ён быц­цам за­га­дзя ве­даў, што Змей пач­не спа­ку­шаць Еву як­раз з да­па­мо­гай са­лод­кіх пра­моў. Па­га­дзі­це­ся, вон­ка­ва зу­сім звы­чай­ны яб­лык, які па­вяр­нуў ход люд­ско­га быц­ця, без ад­па­вед­ных ка­мен­та­ры­яў Змея на­ўрад ці пры­цяг­нуў бы ўва­гу на­шай не­спрак­ты­ка­ва­най пра­ма­ці. І, зна­чыць, не будзь «пер­ша­рэ­клам­шчы­ка» Змея, ця­пер не бы­ло б ка­му чы­таць гэ­тыя рад­кі. Зрэш­ты, як і пі­саць іх — так­са­ма!..

І не бы­ло б ка­му лю­ба­вац­ца жа­но­чай пры­га­жос­цю. Муж­чы­ны ў ёй прос­та ні­чо­га не ра­зу­ме­лі б... Жах! А так у нас ёсць па­чуц­цё пры­га­жос­ці, ёсць гэ­ты прад­мет лю­ба­ван­ня, гэ­ты ідэ­ал... Гэ­та зна­чыць вы, мі­лыя жан­чы­ны. Вы ж не бу­дзе­це ад­маў­ляць, што вы — ідэ­ал?! Рап­там у гэ­тым і бы­ла за­ду­ма най­даб­рэй­ша­га і най­мі­лас­ці­вей­ша­га Усе­дзяр­жы­це­ля? Урэш­це, з'яў­ля­ю­чы­ся ства­раль­ні­кам Евы, ён не мог не мець муж­чын­ска­га гус­ту. Пэў­на, упо­тай ён лю­ба­ваў­ся сва­ім цу­доў­ным тва­рэн­нем, а по­тым вы­ра­шыў па­дзя­ліц­ца з на­мі, не­ра­зум­ны­мі, та­кой ра­дас­цю. Ка­ра­цей, з тых ча­соў, ка­лі пе­ра­фра­за­ваць вя­до­мае вы­каз­ван­не Эр­нэс­та Хе­мін­гу­эя, жан­чы­на — гэ­та свя­та, якое заў­сё­ды з на­мі! І асаб­лі­ва 8 Са­ка­ві­ка!

А што ж ад­бы­ва­ец­ца ў тых кра­і­нах, дзе ня­ма звыч­кі афі­цый­на, з квет­ка­мі і па­да­рун­ка­мі, ад­зна­чаць гэ­ты дзень вяс­ны? Там прад­стаў­ні­цы цу­доў­на­га по­лу ад­чу­ва­юць ся­бе аб­дзе­ле­ны­мі — як мі­ні­мум, на ад­но свя­та. Ма­быць, ме­на­ві­та з гэ­тай пры­чы­ны Хе­мін­гу­эю, каб зла­віць ад­чу­ван­не свя­та, пры­хо­дзі­ла­ся з'яз­джаць з род­ных Шта­таў у да­лё­кі Па­рыж... Не­ба­ра­ка, ён ледзь-ледзь не да­ехаў да цэнт­ра Еў­ро­пы, каб знай­сці та­кое свя­та, якое не прос­та заў­сё­ды з та­бой, а якое і ця­бе ўжо ні­ко­лі не ад­пус­ціць! Ка­лі б Хе­мін­гу­эй хоць кра­ем во­ка ўба­чыў бе­ла­ру­сак, ка­лі б хоць раз яго ада­ры­ла ўсмеш­кай ка­кет­лі­вая мін­чан­ка, ка­лі б прай­шла яна мі­ма яго сва­ёй лёг­кай ха­дой, ка­лы­ха­ю­чы спад­ні­цай... ён бы на­заўж­ды за­стаў­ся ў Мін­ску. І стаў бы га­на­ро­вым гра­ма­дзя­ні­нам на­шай ста­лі­цы.

Ды і ка­му па­трэ­бен Па­рыж пас­ля та­кіх усме­шак?!.. Са­праў­ды, бе­ла­рус­кія муж­чы­ны са­мыя шчас­лі­выя на све­це! Та­му што вы, мі­лыя на­шы сяб­роў­кі, усмі­ха­е­це­ся нам па­ста­ян­на. І толь­кі нам! Мо­жа, та­му мы та­кія асе­лыя?!

Ну а з ін­ша­га бо­ку, ча­го б на­шым жан­чы­нам не ўсмі­хац­ца, ка­лі ў іх, у ад­роз­нен­не ад аме­ры­ка­нак, і з коль­кас­цю, і з якас­цю свят усё ў па­рад­ку. Мы 8 Са­ка­ві­ка — вы нам свя­та, якое заў­сё­ды з на­мі! Поў­ная ўза­ем­ная вы­га­да. А га­лоў­нае шчас­це — лю­боў ды зго­да.

Хто сён­ня ўспом­ніць, што Між­на­род­ны жа­но­чы дзень па­да­ры­ла нам Кла­ра Цэт­кін? А мы вось па­мя­та­ем, та­му што цэ­нім жа­но­чы пол... Да­рэ­чы, бы­ла яна не зу­сім Цэт­кін, і не толь­кі та­му, што ў дзя­воц­тве на­сі­ла ін­шае проз­ві­шча, а та­му, што Цэт­кін — гэ­та проз­ві­шча яе му­жа, эміг­ран­та з Ра­сіі, які, зрэш­ты, ні­ко­лі яе афі­цый­ным му­жам і не лі­чыў­ся. Сло­вам, Цэт­кін — гэ­та, хут­чэй, пар­тый­ная мя­нуш­ка, якая ака­за­ла­ся мац­ней­шай за бур­жу­аз­ныя ўмоў­нас­ці і ста­лы рэ­гіст­ра­цыі, які на­ту­раль­нае свя­та жа­но­чай пры­га­жос­ці і пры­ро­ды, якая абу­джа­ец­ца пас­ля зі­мо­вай спяч­кі, ака­за­ла­ся мац­ней­шым за па­лі­тыч­ную «пад­клад­ку» са­мо­га свя­та.

Сён­ня вы амаль не ўба­чы­це ў гэ­ты дзень дэ­ман­стра­цый. Сён­ня ў жан­чын столь­кі пра­воў, што ча­сам яны са­мі хо­чуць ад іх ад­мо­віц­ца. Ды не мо­гуць! Сён­ня жан­чы­на ўзва­лі­ла на ся­бе дзя­цей, по­быт, кар'­е­ру і... ня­рэд­ка муж­чы­ну ў пры­да­чу. Фе­мі­нізм абяр­нуў­ся дзіў­ным шар­жам на ад­но­сі­ны по­лаў. Яны па­мя­ня­лі­ся мес­ца­мі (на коль­кі маг­лі) — і раз­даў­ся тры­вож­ны трэск. Ад­но­сі­ны по­лаў да­лі рас­ко­лі­ну. Дык што ж дэ­ман­стра­ваць? Нар­маль­нае ка­хан­не? А як дэ­ман­стра­ваць ка­хан­не на пло­шчах, каб не ўпа­сці ў па­хаб­шчы­ну або за тое горш? Або каб вас не пе­ра­блы­та­лі з гей-па­ра­дам?!

Зрэш­ты, для нас, са­праўд­ных муж­чын, жан­чы­на — гэ­та той якар, на якім тры­ма­ец­ца сён­ня ўся Цы­ві­лі­за­цыя. Апош­ні якар! Ка­лі і яго вы­рваць, усё звар'­я­цее... Я ра­зу­мею, «якар» — не па­ды­хо­дзя­чае для вас, мі­лыя жан­чы­ны, за­над­та цяж­ка­ва­га­вае сло­ва! І ка­лі вы хо­ча­це вяр­нуць нам гэ­тую ва­гу і гэ­тую функ­цыю, ка­лі хо­ча­це скі­нуць са сва­іх да­лі­кат­ных пля­чэй ліш­нюю на­груз­ку, стань­це кры­ху сла­бей­шы­мі! Да­зволь­це нам, муж­чы­нам, стаць зноў муж­чы­на­мі. І з улас­ці­вай вам муд­рас­цю больш ні­ко­лі не на­гад­вай­це нам пра тое, ка­му мы аба­вя­за­ны сва­ёй сі­лай.

Га­лоў­нае, што на­ша сі­ла бу­дзе вас заў­сё­ды аба­ра­няць. Ка­лі вы больш ні­ко­лі не па­ста­ві­лі яе пад су­мнен­не, вя­до­ма ж. Дзе­ля ва­ша­га ж кам­фор­ту... Бо Кла­ра Цэт­кін зма­га­ла­ся не з муж­чы­на­мі, яна зма­га­ла­ся за пра­вы жан­чын. А га­лоў­нае і най­каш­тоў­ней­шае пра­ва жан­чын — кі­ра­ваць муж­чы­на­мі... з да­па­мо­гай сва­ёй пры­га­жос­ці і сла­бас­ці.

Мая не­за­быў­ная ба­бу­ля, Ва­лян­ці­на Анд­рэ­еў­на, заў­сё­ды ка­за­ла: «Муж­чы­на — га­ла­ва, а жан­чы­на — шыя». Зна­чыць, па­дзя­ляць іх нель­га. І мя­няць мес­ца­мі — так­са­ма.

Са свя­там, мі­лыя і муд­рыя да­мы!

Ва­дзім ЯЛ­ФІ­МАЎ

Выбар рэдакцыі

Адукацыя

Наталля Карчэўская: Культуры патрэбны прыток новых людзей

Наталля Карчэўская: Культуры патрэбны прыток новых людзей

Рэктар БДУКМ — пра падрыхтоўку прафесійных кадраў для ўстаноў культуры.

Грамадства

Батанічны сад — месца, напоўненае спакоем і прыгажосцю

Батанічны сад — месца, напоўненае спакоем і прыгажосцю

Прагуляліся па квітнеючым Цэнтральным батанічным садзе: расказваем аб уражаннях

Грамадства

Ці забяспечваецца ахова грамадскага парадку на Мінскім моры?

Ці забяспечваецца ахова грамадскага парадку на Мінскім моры?

Пра гэта даведаліся карэспандэнты «Звязды».

Гандаль

Кандытарскія вырабы — брэнд беларускай харчовай прамысловасці

Кандытарскія вырабы — брэнд беларускай харчовай прамысловасці

Напярэдадні Міжнароднага сімпозіума кандытараў эксперты расказалі аб планах і перспектывах кандытарскай галіны.