Вы тут

«Місіс Клепікава, вам пашанцавала...»


Сённяшні наш аповед — пра дзяўчынку з глухой пасляваеннай сібірскай вёскі і яе велізарную любоў да Індыі. І пра тое, як ажыццявілася нязбытная, на першы погляд, мара — трапіць у гэтую далёкую экзатычную краіну. І не проста трапіць, а пасябраваць з мясцовымі жыхарамі, выступіць на індыйскім радыё, убачыць, як здымаецца кіно ў студыі яе куміра Раджа Капура. Гэты аповед — пра тое, што трэба верыць і марыць, пра цуд, якому ёсць месца ў любым чалавечым лёсе.

16-21

Вось дык супербабуля!

Вясёлая, смяшлівая, абаяльная Надзея Іванаўна сустракае мяне на парозе і тут жа захоплена пачынае распавядаць пра конкурс капялюшыкаў у «Клубе бабуль» сталічнага Цэнтральнага раёна, у якім удзельнічала пару тыдняў таму. «Шэсць мужчын ацэньвалі нас, але вырашылі, што пераможа дружба. Бо ўсе так стараліся... І яны пабаяліся каго-небудзь пакрыўдзіць, — весела кажа яна і паказвае свой капялюшык. — Я папрасіла яго ў нявесткі. Тая зняла свой вясельны з антрэсоляў. А я ўпрыгожыла яго кветкамі і пайшла на конкурс. А потым — у фотаатэлье, што побач з домам, фатаграфавацца»...

У «Клубе бабуль» Надзея Клепікава не так даўно. А трапіла яна сюды, на першы погляд, зусім выпадкова: па дарозе з дачы ў Мінск у аўтобусе пазнаёмілася з жанчынай, якая і запрасіла яе: «Прыходзьце да нас на вул. Чырвоную, 3 — будзе весела!».

Так Надзея Іванаўна стала членам клуба, набыла верных сябровак і нават стала супербабуляй — выйграла гэтае званне ў гарадскім конкурсе два гады таму. Надзела сары, праспявала індыйскую песеньку, прыгатавала стол... І ўсім спадабалася!

Сапраўднае шаўковае сары, уменне спяваць па-індыйску... Адкуль усё гэта ў звычайнай жыхаркі беларускай сталіцы?

Назаўжды ўлюбілася ў Індыю

— Нарадзілася я за паўтара года да вайны, у глухой сібірскай вёсачцы, за 75 кіламетраў ад Барнаула. За 50 метраў ад дома — лес... З тых жа мясцін, дарэчы, спявачка Маша Распуціна, гумарыст Міхаіл Еўдакімаў, пісьменнік і рэжысёр Васіль Шукшын. Бацька неўзабаве памёр ад сухотаў, маці прыйшлося падымаць траіх дзяцей адной. Цяжка — не тое слова... — успамінае Надзея Іванаўна.

Надзі, як толькі яна крыху падрасла, прыйшлося кінуць школу і з'ехаць у горад працаваць нянькай. Аднойчы ў клубе дзяўчынка ўбачыла індыйскі фільм з Раджам Капурам — і назаўжды закахалася ў Індыю.

Надзі, напэўна, шанцавала на добрых людзей; а можа, яна сама прыцягвала іх сваім абаяннем і вясёлым характарам? Спачатку яна пазнаёмілася з жанчынай, якая аказалася загадчыцай дзіцячага садка і запрасіла яе працаваць нянечкай. Надзя пачала працаваць і жыць у дзіцячым садку, а яшчэ атрымала магчымасць пасля працы хадзіць у вячэрнюю школу.

А потым яе запрасілі ў магазін «Дзіцячы свет» адна з маці, у якой двое дзяцей хадзілі ў Надзіну групу. І яна пайшла. А там музычны аддзел, і ў ім пласцінкі, у тым ліку з песнямі яе любімага Раджа Капура... Так яна і жыла: працавала, хадзіла ў клуб на індыйскае кіно, а па вечарах разам з сяброўкай, як тысячы іншых дзяўчатак, бегала на танцы. Там і пазнаёмілася са сваім будучым мужам. Хоць сітуацыя была складанай — да таго моманту Надзея ўжо збіралася замуж за іншага, але... Ёсць такая прымаўка: мы плануем, а Бог толькі ўсміхаецца, гледзячы на нашы планы. Карацей, замуж наша гераіня выйшла за другога хлопца — Вову, сур'ёзнага, надзейнага, станоўчага. Той працаваў на будоўлі майстрам. Сам з Новачаркаска, што каля Растова-на-Доне, а ў Сібір прыехаў па размеркаванні пасля інстытута...

16-20

Збірайся, паедзем да твайго Раджа Капура!

Туды, у Новачаркаск, маладыя і паехалі жыць пасля адпрацоўкі размеркавання. Муж пайшоў працаваць на Новачаркаскую ГРЭС, якая якраз будавалася, і прайшоў усе прыступкі: ад майстра да начальніка будоўлі. Потым кіраўніцтва стала пасылаць яго як добрага спецыяліста на іншыя электрастанцыі, і сям'я нямала паездзіла па Савецкім Саюзе. Двое дзяцей нарадзіліся ў розных, як цяпер мы гаворым, краінах: сын у Расіі, дачка — ва Украіне. Усюды яны пачыналі, можна сказаць, з нуля, з калкоў, што былі ўбітыя ў чыстым полі... Аднойчы наступіў дзень, калі мужу прапанавалі працу за мяжой. Спачатку ў планах у міністэрства было паслаць яго ў Іран, але ўрэшце карты склаліся так, што адправілі яго ў іншае месца.

— Ён прыехаў дадому і кажа: здагадайся, куды нас пасылаюць? — успамінае Надзея Іванаўна. — А ў мяне нічога ў думках няма. Не ведаю, кажу. І тады ён мне: ну, збірайся, паедзем да твайго Раджа Капура.

«Як яна спявае нашы песні»...

У сваёй казцы, у мары, якая раптоўна стала явай, Надзея пражыла пяць гадоў.

Муж працаваў, а яна, па няўрымслівасці свайго характару, не магла сядзець проста так, без справы. Стала арганізоўваць сустрэчы сем'яў савецкіх спецыялістаў з сем'ямі індыйскіх калег, якія разам будавалі электрастанцыю. Развучвалі розныя канцэртныя нумары і выступалі адзін перад адным. Надзея спявала індыйскія песні, яе выступленні мелі поспех. А яна паглядзіць фільм, запіша песню на магнітафон, вывучыць словы — і спявае. Ды яшчэ самыя сапраўдныя канцэртныя нумары ставіць! Жонкі калег-індусаў прысылалі да яе сваіх дзетак перапісаць словы.

Увогуле, калі з Масквы прыехаў карэспандэнт «Известий», каб напісаць пра савецкіх спецыялістаў, якія будуюць у далёкай Індыі электрастанцыю, то ў сваім артыкуле Надзеі ён прысвяціў нават больш радкоў, чым яе мужу — кіраўніку гэтых самых савецкіх спецыялістаў!

А аднойчы да Надзеі прыехалі з індыйскага радыё і запісалі перадачу — «аб місіс Клепікавай і аб тым, як яна спявае нашы песні».

...Калі Надзея Іванаўна з мужам праз пяць гадоў з'язджалі дадому, у Савецкі Саюз, індусы зрабілі ім прэзент — падарожжа па знакавых мясцінах: Калькуце, Варанасі, Бамбею і іншых гарадах. А самае галоўнае, ведаючы запал «місіс Клепікавай», арганізавалі паездку на студыю Раджа Капура! У планах было нават знаёмства з самім кумірам, але, на жаль, ён не змог прыняць «місіс Клепікаву» ў сябе дома — на той час ён ужо моцна хварэў.

Тым не менш Надзея Іванаўна з мужам сталі першымі іншаземцамі, якім арганізавалі экскурсію па яго студыі. Яны пабывалі ў касцюмерных «зорак» індыйскага кіно Раджа Капура, Аміта Бачана, Рэкхі, убачылі, як праходзяць здымкі кіно... «Пашанцавала вам, місіс Клепікава», — толькі і змог сказаць перакладчык.

Дзесьці асесці

Вярнуліся ў Савецкі Саюз — а тут «перабудова». Усюды разруха, паліцы ў крамах пустыя... Трэба было дзесьці асесці. У Індыі ў іх была перакладчыца Святлана з Мінска, якая з надзвычайнай цеплынёй распавядала пра свой родны горад... І вось вырашылі патэлефанаваць Святлане. А тая крычыць у трубку: «Едзьце да нас, у нас тут добра»! Муж сабраўся і паехаў «у разведку». Прыехаў на вакзал — і не ведае, куды далей. А трэба было трапіць на вуліцу Чычэрына, дзе размяшчалася Мінэнерга. Ён стаў пытацца ў людзей.

Потым расказваў: «Надзя, ты не паверыш! Мінчане сталі мне тлумачыць, потым прапаноўваць сваю дапамогу, а адна жанчына нават села са мной у тралейбус і прывезла куды трэба. Якія там людзі — золата! Заўсёды дапамогуць!».

Муж проста палюбіў Мінск і яго жыхароў. Прыехаў і сказаў: паехалі туды жыць!

Так яны апынуліся ў сталіцы Беларусі. Атрымалі спачатку пакой, потым і кватэру. Перавезлі дзяцей — дачку Наташу і сына Аляксея. Потым яшчэ два гады працавалі ў Іране, пасля якога вярнуліся ў Мінск ужо як дамоў, назаўсёды. «Мужа ўжо 8 гадоў як няма са мной, — кажа Надзея Іванаўна. — На жаль, у яго развіўся цяжкі дыябет, і ў 67 гадоў мой Вова памёр...»

Цяпер яе аддушына — дача. «Ніхто яе не любіць, акрамя мяне. Я на ёй кветачкі вырошчваю ў сваё задавальненне», — дзеліцца мая суразмоўца. Разам з сяброўкамі з «Клуба бабуль» яна часта ходзіць у тэатры і на выставы. «Усе оперы ўжо перагледзелі», — смяецца Надзея Іванаўна. Яна не маркоціцца: жыццё цудоўнае ў любым узросце.

Ну, і ў чым тут заслуга Надзеі Іванаўны? — спытае недаверлівы чытач. — Гэта ж усё яе муж!

Святлана Бусько.

Фота з архіва гераіні.

Выбар рэдакцыі

Рэлігія

200 гадоў пад заступніцтвам Пятра і Паўла

200 гадоў пад заступніцтвам Пятра і Паўла

Гомельскі кафедральны Свята-Петра-Паўласкі сабор — адзін з самых велічных праваслаўных храмаў Беларусі, адзін з нямногіх помнікаў архітэктуры зрэлага класіцызму, які захаваўся да нашых дзён.

Здароўе

Як мыць садавіну, гародніну і зеляніну, каб не атруціцца?

Як мыць садавіну, гародніну і зеляніну, каб не атруціцца?

«Апрацоўваць гародніну і садавіну сродкам для мыцця посуду нельга».

Спорт

Які наш спорт сёння?

Які наш спорт сёння?

«З кожным днём сітуацыя ў свеце мяняецца так, што ў вялікай ступені гэта закранае і спорт».