Вы тут

На лініі кахання: інтэлігентны рок


«Мая музыка — гэта разважанні закаханага чалавека», — прызнаўся інтэлігентны хлопец у клятчастай кашулі, задумліва пацягваючы капучына. Міла? Нічога падобнага! Франтмен гурта HURMA Мікіта Найдзёнаў падчас размовы з карэспандэнтам «Літаратуры і мастацтва» расказваў пра рэчы зусім не банальныя: складанасць лёсу рок-музыкантаў у нашай краіне, касмічнасць беларускай мовы, нараджэнне вершаў у метро і «правіла мокрых маек». Ён проста і з гумарам ставіцца да сябе, уласнага голасу, імклівай змены складу гурта. І не баіцца раскрываць творчыя козыры!

— Мікіта, чым HURMA парадуе ў найбліжэйшы час?

— Наступным канцэртам, які адбудзецца 16 мая. HURMA будзе хэдлайнерам на фестывалі ў Маладзечне. У тую ж ноч мы адыграем у музеі Янкі Купалы ў Мінску. Да выхаду альбома таксама запланавана серыя выступаў — па Беларусі і, мабыць, у Польшчы і Літве.

— Хутка адсвяткуеце «нараджэнне» сольніка? Наконт назвы: чаму менавіта «Repeat»?

— Альбом мы рыхтуем ужо больш за год — і плённая праца ўрэшце на стадыі завяршэння! Засталося запісаць толькі адну песню. На дыску будзе прыкладна дзесяць кампазіцый, восем з якіх — абсалютна новыя, то бок прэм’ерныя. Чаму «Repeat»? Усё проста: песні, у якія ты ўклаўся цалкам, павінны быць на паўторы ў слухачоў. Увогуле, хочацца, каб людзі куплялі дыскі. Хоць гэта і не ўласціва апошнім часам беларускай музыцы. Мы нават плануем не ўсе трэкі з альбома выкладаць у інтэрнэт. Мала хто разумее, што ў музыкантаў няшмат заробкаў, бо ўсе бясплатна пампуюць песні з сеціва. Мы б хацелі крыху змяніць сітуацыю.

Парады пачаткоўцам:
як не застацца
ў невядомасці?

— Што рабіць маладым музыкантам, каб выбіцца «ў людзі»?

— Артыст павінен здзіўляць! Абавязкова выходзіць і паказваць сябе. Сустракацца са слухачамі. Пачынаць можна з дробных выступленняў, як мы, дарэчы. Ды і зараз наш гурт чуваць на розных пляцоўках: як у вялізным клубе ці на фестывалі, так і ў сценах факультэта. Маладому калектыву важна не перасядзець на рэпкропцы — згубіцца першасны энтузіязм, самы каштоўны. Для камерцыйнага поспеху музыканты павінны зыходзіць з жаданняў аўдыторыі. Мы ж нахабна робім тое, што нам падабаецца (Смяецца.) Увогуле, не трэба баяцца нешта мяняць — карэнна ці часткова. Музыкант абавязаны быць мабільным, але ў той жа час «гнуць сваю лінію».

— Як ты ацэньваеш беларускую «рок-арэну»?

— Беларуская рокавая сцэна — гэта энтузіясты, якія робяць музыку, таму што не могуць без яе жыць. Складана сказаць,
хто з рокераў зарабляе выключна творчасцю. Я такіх не ведаю. У асноўным шмат часу надаюць сваёй працы, а музыкай займаюцца ў вольныя хвіліны. Узровень нашых музыкантаў нармальны, але калі бім за гэта яшчэ і плацілі, то было б больш магчымасцей для ўдасканалення.

— Ці складана зрабіць эфектны канцэрт пры абмежаваных сродках?

— Галоўнае — напісаць матэрыял, які будзе гучаць якасна, а потым думаць пра шоу. Цудоўна, калі музыканты не стаяць як слупы, могуць паміж песнямі сказаць пару слоў — для гэтага грошы не патрэбныя. Толькі фантазія! Калі мы рабілі летась канцэрт у клубе «Піраты», замовілі вялікія паветраныя шары і пускалі іх у зале на лірычнай песні. Усё залежыць ад стылістыкі гурта і жанру музыкі. Аднойчы «Бі-2» выязджалі на сцэну ў труне. І гэта было эфектна. Нам, канечне, такі
рэквізіт не вельмі пасуе. Гэтабудзеўжоне HURMA, а HIM ці My Chemical Romance.

Пяцёра ў «лодцы»
і трохі жартаў

— Хто іграе з табой у камандзе зараз?

— Ведаеце, HURMA — калектыў, у якім вельмі часта мяняецца склад музыкантаў: больш за дзесяць чалавек за тры гады. Справа ў тым, што гурт — хутчэй творчасць у чыстым выглядзе, чым камерцыйны праект. І мне хочацца іграць з тымі, каму гэта сапраўды цікава. Сёння HURMA аб’ядноўвае пяць чалавек. Сярод іх, акрамя мяне, — басіст Максім Ганціеўскі, драмер Зміцер Рынейскі, бэк-вакаліст Аляксей Куляшоў, адзін са «старажылаў», і гітарыст Яўген Кунічкін. Ён, дарэчы, наша знаходка: можа выконваць што заўгодна — джаз, рок, поп.

— Што галоўнае для вашай каманды?

— Атмасфера. З аднаго боку, сур’ёзная, а з іншага — спакойная, лайтовая. На шчасце, я перайшоў той перыяд, калі хацеў з гуртом HURMA займець сусветную вядомасць. Зразумеў, што трэба проста класна рабіць сваю справу, ладзіць для слухачоў сюрпрызы, увесь час прывабліваць новымі адкрыццямі. Вось што самае важнае!

— Лідар ты? Ці ўсе на
роўных?

— Я тыран, аўтарытарыст і ўзурпатар (Смяецца.) Людзі, якія прыходзяць, прыносяць нешта сваё, але мы не завязаныя адзін на адным. Мая галоўная місія — быць мастацкім кіраўніком, пісаць песні, адказваць за аранжыроўку, канцэпцыю выступаў. HURMA — «жывы арганізм», бо кожны ў гурце мае права на меркаванне. Быў час, калі ў калектыве ігралі музыканты, старэйшыя за мяне, а зараз — я самы дарослы. Усе прыблізна аднаго ўзросту, таму нам вельмі камфортна! На рэпетыцыях хоць і працоўны настрой, але без жартаў не абыходзіцца ніколі.

— Былі смешныя выпадкі?

— Аднойчы нас паклікалі выступіць пад фанаграму на тэлеперадачы «Брэйн-рынг». Там жа галоўнае — карцінка! Вось мы і вырашылі пажартаваць. Драмер стаў ля мікрафона, гітарыст і басіст памяняліся інструментамі, а я ўзяў тамбурын і пераўтварыўся ў бэк-вакаліста. Ніхто з людзей, якія нас бачылі ўпершыню, не заўважыў падмены. Мы ж не зоркі, якіх усе ведаюць!

— З дысцыплінай у вас усё добра?

— Не зусім. У нас ёсць шэраг негалосных правілаў. На рэпэтыцыі публіку не прыводзім. Перад выступленнямі ніхто з музыкантаў не ўжывае алкаголь. Раней было «правіла мокрых маек» (трэба яго зноў увесці): калі ты адыгрываеш выступ, то не маеш права заставацца ў сухой саколцы. Прысуд будзе адназначны: халтурыў!

— У чым таямніца назвы HURMA?

— Яе ўвогуле няма. У першым складзе гурта гэта была проста абрэвіятура імёнаў удзельнікаў — Харытон, Уладзімір, Рома, Мікіта і Андрэй. З тых часоў і пайшло.

— Што самае цяжкае і прыемнае ў творчасці гурта?

— Вельмі складана зрабіць так, каб усе музыканты ставіліся да творчасці аднолькава сур’ёзна — і не было выпадковых людзей у камандзе. Цяжка было пераадолець момант невядомасці, але мы ўсё роўна рабілі сваю справу. Самае прыемнае — ведаць, што твае песні слухаюць, захоўваюць у плэйлістах, знаходзяць адказы на істотныя пытанні, робяць каверы.

Філасофскі «пачастунак»

— HURMA змяніла цябе? Ці можа ўвогуле мяняцца чалавек?

— Безумоўна, усе людзі ўплываюць адно на аднаго. Нават наша інтрэв’ю — гэта нейкая змена ў свядомасці. Вы адкрылі для мяне новую інфармацыю, я шмат нагаварыў вам. Калі зазірнуць у псіхалогію, то карэнныя змены адбываюцца пасля вельмі моцных і пераломных момантаў, трагедый.

Я за тое, каб у чалавеку была не рэвалюцыя, а эвалюцыя: пастаянна паляпшацца, расці.

— Ці праўда, што ты пішаш песні менавіта ў стане закаханасці?

— У гэты час усё вакол нат-
хняе. І не істотна: адрынулі мяне ці, наадварот, адказалі ўзаемнасцю. Ніколі не займаюся самаразбурэннем. Вакуум і пустэчу ўнутры трэба запаўняць карыснымі справамі. Станавіцца лепей. Па жыцці ўсё павінна ісці на ўздым. Мне падабаецца ў людзях імкненне да развіцця, жаданне не толькі зарабляць грошы, але і рабіць штосьці важнае. Апантанасць у творчай справе вельмі
падкупае!

Усё пачынаецца з…

— Мікіта, як ты захапіўся музыкай? Чаму гітара? Чаму рок?

— З васьмі гадоў я слухаў «Сектор Газа», ведаў усе песні на памяць. Матуля не вытрымала і прапанавала аддаць мяне ў музычную школу. Яна бачыла мяне піяністам, але я ўпарта сказаў: «Толькі на гітару!» З 16 гадоў пачаў пісаць песні. З таго часу музыка мяне не адпускае.

— Памятаеш свой дэбют?

— Гэта было ў Пінску ў тыя ж 16 гадоў. Мы з гуртом «Чубіньо» (таму што насілі высокія хаеры) выступалі на Дні мола-
дзі. Быў моцны дождж, драмер у апошні момант адмовіўся іграць… Але слухачам, здаецца, мы спадабаліся!

— Спачатку ты толькі граў на гітары?

— Так, спяваць я пачаў не адразу. Стаўлюся да сваіх вакальных дадзеных іранічна. Але голас паважаю: часам раблю для яго напоі з імбіру і не ем марожанае, хоць вельмі яго люблю. Без практыкаванняў таксама ніяк. Мне кажуць, што голас стаў трохі лепшы за тры гады — значыць, усё недарма!

Думкі вершамі

— Паэт Мікіта Найдзёнаў — які ён?

— Вельмі лірычны. Мае вершы, як і песні, прыходзяць разам з каханнем. Хутчэй за ўсё, я не дарос яшчэ да абмеркавання глабальных праблем накшталт азонавых дзірак ці беспрацоўя ў краінах Афрыкі. Думкі ў мяне — як у творы Маякоўскага:
«Я знаю — гвоздь у меня в сапоге кошмарней, чем фантазия у Гёте!». Мяне хвалюе толькі блізкае, тое, што ўнутры.

— Вершы прыходзяць часцей у людных месцах ці на самоце?

— Апошнім часам запісваю творы ў метро — на тэлефон. У будзённай мітусні няма часу пабыць сам насам з нататнікам, бо я не люблю пісаць, калі побач нехта знаходзіцца. Для мяне важна не проста адлюстраваць думкі, а яшчэ і адшу-
каць цікавую рыфму.

— Шлях да беларускай мовы быў доўгім?

— Пералом адбыўся ў 19 гадоў. Я адкрыў для сябе сапраўдны космас! І гэта была беларуская літаратура! З тых часоў стаў пісаць на роднай мове. Слухаць нашы песні. Хоць і пратэставала сэрца: бацька ў мяне рускі. Давялося прызвычаіцца да вершаванай «амбідэкстрыі» — пісаць адначасова на дзвюх мовах. Хаця ўсё гэта не істотна. Галоўнае — тое, што ты хочаш выказаць!

Апублікавана ў газеце "Літаратура і мастацтва".

 

Марыя ВОЙЦІК

 

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Сёння пачаў работу УНС у новым статусе

Сёння пачаў работу УНС у новым статусе

Амаль тысяча дзвесце чалавек сабраліся, каб вырашаць найважнейшыя пытанні развіцця краіны. 

Навука

Наколькі эфектыўна працуе сістэма інтэлектуальнай уласнасці?

Наколькі эфектыўна працуе сістэма інтэлектуальнай уласнасці?

Расказаў першы намеснік старшыні Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях Рэспублікі Беларусь Дзяніс Каржыцкі.

Здароўе

У Нацыянальны каляндар плануюць уключыць новыя прышчэпкі

У Нацыянальны каляндар плануюць уключыць новыя прышчэпкі

Як вакцыны выратоўваюць жыцці і чаго можа каштаваць іх ігнараванне?

Грамадства

Курс маладога байца для дэпутата

Курс маладога байца для дэпутата

Аляксандр Курэц – самы малады народны выбраннік у сваім сельсавеце і адзіны дэпутат сярод сваіх калег па службе.