Вы тут

Цаніце тое, што заслужылі


Колькі разоў вам рабілі прапанову рукі і сэрца? Што тычыцца мяне, то ўжо збілася з ліку. Праўда, усе прапановы, акрамя адной, сыходзілі ад сваякоў патэнцыйных жаніхоў. Так, як гэта ні камічна гучыць, саміх прэтэндэнтаў на мае руку і сэрца я не бачыла. Але затое пачула пра іх столькі, што такое адчуванне, быццам ведаю не адзін дзясятак гадоў. Усе, як адзін, добрыя, разумныя, багатыя, але пры ўсім гэтым (парадокс!) адзінокія... Вось, напрыклад, у апошняга — два гаражы, прасторная кватэра з сучасным рамонтам у цэнтры Мінска. «Што яшчэ трэба для шчасця?» — рэкламуе свайго пляменніка чарговая сваха. І дадае: «Толькі з асабістым жыццём у яго нешта не складваецца. Паехаў у Амерыку па доўгі рубель. У гэты час жонка кінула-прамяняла яго на больш багатага і перспектыўнага. А ён жа ёй і кватэру падарыў, і машыну — як сыр у масле каталася». І такіх жанчын (ды і мужчын таксама), якія не ўмеюць цаніць тое, што маюць, вакол поўна. Дзіўная рэч: колькі чалавеку ні дай, яму ўсё роўна будзе мала: «гэта не так, тое не так». А тады атрымліваецца: маем — не беражом, страціўшы — плачам. Добра, вядома, калі інакш...

14-29

Я таксама, колькі сябе памятаю, трызніла старэйшым братам, які б мяне абараняў, хоць маю цудоўную малодшую сястрычку. Марыла пра вялікую шумную сям'ю, а нас у бацькоў толькі дзве. І ў школе, і ва ўніверсітэце з сяброўкамі абмяркоўвалі: колькі кожная з нас народзіць дзяцей. Тады я катэгарычна і без сумнення сцвярджала: у мяне будзе, як мінімум, трое. Мудрае ж жыццё пастаянна паказвае-даказвае, як важна навучыцца цаніць тое, што маеш. І цяпер на пытанне «колькі хочаш дзяцей?» адказваю: «Колькі Бог дасць!» Бо хто, як не Ён, лепш ведае, чаго ты заслугоўваеш.

Калі шчыра, для мяне вельмі нечаканай была прапанова «ўдачарыць» «Сямейную газету». З аднаго боку — адчуваеш удзячнасць за давер, з другога — разумееш, што «дзіця», а тым больш «чужое», — гэта вялікая адказнасць. Бачу, як перажывае за далейшы лёс «дачкі» яе маці — мая калега, якая дагэтуль адказвала за выпуск «Сямейнай газеты». Дастаткова сказаць, што, нават знаходзячыся ў дэкрэтным водпуску, за лічаныя дні да нараджэння свайго дзіцяці, Вікторыя Целяшук забягала і цікавілася: «Як яна, ці добра сябе адчувае, а, можа, патрэбна дапамога?» І па першай просьбе дапамагала і парадай, і справай. «Вось будуць у цябе свае дзеці, тады зразумееш», — кажа мне мая матуля, калі я чарговы раз незадаволена буркаю на яе заўсёднае «будзеш дома — скінь (у сэнсе патэлефануй), каб я спала спакойна». Мама ёсць мама, яна не можа не думаць, не перажываць, бо хоча для свайго дзіцяці толькі найлепшага. Я гэта разумею і вельмі радуюся Вікторынай падтрымцы, бо цалкам згодна з перакананнем дырэктара Нацыянальнага цэнтра ўсынаўлення Наталлі Паспелавай: «У выхаванні дзіцяці павінны ўдзельнічаць усе сем'і, якія яму па-сапраўднаму дарагія: сям'я, якая нарадзіла, прыёмная і сям'я ўсынавіцеляў. Чым больш людзей любяць дзіця, тым яму лепш».

Сімвалічна і знакава для мяне тое, што гэта «ўдачарэнне» адбылося цяпер. Менавіта тады, калі прыйшла да ўсведамлення: я гатова і хачу стварыць сям'ю, бо сустрэла свайго чалавека. Таму першыя крокі ў нязведанае сямейнае жыццё буду рабіць разам з «Сямейнай газетай» і з вамі, дарагія чытачы. І інтуіцыя мне падказвае, што нас чакае надзвычай цікавае, напоўненае новымі адкрыццямі, падарожжа.

Надзея ДРЫЛА.

 

Выбар рэдакцыі

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Казярогам важна на гэтым тыдні скончыць неадкладную справу, якая ўжо даўно не дае спакою.

Здароўе

Як вясной алергікам аблегчыць сваё жыццё?

Як вясной алергікам аблегчыць сваё жыццё?

Некалькі парад ад урача-інфекцыяніста.