Вы тут

Бег за шчасцем


Дрыла

Пра што вы думаеце, калі спускаецеся на эскалатары ў метро, вяртаецеся дадому па ажыўленай вуліцы, чакаеце ў краме сваёй чаргі? Я, як правіла, назіраю за людзьмі. І практычна штораз лаўлю сябе на думцы: як шмат у нас нешчаслівых жанчын. Не проста жанчын — а маці, жонак, нявестак, бабуль... На першы погляд — паспяховыя, на абцасіках, магчыма, нават з усмешкай на вуснах, але дастаткова зазірнуць у вочы — і патанаеш у суме, мітусні, хваляванні, незадаволенасці...

Ёсць такія і сярод маіх знаёмых. Большасць з іх вінаваціць у сваіх няшчасцях мужа-алкаголіка, сына-лайдака, суседа-нахабніка... Карацей кажучы, усіх, акрамя сябе. Гэтым ставячы СВАЁ шчасце ў залежнасць ад некага-нечага. Замест таго, каб набрацца смеласці і зазірнуць у сябе, паглыбіцца і зразумець, нарэшце, сапраўдную прычыну дысгармоніі. І памяняць нешта ў сабе. Бо, як казаў любімы многімі Юрый Нікулін, калі кожны з нас зробіць шчаслівым хоць аднаго чалавека, будзе шчаслівым увесь свет. І гэты чалавек — ты сам. А нешчаслівы чалавек наўрад ці здольны зрабіць шчаслівым некага іншага...

Са Светай я пазнаёмілася гадоў 10 таму. Ужо тады яна лічыла сябе самай няшчаснай на свеце. І мроіла замужжам. Думала (не, была пераканана!), што з'явіцца Ён і ў адно імгненне, як па ўзмаху чароўнай палачкі, зробіць яе шчаслівай. І што вы думаеце: замуж яна выйшла раней за нас усіх, але шчасця ў яе вачах як не было, так няма і дагэтуль. «Як можна быць шчаслівай без дзяцей? — працягвала апраўдваць сваю незадаволенасць Света, зноў ставячы сваю ўнутраную гармонію ў залежнасць на гэты раз ужо не ад мужа, а ад дзяцей. — Вось нараджу — і ўсё зменіцца!..»

Калі кажаш ёй, што не ў замужжы хаваецца «тое, што яна шукае» і не ў пэўных рэчах або патрэбах, пагаджаецца. Але пры гэтым, дзіўная рэч, працягвае глядзець, як у іншых, зайздросціць чужому «шчасцю», губляючы пры гэтым самае каштоўнае — час для зносін з сабой. Замест таго, каб задаць сабе надзвычай важнае пытанне «а што асабіста для мяне шчасце?», зноў гоніцца за чарговым стэрэатыпным «прывідам» — машынай, кватэрай, новай сукенкай... А пры сустрэчы ў яе вачах «чытаюцца» такія звыклыя разгубленасць і незадаволенасць: маўляў, быццам бы ўсё ёсць для шчасця, але па-ранейшаму чагосьці не хапае... Чагосьці галоўнага!

Я сама, што хаваць, час ад часу лаўлю сябе на думцы, што захапілася самым папулярным і самым бессэнсоўным відам спорту — бегам за нейкім уяўным шчасцем. Замест таго, каб атрымліваць асалоду ад кожнага моманту, цаніць сапраўднае, забягаю наперад (у заўтрашні дзень, у наступны год) і псую жыццё непакоем пра будучыню. Заняўшыся толькі на першы погляд тэрміновымі і важнымі справамі, забылася патэлефанаваць бацькам, зноў адклала на неакрэсленае заўтра кнігу Івана Чыгрынава, а апошні запіс у асабістым дзённіку быў зроблены ажно два месяцы таму. У гэтым бессвядомым жыцці-гонцы пануюць хваляванне і страх нешта не паспець... Мімалётам у люстэрку бачу патухлыя вочы і толькі тады кажу сабе: «Стоп, спыніся — так быць не павінна!» Разумею, што, захапіўшыся пагоняй за «прывідам», можна не заўважыць, як страціш сябе... І хуценька апускаю «ногі ў ваду». Менавіта так называецца закон клоўна Вячаслава Палуніна. «Кожныя тры-пяць гадоў садзіцца на беразе ракі, апусціць ногі ў ваду і думаць. Што ты зрабіў за гэты час? Навошта? Ці трэба гэта было рабіць? Куды ты ідзеш? І ці туды ты рухаешся? Ладзіць сабе так званую рэвізію: шчаслівы ты ці не? І калі адчуваеш на целе каросту няшчасця — яе неабходна ліквідаваць. Гэта значыць, трэба зразумець, што менавіта і ў якім месцы няправільна. І знайсці ў сабе сілы з гэтага месца сысці. А гэта заўсёды вельмі балюча. Вельмі няпроста. І абсалютна неабходна». Я згодна з кожным словам, акрамя аднаго. Пераканана, што лепей наогул ногі з вады не вымаць...

Надзея ДРЫЛА

Іншыя матэрыялы рубрыкі

Вучымся… падаць

Цаніце тое, што заслужылі

Выбар рэдакцыі

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Стральцам на гэтым тыдні не трэба пераацэньваць сваіх магчымасцяў.

Гандаль

Кандытарскія вырабы — брэнд беларускай харчовай прамысловасці

Кандытарскія вырабы — брэнд беларускай харчовай прамысловасці

Напярэдадні Міжнароднага сімпозіума кандытараў эксперты расказалі аб планах і перспектывах кандытарскай галіны.

Сям'я і дэмаграфія

Святлана Клачкова: Чым больш дзяцей, тым больш любові

Святлана Клачкова: Чым больш дзяцей, тым больш любові

Як жа шматдзетная сям’я спраўляецца з хатнімі клопатамі?