Вы тут

Як «прыручыць»... працу?


18-18

Моладзь з рабочымі прафесіямі чакаюць паўсюль

У моладзі рабочыя прафесіі асаблівай папулярнасцю не карыстаюцца. Але гэта не азначае, што яны не запатрабаваны на рынку працы. І калі маладым эканамістам і юрыстам усё часцей даводзіцца адкладваць свой дыплом аб вышэйшай адукацыі ўбок, то кіроўцы, муляры, электраманцёры без працы не застаюцца, больш за тое, іх чакаюць паўсюдна. Сёлетнія выпускнікі Лунінецкага дзяржаўнага прафесійна-тэхнічнага каледжа сельскагаспадарчай вытворчасці расказалі пра свой першы працоўны досвед і падзяліліся планамі на будучыню.

Уладзіслаў Сарока паступіў у каледж пасля заканчэння базавай школы. Паколькі хлопец нарадзіўся і вырас у вёсцы, спецыяльнасць ён сабе выбраў таксама «вясковую» — «трактарыст-машыніст, слесар».

— Па размеркаванні мяне накіравалі ў СВК «Вулькаўскі світанак», што знаходзіцца ў вёсцы Вулька-2 Лунінецкага раёна. Тут я працую трактарыстам, у асноўным кармлю статак з дапамогай кормараздатчыка, — расказвае малады чалавек.

У першыя тыдні працы Уладу прыйшлося няпроста: хоць і вучыўся ён у каледжы тры гады, ведаў, якія спатрэбіліся яму на практыцы, не хапала. Хлопец прызнаецца, што спачатку не разумеў, што да чаго і як трэба працаваць. Але вучыўся гэтаму, ды і вопытныя работнікі дапамагалі, за што Улад ім вельмі ўдзячны. «Увогуле, з калектывам мне пашанцавала, людзі тут працуюць простыя, калі што, заўжды магу да іх звярнуцца. Шкада толькі, што моладзі мала. Добра, хоць аднагрупніка майго сюды адправілі па размеркаванні — удвух весялей працуецца».

За некалькі месяцаў хлопец паспеў ацаніць усе плюсы і мінусы сваёй працы:

— У цэлым мне падабаецца, і я рады, што трапіў менавіта ў «Вулькаўскі світанак». Па-першае, задаволены заработнай платай. Маладому нежанатаму хлопцу 4-5 мільёнаў хапае з лішкам. Магу траціць грошы не толькі на сябе, але і на падарункі сваёй дзяўчыне. Па-другое, пра жыллё клапаціцца не трэба: у гэтай вёсцы жыве мая бабуля. Цяпер я і кампанію ёй увечары магу скласці, і па гаспадарцы дапамагчы. Па-трэцяе, вёска — гэта цішыня і спакой, прырода, свежае паветра... адным словам, рамантыка! Што да адмоўных момантаў, то тут, на жаль, няма месцаў, дзе моладзь магла б бавіць час, нават на дыскатэку трэба ехаць або ў горад, або ў іншыя вёскі.

Планы на будучыню Улад пакуль што строіць не спяшаецца: зусім нядаўна ён атрымаў павестку ў ваенкамат, таму ёсць верагоднасць, што ў самы бліжэйшы час з трактарыста яму давядзецца перакваліфікавацца ў салдата.

Некаторыя выпускнікі каледжа атрымалі накіраванне на размеркаванне ў родную вёску. Напрыклад, дзевятнаццацігадовы Аляксандр Шкут працуе ў прыватным прадпрыемстве «Рэдзігерава-Агра».

— Па спецыяльнасці я трактарыст-машыніст, слесар, але займаюся ў асноўным перавозкай людзей, часам таксама важу будаўнічыя матэрыялы. Як толькі прыйшоў на працу, то нават крыху спужаўся той адказнасці, якая лягла на мае плечы. Аднак хутка ўвайшоў у рытм працоўных будняў. Прыемна, што веды, атрыманыя ў каледжы, спатрэбіліся: без іх немагчыма займацца рамонтам тэхнікі. Адчуваю, што гэта мая справа, і сферу дзейнасці мяняць не збіраюся.

Расказваючы пра месца сваёй працы, Саша адзначае, што ў калектыве шмат маладых. Гэта азначае, што не ўсе мараць пра гарадское жыццё і працу ў офісе.

— Грошай зарабляю дастаткова, але, каб патраціць іх, даводзіцца ехаць у раённы цэнтр. Кавярні, клубы, спартыўныя комплексы, кінатэатры — усё там. У гэтым, безумоўна, вёска вельмі прайграе, — гаворыць хлопец. — Скажам, пасля працы я вымушаны бавіць час каля камп'ютара: гуляю ў гульні, сяджу ў сацыяльных сетках. Адным словам, сумна.

Лунінчаніна Яраслава Мельянца спачатку таксама размеркавалі ў вёску. Але гарадскому жыхару было там няўтульна, праца не падабалася. Кіраўніцтва гэта заўважыла, і Яраслаў атрымаў адмацаванне ад размеркавання.

— Жыццё ў вёсцы не для мяне, — прызнаецца хлопец, — але ў Лунінец не маглі накіраваць усіх ахвотных. Прыйшлося самастойна шукаць працоўнае месца, але з гэтым праблем не ўзнікла. Людзям з прафесійна-тэхнічнай адукацыяй у інтэрнэце прапаноўваюць шмат вакансій. У каледжы, акрамя спецыяльнасці «кіроўца», я атрымаў дадатковую, але на платнай аснове — «электрагазазваршчык». Яна мне якраз і спатрэбілася: цяпер я працую на заводзе «Лідсельмаш».

Яраслаў не пабаяўся невядомага і паехаў у Ліду — горад, з якім яго нічога дагэтуль не звязвала: «Так, спачатку я адчуваў сябе некамфортна, але да ўсяго можна прызвычаіцца, тым больш што я сам выбраў гэтае месца». Добры заробак дазваляе Яраславу здымаць кватэру. І ўсё ж спыняцца на дасягнутым ён не збіраецца, падумвае ў хуткім часе пераехаць у сталіцу. «Мінск — вялікі горад, адпаведна, там больш магчымасцяў, — разважае Яраслаў. — Не выключаю, што паспрабую вучыцца далей, хоць я і даказаў на ўласным вопыце, што не абавязкова мець дыплом ВНУ, каб добра зарабляць».

І няхай цяпер нехта скажа, што быць рабочым сёння — гэта не прэстыжна!

Ганна Курак,
студэнтка ІІІ курса Інстытута журналістыкі БДУ

Выбар рэдакцыі

Навука

Наколькі эфектыўна працуе сістэма інтэлектуальнай уласнасці?

Наколькі эфектыўна працуе сістэма інтэлектуальнай уласнасці?

Расказаў першы намеснік старшыні Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях Рэспублікі Беларусь Дзяніс Каржыцкі.

Здароўе

У Нацыянальны каляндар плануюць уключыць новыя прышчэпкі

У Нацыянальны каляндар плануюць уключыць новыя прышчэпкі

Як вакцыны выратоўваюць жыцці і чаго можа каштаваць іх ігнараванне?

Грамадства

Курс маладога байца для дэпутата

Курс маладога байца для дэпутата

Аляксандр Курэц – самы малады народны выбраннік у сваім сельсавеце і адзіны дэпутат сярод сваіх калег па службе.