Вы тут

3 кароткаметражкі беларускіх маладых аўтараў паказалі ў Мінску


Новая сістэма развіцця маладога кіно дала плён.

Тры кароткаметражкі беларускіх маладых аўтараў былі паказаны на вялікім экране ў Мінску як вынік праекта KІNОSРRІNT. Праект, што быў распачаты летась у Беларусі, накіраваны на ўзаемадзеянне кінаэкспертаў і пакалення маладых кінематаграфістаў. Апошнія падавалі заяўкі, пісалі сцэнарыі, афармлялі каштарысы, праходзілі этапы здымачнага працэсу, працавалі над так званым постпрадакшнам, укладваліся ў тэрміны і графікі, карацей, міналі ўсе «колы пекла» стварэння фільма. А наўзамен атрымлівалі ад арганізатараў конкурсу доступ да тэхнічнага абсталявання і тэарэтычную, кансультацыйную дапамогу.


Пра­цоў­ны мо­мант зды­мач­най гру­пы філь­ма «Двац­цаць­шас­нац­цаць».

Пілотны выпуск хоць і зацягнуўся (скончыцца ён павінен быў яшчэ ў кастрычніку), але мэтаў, здаецца, дасягнуў.

Тры ігравыя кароткаметражкі папоўнілі пласт сучаснага маладога беларускага кіно і хто ведае — магчыма, удзельнікі конкурсу гэтым не абмяжуюцца.

«Сутнасць праекта была ў тым, каб пачаць перадаваць вопыт, і гэта, на мой погляд, атрымалася. Не істотна, што ў фінале аказаліся толькі тры работы, а не дзесяць — гэта ж толькі першы крок. У выніку мы маем маладое кіно, зробленае на дастаткова высокім узроўні, і тэхнічным, і мастацкім. Што таксама важна — гэта закончаныя работы, а толькі ў гэтым выпадку вопыт мае сілу», — каментуе генеральны прадзюсар «БелФільм Групы» і адзін з «экспертаў» праекта Юрый Ігруша.

Тэмай фільмаў была заяўлена экалогія. Рэжысёр Міхаіл Пархоменка на Кінаспрынце зняў сваю дэбютную карціну — крыху дыдактычную трагікамедыю «Эстафета».

Па сюжэце дачнік знаходзіць у сваім агародзе заржавелую бомбу і разгублена спрабуе прыдумаць, што з ёй рабіць. На дапамогу прыходзіць простая логіка: бомба — гэта зброя, а зброю трэба здаваць у міліцыю.

Таму галоўны герой кладзе знаходку ў свае «жыгулі» і вязе ў аддзяленне...

Ігар Чышчэня, вядомы сваімі дакументальнымі працамі, — не дэбютант у кіно, але над ігравой карцінай, дзякуючы ўдзелу ў Кінаспрынце, працаваў упершыню.

«Паміж ігравым і дакументальным кіно насамрэч вялікія розніца. Для дакументальных фільмаў патрабуецца меншая здымачная група, меншая колькасць тэхнікі, апроч іншага — гэта інтымная праца. Стварэнне ігравога фільма — іншая справа, тут трэба кіраваць калектывам, арганізоўваць прастору. У першым выпадку ты, можна сказаць, фіксуеш тое, што адбываецца, у другім ты павінен прыдумаць, стварыць, зрабіць матэрыял падобным да тваёй задумы. Вось гэтага вопыту ў мяне да ўдзелу ў праекце не было. Апроч іншага на Кінаспрынце я зразумеў, што добра ўмею, а што ў мяне атрымліваецца дрэнна, вызначыў свае плюсы, мінусы і кірункі, у якіх трэба практыкавацца. Тут мы памацалі матэрыю, так скажам, вялікага кіно», — кажа рэжысёр.

Яго каманда абрала тэму аварыі на Чарнобыльскай АЭС. Што, дарэчы, актуальна — у красавіку споўніцца трыццаць гадоў з моманту выбуху на энергаблоку электрастанцыі. У карціне «Лічыльнік шчасця» хлопчык знаходзіць у рэчах бацькі, які вярнуўся з камандзіроўкі, дзіўны прыбор. Малы прымае яго за вымяральнік узроўню шчасця. Прыбор, што насамрэч з'яўляецца дазіметрам (прызначаным для вымярэння ўзроўню радыяцыі), паказвае і сутнасць камандзіроўкі, і тэму фільма, і прычыну навіслай напружанасці. Дзякуючы аднаму атрыбуту карціне не спатрэбіліся лішнія словы і ўдакладненні.

Чалавечая гаворка апроч адной фінальнай фразы адсутнічае ў фільме «Дваццацьшаснаццаць», якую супольна знялі Андрэй Крывецкі і Дзмітрый Рачкоўскі. На Зямлі застаецца адзін чалавек, які жыве ва ўмоўным доме, з умоўнымі сценамі і дзвярыма, але абавязкова ўсіх умоўнасцяў прытрымліваецца. У яго ёсць радыёпрыёмнік, запасы правізіі, папера, на якой ён піша лісты, ровар, на якім ездзіць іх адпраўляць. З дакладнасцю мінута ў мінуту. Але радыёпрыёмнік не знаходзіць сігнал, і лісты са скрыні ўжо даўно ніхто не даставаў. У пэўны эмацыянальна крызісны момант галоўны герой знаходзіць паштоўку з выявай горада Дубай і, натхніўшыся ёю, пачынае працаваць над яшчэ адной у сваім жыцці ўмоўнасцю.

З маладымі кінематаграфістамі ў праекце Кінаспрынт працавалі вядомыя дзеячы беларускай кінапрасторы — прадзюсар Nеw wаvе рrоduсtіоn Аляксандр Левянчук, сцэнарыст Андрэй Курэйчык, дырэктар Кінашколы-студыі Андрэй Палупанаў, дырэктар rеntаl-кампаніі FІRST RЕNTАL Сяргей Якубоўскі і іншыя.

«Я думаю, гэта толькі першы крок у галіне, дзе з маладымі працуюць прафесіяналы. Гэта вельмі важна, таму што дагэтуль у якасці настаўніка выступала па сутнасці толькі дзяржава — у навучальных установах, у фінансаванні дэбютаў. Мы маем справу з маладымі, некіруемымі людзьмі, з тымі, хто сам прыйшоў да цікавасці да кіно. Прафесіяналы пачалі працаваць з удзельнікамі праекта з самага нуля. Гэта было нялёгка: заяўкі падалі дзевяноста чалавек, але толькі тры работы дайшлі да фіналу. Яшчэ 5-6 работ мы страцілі ў працэсе. Цяжка было прымусіць слухаць вопытных людзей, маладым здавалася, што яны ведаюць усё. Але тыя, хто дайшоў да фіналу, набіўшы гузакоў,  зразумелі, што нас варта было слухаць, — расказвае Юрый Ігруша.

Напэўна, нехта з тых, хто прайшоў кінаспрынт, не будзе працягваць працу ў кіно, але, як лічыць Юрый Ігруша, праект усё роўна стане для ўдзельнікаў надзвычай карысным вопытам: чалавек, маўляў, разабраўся ў сабе і сваіх інтарэсах, а гэта таксама перамога.

На чарзе ў арганізатараў пасля прэм'еры кароткаметражак у Мінску іх прасоўванне на замежныя фестывалі, чым зоймецца прадзюсарскі бок. Магчыма, Кінаспрынт працягнецца чарговымі конкурсамі, і тады, спадзяёмся, фільмаў будзе знята яшчэ больш, праўда, ужо зусім на іншую тэму.

katsyalovich@zviazda.by

Загаловак у газеце: Тэма адна, фільмы — розныя

Выбар рэдакцыі

Гараскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

У пачатку тыдня да Ракаў могуць падступна падкрасціся трывогі і сумневы.

Здароўе

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Па статыстыцы на пяць хворых дзяўчынак прыходзіцца толькі адзін хлопчык.

Рэгіёны

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

Подзвіг ваенурачоў адлюстроўвае выстава Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея.

Грамадства

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Нават пры наяўнасці на пляжы ратавальнай станцыі не варта грэбаваць элементарнымі правіламі бяспекі.