Вы тут

З ДыКапрыа больш не жартаваць


“Оскар” апелюе не столькі да мастацтва кіно, колькі да індустрыі.

Мядзведзь з карціны “Легенда Хью Гласа” (больш вядомай пад назвай “Той, хто выжыў”) Алехандра Гансалеса Іньярыту, пра якую не чуў толькі чалавек, што апошнія месяцы быў у адключцы, безапеляцыйна сядзеў у зале і апладзіраваў пераможцам падчас 88-ай цырымоніі ўручэння прэмій “Оскар”. А на сцэну ў якасці сюрпрызу выйшлі і выехалі дроіды з касмічнай сагі “Зорныя войны”, доўгачаканая сёмая частка якой пад назвай “Абуджэнне сілы” не так даўно прайшла ў сусветным кінематографе. У рэжысёраў цырымоніі заўсёды багатая фактура – яе прадастаўляе ўласна кіно – самае папулярнае і масавае мастацтва.


Працяг дзецішча Джорджа Лукаса аўтарства Джэй Джэй Абрамса не атрымаў ніводнай статуэткі (а быў намінаваны на пяць) у адрозненне ад “Легенды Хью Гласа” – карціны, якая нарэшце здзейсніла мару ДыКапрыа і шчырых прыхільнікаў яго таленту: выканальнік галоўнай ролі ў карціне, ён атрымаў “Оскар” як “Найлепшы акцёр”. Па ўсім відаць, Галівудская асацыяцыя замежнай прэсы, што за ролю ў “Легендзе Хью Гласа” ўзнагародзіла ДыКапрыа “Залатым глобусам”, Брытанская акадэмія кіно і тэлевізійных мастацтваў BAFTA, што таксама адзначыла ігру акцёра, і нарэшце Амерыканская кінаакадэмія знайшлі ў экзістэнцыйнай карціне нешта большае за звышчалавечыя ахвяры здымачнай групы. Працаваць прыходзілася на марозе, а ДыКапрыа – не іграць, а жыць у прапанаваным антуражы – есці сырое мяса, залазіць у тушу нежывога каня, плыць у халоднай рацэ і так далей.

У нейкім сэнсе працэс стварэння “Легенды Хью Гласа” засланяе ўласна фільм. Нешта падобнае было ў мінулым годзе пасля ўзнагароджання карціны “Бёрдмэн” (таксама Алехандра Гансалеса Іньярыту), які абмяркоўваўся больш у кантэксце тэхнікі аператара Эмануэля Любецкі.

Увогуле шэсце “Легенды Хью Гласа” па кінаэкранах і газетных старонках можна ўспрымаць як сімвал і ўвасабленне таго асаблівага і лёгка пазнавальнага пласта кіно, што мае апроч кінаадзінкі пэўнага хронаметражу яшчэ і гісторыю стварэння, сусветна вядомых акцёраў, біяграфію рэжысёра і рэпутацыю аператара. На рэкламу такіх праектаў звычайна выдаткоўваюцца вялікія грошы, яны прасоўваюцца на экраны кінатэатраў, навязліва абмяркоўваюцца ў прэсе, блогах і сацсетках. Усё гэта становіцца састаўной часткай фільма.

Некаторыя аматары кіно кажуць, што нічога не адчуваюць у адносінах да намінантаў на “Оскар” (прыярытэтнасць гэтага свята кінематографа ўвогуле можна паставіць пад сумнеў) і карціны-пераможцы – гэта, маўляў, не кіно. А вось Хаяо Міядзакі і Ісао Такахата  (японскія аніматары) – гэта кіно. Дарэчы, раю паглядзець, раз такая справа, “Мой сусед Тотара” і “Сказанне пра прынцэсу Кагуя”.

Так, за оскараўскай шуміхай шмат застаецца незаўважаным у той час, як асобныя рэчы падкрэслена вылучаюцца з агульнай масы. Уся гісторыя “Оскара” – гэта спекуляванне на магчымасцях гэтага асаблівага віда мастацтва, дзіўнага спалучэння тэхналогіі, індустрыі і ўласна творчасці. Гісторыя кінатэатраў, успрыманне кінакарцін з вялікага экрана, развіццё тэхналогій, інстытут кінакрытыкі – усё ўкладваецца ў гісторыю кіно, канкрэтнага фільма і прэміі “Оскар”.

У гэтым годзе амерыканская кінаакадэмія разумна абышлася з фільмам “Легенда Хью Гласа”: не адзначыць яго было нельга, таму свае статуэткі, апроч ДыКапрыа, атрымалі рэжысёр Алехандра Гансалес Іньярыту (які ўпершыню за гісторыю “Оскара” атрымаў такую ўзнагароду два разы запар) і аператар Эмануэль Любецкі. З дванаццаці намінацый фільм перамог у трох, найпрэстыжнейшых.

Але найлепшым фільмам была названа ўсё ж не такая гучная, даволі простая ў параўнанні з “Легендай”, але вельмі дакладная, выразная і важная карціна “У цэнтры ўвагі” Тома МакКарці. Тут распавядаецца пра адно з самых рэзанансных журналісцкіх раследванняў, якое было зроблена на пачатку стагоддзя бостанскай газетай пра святароў-педафілаў. Журналісты тут не гоняцца за сенсацыяй, а спрабуюць выкрыць хібы цэлай сістэмы – інстытута царквы, каб прадухіліць злачынствы ў будучыні і дапамагчы пацярпелым. У параўнанні з грандыёзным праектам Іньярыту “У цэнтры ўвагі” выглядае даволі сціплым, затое больш важным – фільмам, што выходзіць на шырокія прасторы з адначасовай увагай да канкрэтных герояў. Дзіўна, што гэтую ўвагу атрымала шмат персанажаў, што за гэты час змаглі раскрыцца шмат лёсаў і характараў – часам пункцірам, паўтонамі, паўсловамі, але з безпамылковай трапнасцю і эмацыйнасцю. Так, “У цэнтры ўвагі” заслужыў свой “Оскар”.

Ажно шэсць узнагарод на цырымоніі атрымала карціна “Вар’яцкі Макс: дарога лютасці” Джорджа Мілера – “Найлепшы дызайн касцюмаў”, “Найлепшы грым і прычоскі”, “Найлепшы мастак-пастаноўшчык”, “Найлепшы мантаж”, “Найлепшы мантаж гука”, “Найлепшае звядзенне гука”.

Адны з самых сінефільскіх часопісаў свету – французскае выданне “Cahiers du Cinéma” (тое самае, у якім працавалі Франсуа Труфо і Жан-Люк Гадар) і брытанскае “Sight & Sound” уключылі карціну ў свае Топ-10 і Топ-20 фільмаў 2015 года адпаведна. Скептыкам, што лічаць фільм занадта “мэйнстрымным”, варта прыгледзецца да карціны больш уважліва, у прыватнасці да мантажу і яго значэння. Увогуле ж, гэта паказальна, што ў астатнім намінанты на “Оскар” і фільмы з топаў ужо названых выданняў – некалькі светаў унутры аднаго віду мастацтва – амаль не перасякаюцца.

“Оскар” прыцягвае да сябе больш увагі, чым, скажам, Канскі ці Берлінскі кінафестываль, але толькі таму, што працуе з тым кантэнтам, што ўмее і жадае выкарыстоўваць сумежныя з кінематографам з’явы. Папулярнасць акцёраў, інтрыгі размеркавання прэмій (як было з Леанарда ДыКапрыа), гісторыі стварэння фільмаў – фішкі, якімі лёгка затрымаць увагу абывацеля. Абывацелю ў сваю чаргу трэба сачыць за тым, каб не страціць за шуміхай цікавасці да сэнсу фільмаў-удзельнікаў. Абмяркоўванне пераможцаў у самым разгары.

Усе шчасліўчыкі, адзначаныя Амерыканскай кінаакадэміяй у гэтым годзе:

Найлепшы фільм – “У цэнтры ўвагі” Тома МакКарці;

Найлепшы рэжысёр – Алехандра Гансалес Іньярыту;

Найлепшая актрыса –  Бры Ларсан за ролю ў фільме “Пакой”;

Найлепшы акцёр – Леанарда ДыКапрыа за ролю ў фільме “Легенда Хью Гласа”;

Найлепшы акцёр другога плана – Марк Райлэнс за ролю ў фільме “Шпіёнскі мост”;

Найлепшая актрыса другога плана – Алісія Вікандэр за ролю ў фільме “Дзяўчына з Даніі”;

Найлепшы арыгінальны сцэнарый – Джош Сінгер і Том МакКарці за сцэнарый фільма “У цэнтры ўвагі”;

Найлепшы адаптаваны сцэнарый – Чарльз Рэндальф, Адам МакКей за сцэнарый фільма “Ігра на паніжэнне”;

Найлепшы аператар – Эмануэль Любецкі за працу над фільмам “Легенда Хью Гласа”;

Найлепшы фільм на замежнай мове – венгерская карціна “Сын Саула” Ласла Немеша;

Найлепшы дызайн касцюмаў, Найлепшы грым і прычоскі, Найлепшы мастак-пастаноўшчык, Найлепшы мантаж, Найлепшы мантаж гука, Найлепшае звядзенне гука – “Вар'яцкі Макс: Дарога лютасці” Джорджа Мілера;

Найлепшыя візуальныя эфекты – “З машыны” Алекса Гарленда;

Найлепшы анімацыйны фільм –  “Галаваломка”;

Найлепшы дакументальны фільм – “Эмі” Азіфа Кападзіа;

Найлепшы кароткаметражны фільм – “Заіка”;

Найлепшы кароткаметражны дакументальны фільм – “Дзяўчына ў рацэ: Цана прабачэння”;

Найлепшы кароткаметражны анімацыйны фільм – “Мядзведжая гісторыя”;

Найлепшы кампазітар – Эніа Марыконэ за музыку да фільма “Агідная васьмёрка” Квенціна Таранціна;

Найлепшая песня – “Writing's On The Wall” з фільма “007: спектр”.

Выбар рэдакцыі

Гараскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

У пачатку тыдня да Ракаў могуць падступна падкрасціся трывогі і сумневы.

Здароўе

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Па статыстыцы на пяць хворых дзяўчынак прыходзіцца толькі адзін хлопчык.

Рэгіёны

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

Подзвіг ваенурачоў адлюстроўвае выстава Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея.

Грамадства

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Нават пры наяўнасці на пляжы ратавальнай станцыі не варта грэбаваць элементарнымі правіламі бяспекі.