Вы тут

Спартсменка Марына Літвінчук: «Муж — мая апора і асабісты псіхолаг»


На працягу пяці апошніх гадоў Марына Літвінчук рэдка вяртаецца са спаборніцтваў без узнагарод. Першы буйны поспех да спартсменкі прыйшоў у 2010 годзе: тады яна з байдаркай-адзіночкай на пяцікіламетровай дыстанцыі заваявала сярэбраны медаль на чэмпіянаце свету ў Познані і бронзавы на першынстве Еўропы ў Траcоне. З тых часоў дасягненні толькі растуць — у скарбонцы дзяўчыны «бронза» Алімпійскіх гульняў у Лондане, чатыры залатыя медалі Універсіяды, медалі вышэйшай пробы сусветнага першынства і нарэшце «бронза» нядаўняй Алімпіяды ў Бразіліі. Пра тое, як даводзілася спаборнічаць у Рыа, што ў бліжэйшых планах спартсменкі і пра што яна марыць, Марына расказала карэспандэнту «Звязды».


Бразільскі настрой

— З-за допінгавага скандалу, што напаткаў нашу мужчынскую каманду напярэдадні Алімпіяды ў Рыа, вядома, настрой у калектыве быў не радасны. Адчувалі вялікую адказнасць, бо ўся надзея была толькі на нас. Да таго ж напружанне было звязана з тым, што нашага трэнера не было побач. Адным словам, у Бразіліі нам прыйшлося нялёгка.

Пытанні па ходу Гульняў узнікалі і да арганізатараў. Здаецца, Алімпіяда бразільцам наогул была не патрэбна. У параўнанні з Гульнямі ў Лондане яе, можна сказаць, і не было. Умовы пражывання вымушалі жадаць толькі лепшага, жылі мы як у інтэрнаце, аб добрым абслугоўванні нумароў наогул казаць не даводзіцца, хоць мы людзі і непераборлівыя.

Так вы­гля­дае спар­тыў­ная сям'я.

Вынік

— Ужо мінуў час, усе эмоцыі ўлягліся, таму спакойна можна казаць аб уражанні, якое ў цэлым засталося ад Алімпійскіх гульняў. Ведаеце, добра, што ўзялі медаль. Нам і нашаму віду спорту, нашай камандзе ён быў проста неабходны. Я спачатку стала 4-й у адзіночцы, потым 6-й у двойцы і ад такой блізкасці да п'едэстала адказнасці з кожным днём станавілася ўсё больш. Але мы з дзяўчатамі ведалі, што трэба выйсці і проста зрабіць сваю работу. А ў што гэта выльецца — ужо іншае пытанне.

Асобна дзякуй хачу сказаць кіраўніку нашай дзяржавы за цёплыя словы. Таксама ўсяму нашаму трэнерскаму штабу і медыцынскаму персаналу, якія дапамагалі нам і па ходу падрыхтоўкі, і перад Гульнямі справіцца з маёй траўмай пляча. Увогуле дзякуй усім, хто верыў у нас і падтрымліваў у гэты складаны алімпійскі тыдзень.

«Брон­за­вая» чац­вёр­ка Рыа: Мар­га­ры­та Мах­не­ва, Воль­га Ху­дзен­ка, На­дзея Ля­пеш­ка, Ма­ры­на Літ­він­чук.

Характар

— У кожным сезоне я выконваю вялікую работу, бо ў нас вельмі цяжкі від спорту, вельмі працаёмкі. Незалежна ад маштабу спаборніцтваў, у кожнай гонцы я аддаю ўсе свае сілы, выкладаюся на 100%, напэўна, гэта такая рыса характару. Да таго ж заўсёды імкнуся выканаць трэнерскія заданні, не хочацца, каб уся тая праца, якую мы ўкладаем разам з настаўнікамі, прайшла дарма. Я выступаю ў розных класах лодак і на розных дыстанцыях, не магу вылучыць нешта любімае з гэтага, мне ў цэлым падабаецца мой від спорту, я атрымліваю ад яго задавальненне, таму заўсёды хочацца быць лепшай усюды.

Наогул жыццё чалавека складана ўявіць без няўдач, а спорт тым больш. У мяне няма своеасаблівага адчування таго, як з імі спраўляцца, я проста ніколі не апускаю рукі і не вешаю нос. Усе ў жыцці робяць памылкі, і гэта тычыцца не толькі спартыўнай сферы. Я стараюся аналізаваць свае няўдачы, рабіць высновы з таго, што адбылося, і выпраўляць промахі.

Ці магу я захварэць на «зорную» хваробу? Людзі з боку, вядома, павінны меркаваць пра гэта. Але, як здаецца мне самой, гэта мне не пагражае. Я стараюся жыць па прынцыпе: «будзеш прасцей ты — людзі пацягнуцца».

Проста жыццё

— Мой муж таксама спартсмен, таму ён бывае на многіх маіх стартах. А на чэмпіянат свету летась прыехаў нават з сябрамі, падтрымка ў мяне там была вар'яцкая. Ён — мая апора, заўсёды побач, заўсёды гатовы дапамагчы ўсюды і ва ўсім, ён стымулюе мяне на новыя здзяйсненні. Мой галоўны псіхолаг, ён ніколі не дазваляе пралезці дурным думкам у маю галаву. Ніякіх праблем з нагоды аднолькавай прафесіі ў нас няма, можа быць нават наадварот, гэта дапамагае знайсці нам агульную мову, бо ён ужо ведае ўсю гэтую «кухню». У маіх найбліжэйшых планах нарадзіць дзіця, а потым хацелася б, вядома, вярнуцца ў вялікі спорт.

Вольнага часу, як і ў абсалютнай большасці спартсменаў, у мяне катастрафічна мала і становіцца ўсё менш. У свае выхадныя хочацца проста выспацца, з'ездзіць у госці да мамы, яе я бачу вельмі рэдка, вядома, хацелася б праводзіць больш часу з роднымі. Люблю спакойнае баўленне часу, напрыклад, схадзіць у лес па грыбы.


Біяграфічная даведка

Марына Літвінчук (Палтаран) нарадзілася 12 сакавіка 1988 года ў вёсцы Сотнічы Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці. Выступае за нацыянальную зборную з 2006 года. Двухразовы бронзавы прызёр летніх Алімпійскіх гульняў у выступленнях на байдарцы-чацвёрцы, шматразовая чэмпіёнка свету, Еўропы і нацыянальных першынстваў. З 2012 года замужам за беларускім спартсменам Артурам Літвінчуком, алімпійскім чэмпіёнам сярод байдарак-чацвёрак на дыстанцыі 1000 метраў.

Дар'я ЛАБАЖЭВІЧ

lobazhevich@zviazda.by

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Даведаліся аб цэнах на галоўныя восеньскія ягады, спосабах іх захоўвання і «прафесійных рызыках» пры зборы журавін

Даведаліся аб цэнах на галоўныя восеньскія ягады, спосабах іх захоўвання і «прафесійных рызыках» пры зборы журавін

У разгары сезон журавін. Менавіта цяпер самы час назапасіць гэтых ягад на доўгі перыяд халадоў і прастуд.

Грамадства

Што пісалі беларускія класікі пра самага дарагога чалавека?

Што пісалі беларускія класікі пра самага дарагога чалавека?

Янка Купала дакладна чуў беларускія калыханкі ад сваёй маці, Бянігны Іванаўны, лежачы ў калысцы ў Вязынцы.

Грамадства

Калі злодзей маўчыць, за яго «гавораць» сляды. Выкрыць злачынцу дапаможа трасалогія

Калі злодзей маўчыць, за яго «гавораць» сляды. Выкрыць злачынцу дапаможа трасалогія

Банда рабаўнікоў «трапілася» дзякуючы адбіткам спецыяльнай прылады.

Грамадства

Жыхарка вёскі Мікалаеўка Бялыніцкага раёна Ларыса Клімянок расказала пра трагедыю, якая адбылася з яе сястрой і братамі

Жыхарка вёскі Мікалаеўка Бялыніцкага раёна Ларыса Клімянок расказала пра трагедыю, якая адбылася з яе сястрой і братамі

Экспедыцыю ў Малінаўку арганізаваў навуковы супрацоўнік музея гісторыі Магілёва ветэран пошукавага руху Пётр Хаванскі.