Вы тут

Бацькавы лісты з фронту дачка перадала ў Лагойскі краязнаўчы музей


Многія з нас, напэўна, ведаюць, а пры выпадку нават напяваюць адну са шматлікіх песень часоў Вялікай Айчыннай вайны. Маецца на ўвазе песня пра ваенных паштальёнаў, якія неслі вельмі патрэбную службу — падтрымлівалі сувязь паміж воінамі і іх роднымі, блізкімі. «Когда приходит почта полевая, солдат теплом далеким обогрет...»


Сагравала душу, узнімала настрой, надавала сілы палявая пошта і майму земляку, франтавіку-пехацінцу Пятру Галдовічу. Прызваны ў армію ў ліпені 1944 года, ён ваяваў на 3-м Беларускім фронце, якому выпала вызваляць паўночна-заходнія землі Беларусі, наступаць у напрамку на Кёнігсберг, штурмаваць яго і адолець ворага ў гэтым непрыступным, на думку гітлераўцаў, горадзе-крэпасці.

Пра свае армейскія справы, нягоды і перажыванні Пётр Юльянавіч расказваў у пісьмах, якія ён адрасаваў старэйшай дачцэ Тамары. Акрамя яе, пакінуў ён дома пры маці яшчэ траіх дзяцей. Зберагла бацькавы лісты і перадала іх (а гэта каля двух дзясяткаў) у Лагойскі гісторыка-краязнаўчы музей дачка Валянціна.

У кожных з гэтых пасланняў на радзіму адчуваецца неспакой, перажыванні за сваіх родных — жонку і дзяцей. Думалася салдату, як яны без яго спраўляюцца з уборкай ураджаю. У адным з пісьмаў прызнаваўся, што дзеці сняцца кожную ноч. Выказваў запаветнае жаданне: «Скончым вайну, буду жывы — пабачымся». І разам з тым — балючае: «Не ведаю, ці ўбачымся калі, аднаму Богу вядома...»

Трывожныя прадчуванні радавога Пятра Галдовіча, на жаль, абярнуліся трагедыяй: ён памёр у шпіталі ад асколачнага ранення ў галаву 31 студзеня 1945 года.

Перш чым яго сям'я атрымала пахавальную, сумную вестку ў сваім лісце Тамары паведаміў яе стрыечны брат Канстанцін Папкоўскі, які таксама ваяваў на тым жа 3-м Беларускім фронце. Да самага апошняга моманту ён падтрымліваў праз пошту сувязь са сваім родным дзядзькам.

Франтавыя пісьмы Папкоўскага, якія таксама перададзены ў музей, вызначаюцца аптымістычнай танальнасцю, а месцамі нават лірызмам. «Твае пісьмы, Тамара, напоўнілі маё сэрца радасцю і гордасцю за вас. Апошнія з іх прачытаў на раскошным лузе каля буйнога нямецкага горада, калі варожыя салдаты здаваліся ў палон разам з танкамі, гарматамі і кухнямі. Нашы ж байцы грэліся на сонейку і бесклапотна курылі». Дарэчы, разам з чарговым пісьмом яго стрыечная сястра атрымала прысвечаны ёй верш з такімі радкамі:

Нішто так шчасцем не асвеціць

Жыцця салдацкага майго,

Як змяты сіненькі канверцік,

А ў ім маленькае пісьмо.

З вайны Кастусю Папкоўскаму лёсам было наканавана вярнуцца дадому і паспяхова ўладкаваць сваё асабістае жыццё. Некаторы час ён працаваў настаўнікам пачатковых класаў (да вайны скончыў дзесяцігодку), затым пераехаў у Мінск. Вучыўся ў БДУ, дзе набыў журналісцкую прафесію. Працяглы час Канстанцін Папкоўскі працаваў у «Настаўніцкай газеце», дзе спаўна рэалізаваў свае творчыя здольнасці.

Віктар НЕСЦЯРОВІЧ, г. Лагойск

Загаловак у газеце: Сагравала пошта палявая...

Выбар рэдакцыі

Гараскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

У пачатку тыдня да Ракаў могуць падступна падкрасціся трывогі і сумневы.

Здароўе

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Па статыстыцы на пяць хворых дзяўчынак прыходзіцца толькі адзін хлопчык.

Рэгіёны

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

Подзвіг ваенурачоў адлюстроўвае выстава Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея.

Грамадства

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Нават пры наяўнасці на пляжы ратавальнай станцыі не варта грэбаваць элементарнымі правіламі бяспекі.