Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


Той, хто ранкам каву п'е...

Жнівень багаты на святы — не толькі для газеты «Звязда», але і для нашай сям'і.

Адно з такіх свят — гадавіна вяселля. Мы адзначаем яе 10 жніўня, бо некалі менавіта ў гэты дзень атрымалі два вельмі важныя дакументы: афіцыйнае «Пасведчанне аб шлюбе» і, вядома ж, неафіцыйную «Канстытуцыю правоў і абавязкаў сужэнцаў», якую спецыяльна для нас падрыхтавалі крэатыўныя госці.

Каюся, праз некалькі гадоў пасля вяселля гэты дакумент нейкім чынам апынуўся на антрэсолях і, мусіць, яшчэ доўга там бы ляжаў, калі б не нашы падрослыя сыны. Старэйшы з іх на той час ужо быў школьнікам і што такое Канстытуцыя, вядома ж, ведаў. З яго «падачы» і малодшыя да «асноўнага закона» аднесліся з усёй сур'ёзнасцю.

У прыватнасці, першы артыкул, у якім гаворка ішла пра тое, што муж і жонка маюць права злучыць свае лёсы, стварыць узорную сям'ю і берагчы яе як зрэнку вока, быў прыняты нашымі дзецьмі аднагалосна і ў першым чытанні (гэтак жа як і артыкулы 2, 3 і 4).

Гарачае абмеркаванне выклікала хіба першая частка артыкула 5: «Муж абавязаны кожную раніцу падаваць жонцы ў ложак каву...»

Гэтага нашы дзеці тады не назіралі, і таму, заўважыўшы парушэнне, вырашылі аднавіць вяршэнства закона. Для гэтага раніцай наступнага дня, калі дзень толькі пачынаўся, усе трое нашых малых забеглі ў спальню з крыкам: «Мама, не ўставай!.. Ты не маеш права! Тата яшчэ каву ў пасцель не падаў!»

Нам бы тут пасмяяцца ды адправіць сыноў дасыпаць, але ж з нашымі дзецьмі гэты «нумар» не пройдзе: яны прывыклі любую справу даводзіць да канца.

А таму ў наступныя хвілін 20 у доме было, можна сказаць, нечуванае: мой муж на кухні варыў мне каву, я «валялася» ў пасцелі, з хлява падавала голас галодная скаціна, а каля ложка, на варце, стаялі дзеці, бо закон ёсць закон (тым больш — асноўны!) і парушаць яго ніхто не мае права...

У выніку 10 жніўня і штогод мы з мужам (як запісана ў артыкуле 9 той самай «Канстытуцыі правоў і абавязкаў сужэнцаў») адзначаем чарговае вяселле.

Шлюбу нашаму, вядома ж, не сто гадоў, як газеце «Звязда», але ўсе яны нашы — сумесныя і дарагія... У тым ліку — успамінамі.

Дарэчы, некалі «гуляла» папулярнае двухрадкоўе:

Тот, кто кофе утром пъёт,

Целый день не устаёт!

Дык на беларускую мову яго нехта пераклаў так:

Той, хто ўранні каву п'е,

Цэлы дзень не ўстае.

Гэта, праўда, не пра мяне.

Валянціна П., Лагойскі раён


А не шкодзь!

...Атрымала бабка Дарка

Неяк раз гуманітарку:

Хустку, кофту, рукавіцы

І з кішэнямі спадніцу.

Яна рукі туды шух —

Заняло бабулі дух:

У кішэні там... кішэнька,

А ў ёй — паперак жменька.

Быццам грошы?

Баба рада...

Але ж трэба і парада.

Да сястрыцы: «Глянь хутчэй,

Што прыслаў мне багацей!»

Дзе сястрыца, там і муж,

Баксы ўбачыў — стаў нядуж:

Глянуў грошы на святло,

Палічыў: «Паперак — сто!

Ёсць што скласці ў рукавіцу

Ды засунуць за бажніцу...

Багацейкаю ты стала,

Трэба, каб пачаставала:

Не забылася, дзе крама?»

Мар'я з ёй пайшла таксама...

У гэты час яе Хвядос

За бажніцу ўсунуў нос:

Дзесяць соценных узяў,

А дзясятачак — паклаў:

Ведаў гэты абібок,

Што ў швагеркі дрэнны зрок.

А назаўтра кажа: «Мар'я,

Нешта сёння хмарыць зрання

З'езджу, мусіць, я у горад,

Вырву зуб карэнны хворы...»

Сам жа з думкай — трэба так:

Грошы здаць у добры банк.

Там працэнтаў набяжыць,

Можна жыць і не тужыць...

У тым банку ўсё прыстойна,

І трымаўся ён дастойна...

Але ж з нейкае прычыны

Твар змяніўся у дзяўчыны.

Й... закруцілася усё:

Узялі Хведзьку за крыссё,

І пад ручкі, і ў пакой

Допыт чыняць талакой:

Грошы хто надрукаваў?

І не хлусь, што ў банку ўзяў!

Няма як дзялку маўчаць:

Трэба праўду адкрываць...

Трэба ехаць да Адаркі

Па «сляды» гуманітаркі.

Тая ўсё ім расказала,

Падарункі паказала...

Але швагра ўсё ж судзілі,

Нават тэрмін уляпілі:

Не палезе за бажніцу,

Каб разжыцца на дурніцу.

Любоў Чыгрынава, г. Мінск


Без лішніх слёз

Амаль усюды я размаўляю на роднай мове і тым самым калі не даказваю, то хоць паказваю, што ў Беларусі, як і ў іншых краінах, яна ёсць — адметная, багатая, прыгожая.

А рэакцыя на яе розная. У нашай краме на рэшту, калі дробных грошай няма, мне прапануюць запалкі (а ўсім іншым спички); нехта кажа ўслед, што я бэнээфаўка, іншыя — што настаўніца беларускай мовы (як быццам, яны цяпер размаўляюць на ёй — па-за «межамі» ўрокаў)... Яшчэ адзін дзядзька сказаў, што мову не любіць. «А дзядоў сваіх ты «любіш»? — спытала ў яго я. — Яны ж па-беларуску размаўлялі...»

Неяк вясной яшчэ на базары была, блузку выбірала — да розных прыглядалася, пра нешта пыталася, мерала....

Дык прадавачка мне скідку зрабіла — з удзячнасці за маю беларускую (яна так і сказала), папрасіла прыходзіць яшчэ. Атрымалася, што выгадна ведаць мову!

І не толькі з-за зніжак. Надвор'е неяк было — добры гаспадар сабаку не выпусціць, а я зноў на той самы рынак панеслася. Бачу, дзве прадавачкі свае тавары «ахоўваюць» (нічога ніхто не купляе). Так што мерзнуць яны ды гамонку вядуць. «И когда ж это потеплеет?» — пытаецца першая. — «Я по радио слышала: «у нядзелю», — цытуе нейкага дыктара другая. — «Это что — ещё целую неделю ждать?!»

Альбо вось яшчэ эпізод. Прыяцелька мяне ў сведкі запрасіла (звычайная грамадзянская справа — аб прызнанні права на спадчыну). Я згадзілася, хоць па шчырасці і страшнавата было, бо тая ісціца казала, што суддзя ў яе — проста звер: слова не дае сказаць. (Жанчына гэта, я ведаю, ледзь што — у слёзы... Можа, ён ёй плакаць не даваў?)... Да таго ж прозвішча ў суддзі — тутэйшае, беларускае, на «чук» канчаецца. Значыць свой, думаю, з палешукоў, павінен быць чалавекам...

І вось ідзе той суд. Выклікаюць. Згодна з працэдурай — называю сябе (прозвішча, імя, імя па бацьку... Вядома ж, па-беларуску), клянуся «гаварыць праўду і толькі праўду»...

«Звер» той, бачу, адразу ж адарваўся ад сваіх папер, глядзіць на мяне пільна-пільненька і розныя пытанні задаваць пачынае (мне падалося, што асобныя з іх і не па справе былі, ён проста мову з мяне «выцягваў»).

Але ж урэшце з усёй прыязнасцю сказаў: «Дзякуй. Вы свабодная».

Ну я і пайшла.

А ўвечары тая прыяцелька ў хаце з'явілася. Расказала, што пасля нашай размовы суддзю — як падмянілі: такі ветлівы стаў, хоць да раны прыкладвай! Пра мяне распытваў: хто я такая, адкуль родам, ці заўсёды па-беларуску гавару?

Але ж галоўнае — вынік: той суд без лішніх слёз прызнаў правы на маёмасць за маёй прыяцелькай!

Я парадавалася — і за яе, і за суддзю. Яму па жыцці, відаць, таксама роднай мовы бракуе. А я не паспела сказаць, каб «Звязду» сабе выпісаў.

Соф'я Кусянкова, в. Лучын, Рагачоўскі раён

 

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

dounar@zviazda.by

Р.S. Калі ў вашым жыцці таксама здаралася нешта цікавае, недарэчнае, смешнае, нечаканае, павучальнае, калі ласка, пішыце!

Нагадаем, што праўдзівыя гісторыі ад сваіх чытачоў «Звязда» не проста друкуе, а праводзіць конкурс на самую лепшую. Гэта значыць, што ў канцы года журы (стаць сябрам яго можа кожны ахвотны) перачытае ўсё надрукаванае і вызначыць пераможцаў.

Магчыма, ім будзеце вы?

Выбар рэдакцыі

Сям'я і дэмаграфія

Святлана Клачкова: Чым больш дзяцей, тым больш любові

Святлана Клачкова: Чым больш дзяцей, тым больш любові

Як жа шматдзетная сям’я спраўляецца з хатнімі клопатамі? 

Культура

Сёлета музей Янкі Купалы адзначае юбілей

Сёлета музей Янкі Купалы адзначае юбілей

«Пласт роднай зямлі — п’едэстал для паэта...» 

Грамадства

Ці забяспечваецца ахова грамадскага парадку на Мінскім моры?

Ці забяспечваецца ахова грамадскага парадку на Мінскім моры?

Пра гэта даведаліся карэспандэнты «Звязды».

Гандаль

Кандытарскія вырабы — брэнд беларускай харчовай прамысловасці

Кандытарскія вырабы — брэнд беларускай харчовай прамысловасці

Напярэдадні Міжнароднага сімпозіума кандытараў эксперты расказалі аб планах і перспектывах кандытарскай галіны.