Вы тут

Як жыве сям'я-пераможца рэспубліканскага конкурсу «Уладар сяла»?


Іна Хацкевіч нарадзілася і большую частку жыцця правяла ў Віцебску. І падумаць не магла, што пераедзе на вёску. Даіць карову, напрыклад, яна не ўмела і дагэтуль адносіцца да гэтай жывёлы з асцярогай. І калісьці дакладна не змагла б паверыць у тое, што разам з мужам і дзецьмі выйграе рэспубліканскі конкурс «Уладар сяла», дзе вызначалі найлепшую вясковую сям'ю...


З горада — у вясковую глыбінку

З будучым мужам Мікалаем гараджанка пазнаёмілася, калі прыехала ў вёску Вяжышча Бешанковіцкага раёна пагасціць да стрыечнага брата:

— У мясцовай школе была спартыўная секцыя па баскетболе, а ў мяне — дзіцяча-юнацкі разрад, вось я і прыйшла пагуляць. Звярнула тады ўвагу, што сярод дзяцей быў адзін старэйшы хлопец.

Якім жа было здзіўленне Іны, калі праз нейкі час гэтага самага Мікалая яна ўбачыла сярод гасцей у сябе дома. Аказваецца, яе родны брат быў з ім добра знаёмы і запрасіў на дзень нараджэння. З таго часу і пачаліся іх адносіны. Пасля вяселля, калі паўстала пытанне, дзе будуць жыць маладыя, у кожнага з іх на гэты конт мелася сваё меркаванне.

— Я была ўпэўнена, што муж пераедзе да мяне ў горад, — кажа Іна. — Але пакуль мы чакалі нашага першынца, Коля ўгаварыў мяне пажыць у яго вёсцы. Там у мясцовым калгасе ён праходзіў двухгадовую адпрацоўку пасля тэхналагічнага тэхнікума, быў загадчыкам майстэрняў. Вырашылі, што і дзіцяці будзе лепш на прыродзе. У хуткім часе ў нас нарадзіўся другі сын. Ну а потым мы развялі жыўнасць і зараз ужо не ўяўляем іншага жыцця.

Сёння ў іх гаспадарцы 80 перапёлак, каля 60 курэй, 20 індыкоў, свінкі. З бычкоў зімаваць застаўся толькі Уладар, якога сям'я атрымала ў падарунак на абласным этапе конкурсу «Уладар сяла». Яшчэ ёсць чатыры сабакі і дзве кошкі. Сям'я апрацоўвае гектар зямлі, дзе вырошчваюць пшаніцу, бульбу, садавіну. З часам набылі неабходную тэхніку, у прыватнасці трактар і ЗІЛ. Прычым першапачаткова трактар быў не ў найлепшым стане, а Мікалай уласнымі рукамі прыводзіў яго ў парадак. Іна, дарэчы, таксама ўмее кіраваць усёй тэхнікай:

— Калі муж загразне на трактары, еду выцягваць яго на ЗІЛе. Калі ён на ЗІЛе, еду на дапамогу на трактары.

Жанчына прызнаецца, што пераезд у вёску не быў складаным. Жыццё ў плане побыту не надта адрознівалася ад гарадскога: усе выгоды — у доме, маецца ванна і пральная машынка. Нават аўтобусны прыпынак насупраць дома. Адзінае, што бянтэжыла, як ні дзіўна, — шум.

— Паколькі наш дом знаходзіцца побач з трасай, я, напэўна, паўгода не магла прызвычаіцца, што і днём, і ўначы побач едуць машыны. Ну і да каровы не прывыкла дагэтуль. Мне яна даверу не ўнушае. Хоць мы і бычкоў вырошчваем, і роды ў свінкі прымалі, — усміхаецца гаспадыня.

Зрэшты, навучыцца даіць карову Іне ўсё ж такі давялося. Перад апошнім этапам «Уладара сяла», дзе арганізатары маглі зладзіць конкурс па даенні, яна брала ўрокі ў жанчыны, у якой сям'я набывае малако. Праўда, навык так і не спатрэбіўся.

«Суседзі вырашылі, што мы звар'яцелі»

Удзельнічаць у конкурсе Хацкевічам прапанавалі ў ліпені. Але падрыхтоўка была няпростай. Напрыклад, толькі здымкі пяціхвіліннага роліка, каб прадставіць сям'ю, занялі пяць гадзін:

— Калі нам паведамілі, што галоўны прыз — трактар, Коля пагадзіўся і сказаў: мы едзем па трактар, — успамінае Іна. — Патрабаваўся відэаролік пра сям'ю, фотаматэрыялы з сельскім каларытам. Нашы суседзі тады вырашылі, што мы зусім звар'яцелі: ідзём у хлеў — фатаграфуемся.

Да рэспубліканскага этапу, дзе, уласна, і разыгрываўся трактар, маладой сям'і давялося прайсці раённы і абласны этапы, абышоўшы па выніках больш за два дзясяткі іншых сем'яў. Гаспадыня, паводле яе прызнання, хвалявалася за ўсе: за тое, каб выспаліся дзеці, каб не падвяло надвор'е, каб муж не забыў словы. А вось самым цяжкім выпрабаваннем для Мікалая стаў выхад на сцэну. Прычым ужо на раённым этапе.

— Мяне выступленні не палохалі, а вось муж быў сам не свой, — смяецца Іна. — Ён дагэтуль ніколі не выходзіў на сцэну. Я даю яму дзяцей і кажу: я іду першая, ты з дзецьмі — за мной. Там пражэктар свеціць у вочы, усё роўна нічога не бачна. Як я перажывала, што ён не скажа свае словы! Затое «на рэспубліцы» глядзела і не пазнавала: няўжо гэта мой муж?! Яго там так панесла: і камплімент мне зробіць, і руку пацалуе.

Зрэшты, прадэманстраваць журы варта было не толькі творчыя ўменні. Адзін з конкурсаў на рэспубліканскім этапе — пабудаваць падворак. Да яго сям'я Хацкевічаў рыхтавалася дома загадзя. На гэта пайшлі 10 кубоў лесу і тыдзень працы. Гатовы падворак потым перавезлі ў Слуцк, дзе яго заставалася толькі сабраць.

— Ва ўсіх былі больш простыя варыянты, напрыклад палатка. А ў нас сапраўдная палова сялянскага дома — з бярвення, з акном, дахам, на даху — конь, ахоўнік дома, — расказвае жанчына. — У Слуцку збіраць пачалі яшчэ з вечара, Мікалаю дапамаглі бацька і мой брат. А я, мая свякроў і мама, а таксама цёткі дапамагалі накрываць на стол: нарыхтоўкі, пірагі, гусака — усё гатавалі дома і везлі з сабой.

Падтрымаць сям'ю ў фінале ў Слуцк прыехала 20 чалавек — сваякі і сябры. Астатнія 30 месцаў у аўтобусе займалі стравы, на падлозе размяшчаўся разабраны падворак. Яго, дарэчы, Хацкевічы пакінулі ў падарунак арганізатарам, сабе на памяць забралі толькі драўлянага каня.

Найлепшы час сям'я прадэманстравала амаль ва ўсіх конкурсах:

— Калі завяршылася прэзентацыя падворка, мы цалкам разняволіліся. Быў конкурс, дзе трэба было лавіць курэй. Кожная з дзвюх удзельніц павінна злавіць па пяць штук. А нам выпусцілі чамусьці не 10, а 11. І пакуль мая саперніца злавіла трох курыц, у мяне было ўжо шэсць, — успамінае Іна.

А з лаўкай, якую трэба было на хуткасць змайстраваць з 6-метровай дошкі з дапамогай цвікоў, малатка і нажоўкі, Хацкевічы ўвогуле справіліся ў рэкордны тэрмін. Прычым яна мусіла быць са спінкай, а заданне лічылася выкананым, калі на лаўцы размесціцца ўся сям'я.

— За тыдзень мы ведалі, што будзе такі конкурс. Іна казала: давай патрэніруемся, — успамінае Мікалай. — Я ж вырашыў не пераводзіць марна дошкі. Па дарозе ў Слуцк прыкінуў, як гэта можна хутка зрабіць.

У выніку большасць удзельнікаў справілася з заданнем за 12 хвілін, а Хацкевічы — у тры разы хутчэй!

Наступствы аднаго з апошніх конкурсаў, нягледзячы на яго немудрагелістасць, нагадвалі пра сябе гаспадару ўсе апошнія месяцы — Мікалай атрымаў сур'ёзны апёк. Сям'я гатавала «дранікі на калодзе» — таксама на хуткасць.

— У канцы варта было прыбраць патэльню з калоды. А ў мітусні знікла наша аднімка, — успамінае гаспадар. — Я ўхапіў патэльню рукой. Кіпячы алей выліўся мне на другую руку... Прыйшлося выклікаць хуткую. Тым часам пачалося ўзнагароджанне. Я сяджу ў машыне хуткай дапамогі і праз акно бачу, што Іна з дзецьмі пайшла на сцэну. А ўрачы не ведаюць, што рабіць з маім апёкам: настойваюць на шпіталізацыі, маўляў, у цябе рука да локця ў пухірах. А я спрачаюся і прашу абязболіць. Нарэшце яны пагадзіліся, і калі лекі падзейнічалі, адчуў, што адключаюся. У прытомнасць прыводзілі нашатыром, з ім у выніку і стаяў на сцэне.

— Я бачыла, што муж дрэнна сябе адчувае, але віду стараецца не паказваць, вельмі баялася, каб ён не ўпаў. Яшчэ і малодшы сын пачаў засынаць на сцэне, я не ведала, каго з іх мне трымаць, — успамінае Іна. — І тут аб'яўляюць: пераможцы конкурсу — сям'я Хацкевічаў...

З удачай па жыцці

У падарунак яны атрымалі мотакультыватар і грашовы сертыфікат на 1960 рублёў. Іна і Мікалай прызнаюцца, што і яны ўклалі ва ўдзел у гэтым праекце шмат намаганняў, часу і сродкаў. І на пытанне, ці паўтарылі б, калі б ведалі, праз што давядзецца прайсці, адказваюць: не ўпэўнены.

— Мы гэта ўспамінаем, як сямейную прыгоду. У нас ёсць вялікая праблема — мы не ўмеем адпачываць, — кажа Іна. Мікалай дадае: — Увесь час працуем, зарабляем, нешта набываем — і зноў працуем. Атрымліваецца замкнёнае кола. Гэта быў своеасаблівы забаўляльны тур па Беларусі. Мы пабывалі ў Шаркаўшчыне (на абласным этапе. — Аўт.), Слуцку, пасля конкурсу двойчы ездзілі ў Мінск. Нам зладзілі экскурсіі па Палацы Незалежнасці, Палацы Рэспублікі, Нацыянальным мастацкім музеі.

— Мікалай сядзіць у тэатры і кажа: «У мяне дома столькі работы, а я тут!» — усміхаецца Іна, даючы зразумець, што адпачываць ім яшчэ вучыцца і вучыцца.

Гэта і не дзіўна, бо адпачываць у вёсцы не даводзіцца нават у лістападзе, калі скончыліся работы на зямлі. Муж і жонка ўстаюць а палове шостай, а заканчваецца іх дзень часам за поўнач.

— Устаю, дапамагаю сынам сабрацца ў садок, потым кормім жывёлу, муж адвозіць дзяцей, а я еду на работу. Днём мы абодва занятыя. Увечары трэба зноў пакарміць жывёлу. Сыны просяць пагуляць з імі ці вершык трэба вывучыць, а яшчэ — мыць, прыбіраць, гатаваць... І толькі ў выхадныя думаеш: сёння я рана лягу спаць. Праўда, гэта ўсё роўна рэдка атрымліваецца, — з усмешкай кажа Іна.

Чым заняць сябе на вёсцы, калі вольны час усё ж з'яўляецца? Ды хоць бы спяваць. Хоць раней Іна не займалася спевамі, у Вяжышчы яе запрасілі ў мясцовы калектыў «Рэха». Удзельніцы хору спяваюць для сябе, а таксама наведваюцца з канцэртамі ў суседнія вёскі і раённы цэнтр — Бешанковічы. Спяваюць у калектыве і сыны Іны. А таксама вывучаюць азы ігры на гармоніку разам з педагогам.

— Я даўно казаў Іне, што яна прыцягвае ўдачу, — усміхаецца Мікалай. — Адразу пасля перамогі ва «Уладары сяла» яна выйграла ў адным з конкурсаў 40 літраў паліва. І на рабоце (Іна працуе кухарам. — Аўт.) — толькі яна выйшла з дэкрэтнага адпачынку, наведвальнікаў адразу стала ўдвая больш.

Іна не спрачаецца і дадае, што знаёмыя ёй раяць... пагуляць у «Суперлато». Хоць здаецца, галоўны шчаслівы білет у сваім жыцці яна ўжо выцягнула: сваіх любімых мужчын — сыноў Аляксея і Аляксандра і мужа Мікалая.

Алена КРАВЕЦ

Фота Андрэя САЗОНАВА

Бешанковіцкі раён

Выбар рэдакцыі

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Стральцам на гэтым тыдні не трэба пераацэньваць сваіх магчымасцяў.

Гандаль

Кандытарскія вырабы — брэнд беларускай харчовай прамысловасці

Кандытарскія вырабы — брэнд беларускай харчовай прамысловасці

Напярэдадні Міжнароднага сімпозіума кандытараў эксперты расказалі аб планах і перспектывах кандытарскай галіны.

Сям'я і дэмаграфія

Святлана Клачкова: Чым больш дзяцей, тым больш любові

Святлана Клачкова: Чым больш дзяцей, тым больш любові

Як жа шматдзетная сям’я спраўляецца з хатнімі клопатамі?