Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


Даручэнне з сакрэтам

Што такое юбілей — хоць чалавека, хоць прадпрыемства — не мне вам казаць. Да свята яшчэ колькі тыдняў, а калектыў ужо на вушах, бо хочацца ж, каб усё атрымалася, каб людзі запомнілі, а таму...

Напярэдадні шасцідзесяцігоддзя на нашым прадпрыемстве ўзняўся сапраўдны гармідар. Супрацоўнікі бегалі за начальнікамі аддзелаў, тыя — за намеснікамі дырэктара, намеснікі — за ім самім... Пісаўся і перапісваўся сцэнарый, «выбіваліся» грошы, складаліся вось спісы гасцей...

Над гэтым, апошнім, пунктам я — тады старшыня прафкама — карпела некалькі дзён: уносіла ў спісы ўсіх заслужаных-адзначаных-узнагароджаных, некага выкрэслівала, зноў дапісвала... Адных былых дырэктараў назбіралася амаль на старонку, якую ўрэшце я аддала сакратарцы — для ўзгаднення з начальствам.

І вось сяджу неяк на сваім рабочым месцы, пазіраю на гадзіннік (у абед навастрылася ў суседнюю краму), як раптам званок з прыёмнай: мяне кліча шэф, прычым тэрмінова.

Заходжу. Сяргей Іванавіч (назавём яго так) жэстам запрашае сесці, а сам круціць у руках нейкую паперку — здаецца, той самы спіс «былых генеральных»?

І сапраўды, бо кажа, што ўсё ў ім добра, але ж (даслоўна): «У мяне да вас вялікая просьба: калі будзеце тэлефанаваць вось гэтаму таварышу (дырэктар пазначыў фламастарам адно з прозвішчаў), то, калі ласка, запрасіце яго так... каб ён не прыйшоў!»

На маім твары адбілася, мусіць, зашмат нейкіх эмоцый. Сяргей Іванавіч нават пачырванеў, але ж тлумачыць нічога не стаў. Спытаў:

— Вам усё зразумела?

— Усё! — бадзёра адказала я і выйшла з кабінета.

Увесь той дзень, вечар і нават ноч з галавы не выходзіла гэта дзіўнаватае даручэнне. Ды і назаўтра, на паслязаўтра... Я злавалася на сябе, на калег (бо ў іх быў цудоўны настрой — яны рыхтаваліся да свята), на Сяргея Іванавіча, думала пра сваё двухсэнсоўнае становішча...

І вось нарэшце (адкладваць не было куды) тэлефаную таму былому дырэктару.

— Дазвольце, — пачынаю з месца ў кар'ер, — запрасіць вас на юбілей роднага прадпрыемства!

— Дазваляю, — паблажліва адказвае мне спадар Балбатуновіч (як звалі яго за вочы). — Запрашайце!

Ну мяне і панесла... Я сказала, што свята ладзім за горадам, у прыватным атэлі. Што дабірацца туды будзем на аўтобусе і, на жаль, невялікім... З мэтай эканоміі...

— Во... Дажыліся! — пачуўшы гэта, узрадаваўся (!) мой суразмоўнік. — А калі я быў дырэктарам...

Аб гэтым (мяне папярэдзілі) ён можа расказваць да раніцы, калі слова даць. Таму я, набраўшыся нахабства, стала гнуць сваё: ну, што ад'язджаць плануем у пяць гадзін вечара, а вяртацца, можа, і пад раніцу. Што ў праграме — конкурсы з пераапрананнямі, актыўныя гульні на свежым паветры, лазня і начная дыскатэка...

— До, — спыняе мяне былы генеральны. — Я ўжо не танцую. Так што давайце без мяне... Сустрэнемся іншым разам.

Я спрабую дзеля прыліку пашкадаваць, але ён кладзе трубку. А значыць, ура: справа, здаецца, зроблена?!

З той радасці я кірую ў кабінет генеральнага. Той адразу ж:

— Ну... Пагаварылі з Віктарам Пятровічам?

— Так.

— І што?..

— Ён падзякаваў і сказаў, што прыйдзе...

Вочы ў шэфа, бачу, акругліліся, бровы ўзняліся... Выгляд стаў настолькі разгублены, што я тут жа даравала яму ўсе свае хваляванні і спешна дадала:

— ...Але ж іншым разам.

— Вы ўпэўнены? — перапытаў шэф.

— Як у самой сабе, — адказала я, і гэта была чыстая праўда.

...За той месяц па выніках работы нам выдалі чарговую прэмію. І мая, трэба сказаць, аказалася чамусьці большай, чым звычайна. Можа, проста да юбілею грошай падкінулі, а можа...

Ірына М., г. Мінск


Разлік «па-даросламу»

Фота sovetok.com

...Шмат хто помніць сваю першую настаўніцу, першае каханне, спатканне, пацалунак, а я — і, відаць, да скону — буду помніць свой першы заробак.

Мне тады было гадоў, можа, пяць ці шэсць. Факт, што чытаць яшчэ не ўмеў, але ж да бабулі хадзіў самастойна, хоць жыла яна ў іншым канцы мястэчка. Гэта вярсты за дзве, калі ісці па вуліцах, а калі напрасткі, праз поле...

Шлях мы звычайна зразалі з мамай, а тут я адважыўся сам. Іду па вузенькай сцежцы і раптам бачу, што на ўзбочыне, у траве, нешта чарнеецца. Кашалёк! Ды такі аб'ёмны...

Я тут жа адкрыў яго, зазірнуў ва ўсе кішэнькі і зусім расстроіўся, бо грошай там амаль не было, а вось нейкіх непатрэбных папер — хоць адбаўляй.

Пакруціў я іх у руках, паднёс да блізкага рова — хацеў спусціць па вадзе, але потым стрымаўся: дай, думаю, бабулі пакажу.

Прыбег да яе ў гарод. Тая кінула ў градках разараную бульбу, пайшла да студні, памыла рукі, акуратна перабрала ўсе паперы, а потым сказала, які ж я малайчына, што, падабраўшы гэты бумажнік, нічога з яго не выкінуў — ні пашпарта, ні ашчаднай кніжкі, ні правоў, ні пропуска на завод...

— Гэта вельмі важныя дакументы... Бедны Пятро... Можа, ён галаву скруціў, іх шукаючы, — паспачувала чалавеку бабуля. — Дык ты ўжо, унучак, збегай да яго — аддай.

Акрылены, я, вядома ж, запомніў, дзе жыве той гаротнік, і сарваўся з месца.

Хату знайшоў без праблем (бабуля яе дакладна апісала), а вось брамку адчыніць не здолеў: высокая зашчапка — дзеці, мусіць, там не хадзілі? Таму я праз дзірку ў плоце зазірнуў у двор, адкуль (і сабакам, можна сказаць) адразу ж забрахала нейкая звяглівая цётка: маўляў, чаго гэта я прыпёрся, якой халеры ля іх туляюся? Можа, што выглядаю — шукаю, каб... скрасці?

Чуць вось такое было вельмі крыўдна, але ж я не разгубіўся. Па-даросламу (без бацькаў хлопцы рана сталеюць) адказаў ёй, што шукаць трэба якраз ім, а калі не знойдуць, то хай прыходзяць да нас, да бабулі Васіліны — вуліца Касцельная, дом пяць.

...Каля гэтага дома на лаўцы я затым прасядзеў аж да вечара: чакаў, што нехта прыйдзе, але ўсё было марна. І тады я адважыўся на яшчэ адну спробу: падышоў да знаёмага плота, босай пяткай пагрукаў у брамку і той самай звяглівай цётцы, што карміла ў двары куранят, сказаў, каб паклікала мне Пятра Пятровіча (на яго імя былі ўсе дакументы)...

— Яшчэ што загадай мне! Навошта? — з ранейшай злосцю пракрычала цётка і, відаць, прагнала б мяне, але з хаты выйшаў гаспадар, расчыніў перада мной брамку...

Я працягнуў бумажнік.

— Гэта ваш?

Мужчына імгненна змяніўся з твару. Спытаў:

— Дзе ты ўзяў?

— Ля рова, на сенажаці знайшоў: ля куста валяўся.

— Але ж мяне там не было! — разгубіўся дзядзька.

— Гэта, мусіць, я, — прызналася яго звягліўка. — Раніцай дождж накрапваў, дык я тваю куртку на плечы ўскінула. Казу ў ёй пасвіла. І што — нейкія грошы згубіла?

— Ну калі ж ты мазгаўню сваю дурную згубіш?! — з болем спытаў у яе мужчына. А мяне, узяўшы за руку, павёў у хату.

Я, вядома ж, спадзяваўся, што зараз ён нечым смачным пачастуе. А яшчэ лепш — пакатае на сваёй машыне. Аднак дзядзька падвёў мяне да секцыі ў зале, сказаў, што цукерак, на жаль, няма, і даў дзве... бутэлькі гарэлкі, каб занёс бабулі.

Яна — як цяпер разумею — была вельмі мудрай жанчынай, таму, убачыўшы нечаканы прэзент, аж запляскала ў ладкі. Сказала, што я ў сям'і — сапраўдны здабытчык, што, дзякуючы мне, яны з мамай і бульбу змогуць дакапаць, і дровы пасекчы — зажыць зімой, як сапраўдныя пані!

Трэба сказаць, што прыкладна так яно і атрымалася... Можа, нават лепш, бо з тога дня Пятро Пятровіч заўсёды падвозіў нас на сваёй машыне. А я зразумеў, як важна, як трэба, як урэшце выгадна рабіць дабро.

А. Драздовіч, г. Гродна

Рубрыку вядзе Валянціна ДОЎНАР

Ад яе ж чарговае і шчырае: «Пішыце!», бо ўсе «вясёлыя і праўдзівыя гісторыі з жыцця чытачоў» на старонках «Звязды» не проста друкуюцца — яны ўдзельнічаюць у конкурсе на найлепшую. Вынікі яго будуць падведзены ў пачатку наступнага года. Журы — і вялікае чытацкае пад старшынствам спадарыні Соф'і Кусянковай з Рагачоўшчыны, і маленькае рэдакцыйнае на чале з першым намеснікам галоўнага рэдактара спадарыняй Наталляй Карпенкай — працуе. Пераможцаў чакаюць прызы.

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Карэспандэнт «Звязды» высвятляла, чаму так цёмна на асветленых вуліцах Магілёва

Карэспандэнт «Звязды» высвятляла, чаму так цёмна на асветленых вуліцах Магілёва

Вечарам прайсціся ўздоўж цэнтральнай вуліцы Першамайскай у Магілёве адно задавальненне.

Спорт

Баскетбаліст Бенджамін-Павел Дуду: У Гане мяне называлі белым

Баскетбаліст Бенджамін-Павел Дуду: У Гане мяне называлі белым

Мама Бена — беларуска, тата — ураджэнец Ганы.

Эканоміка

Куды звяртацца, калі грамадзяніну затрымліваюць зарплату?

Куды звяртацца, калі грамадзяніну затрымліваюць зарплату?

Адказ на гэта і іншыя пытанні — у гутарцы з Дзмітрыем Шаўчуком.