Вы тут

Агляд чытацкай пошты


«Каб хто толькі ведаў, як я не люблю гэту «піліпаўку»! — са скрухай гаворыць мая сяброўка ў канцы кожнага лістапада.

«Можна падумаць, ёсць той, хто любіць», — заўважаю ў адказ.


І потым хвілін колькі мы яшчэ наракаем на самы пануры і змрочны час, што якраз цяпер пануе ў прыродзе.

Ну сапраўды, якія б рознымі ні былі нашы сезонныя прыхільнасці, але ў канцы лістапада з яго цёмнымі ранкамі ды густымі, як ноч, вечарамі прывабнага мала. Таму адзінае, што застаецца, — набрацца цярпення, каб перажыць, набрацца пазітыву.

«Ды дзе ж яго ўзяць, калі ўсе, каго ні паслухай, на нешта скардзяцца? — слушна заўважае сяброўка. — Ва ўсіх нейкія клопаты, праблемы».

Спрачацца з ёй не даводзіцца: што ёсць, тое ёсць, але ж пры жаданні чалавек заўсёды можа знайсці нагоду для ўсмешкі, можа адшукаць сабе «трохі сонца».

Упэўнена, у кожнага з нас — сярод родных, знаёмых, калег — знойдуцца людзі, якія, што называецца, носяць яго з сабой. Яны не абцяжарваюць іншых сваімі турботамі, хоць жывуць, вядома ж, не без іх, затое шчодра дзеляцца душэўным цяплом (найперш з тымі, хто «мерзне» ад непаразумення і адзіноты), спяшаюцца рабіць дабро — «падпрацоўваюць»... чараўнікамі і тым самым як бы прыспешваюць прыход Каляд і Новага года.

Аб тым, што святы не за гарамі, нагадваюць не толькі секцыі з ёлачнымі цацкамі ў гандлёвых цэнтрах ды віншавальныя адкрыткі на поштах, але і каляндар: хутка першы дзень зімы і першы снег, разам з якім павінна прыйсці спадзяванне на новае, больш светлае жыццё.

Ірына Матусевіч, Дзяржынскі раён


Многія ў нашым горадзе звяртаюць увагу на адзін з балконаў, што ў доме насупраць рынка. І не толькі таму, што пры ім усталяваны пандус. З вясны аж да позняй восені вакол гэтай канструкцыі цвітуць кветкі. А значыць, у кватэры жывуць людзі, якія, нягледзячы ні на што, умеюць ствараць прыгажосць — яшчэ і для іншых...

Гаспадар, Ігар Мікалаевіч, з дапамогай інваліднай каляскі перасоўваўся не заўсёды. Дзяцінства яго было напоўнена рознымі вясковымі забавамі і турботамі, а потым...

Пад коламі аўтамабіля загінуў яго сябар Юрка, а сам ён займеў хваробу, змаганне з якой расцягнулася на гады і нават дзесяцігоддзі.

Ігар Мікалаевіч з цеплынёй згадвае свайго дзеда, побач з якім, у вёсцы Дзяніскавічы, прайшло маленства. Як жа яны любілі разам завіхацца на пчальніку! «Бывала, пакусаюць крылатыя... Ды так, што, здаецца, і свету не ўбачыш, але ж віду не падаеш, — згадвае мужчына. — Перад дзедам сорамна. Трэба цярпець!»

Гэтая рыса — цярпенне — ці не найболей потым спатрэбілася яму ў жыцці. Як і жаданне не сядзець склаўшы рукі, а па магчымасці нешта рабіць, працаваць.

«У гады майго дзяцінства, — успамінае Ігар Мікалаевіч, — у калгасе ўсім хапала работы, нават падлеткам. На конях мы вазілі апілкі, салому, на іх жа ездзілі на дамбу купацца. А ўжо там са сваіх маленькіх торбачак даставалі лустачкі хлеба — хто з салам, хто з цукрам — і елі... Так смачна было!»

Пасля школы Ігар спрабаваў паступіць у віцебскі ўніверсітэт — стаць мастаком.

Там жа і тады ён зразумеў, што для гэтага мала ўмення маляваць партрэты родных ды перамалёўваць карыкатуры з «Вожыка»...

Але ж фарбы ды пэндзлі самавук не закінуў, хутчэй, наадварот, і цяпер з радасцю дорыць свае работы (найбольш пейзажы) сябрам і родным, некалькі карцін упрыгожваюць матуліну хату ў Дзяніскавічах.

...Не так даўно Ігару Мікалаевічу Швайку споўнілася 47 гадоў, і апошнім часам кожны дзень яго распісаны па хвілінах. Ён асвоіў камп'ютар і інтэрнэт, дзе не проста знаходзіць шмат карыснай інфармацыі... Даведаўся, напрыклад, пра лекавыя ўласцівасці глогу і на дзедавай сядзібе засадзіў ім цэлую плантацыю. Цікавіўся і займаўся гадоўляй трусоў...

А вось для душы ў яго была і застаецца... кухня. Часцяком ён любіць спячы торцік альбо шарлотку, разам з любай Надзеяй Яраславаўнай пасядзець за кубкам гарбаты.

Вось так і жыве ў штодзённых клопатах і звычных сямейных справах. З непрывычных — хіба вось гэта: «У мяне ёсць каляска, ёсць пандус, — кажа ён, — а што далей, калі амаль нікуды, без дапамогі іншых заехаць не магу? Праблема!»

Імі — самымі рознымі, часам невырашальнымі — жыццё выпрабоўвае многіх. І людзі слабейшыя могуць спасаваць, могуць апусціць рукі. Мацнейшыя, як той жа Ігар Мікалаевіч, выбіраюць жыццё.

Хай сабе і насуперак.

Таццяна Маляўка, Ганцавіцкі раён


...Зарплаты ў гэтай сям'і былі невялікія, таму ў час водпуску гаспадыня вырашыла паездзіць на так званыя сельгасработы. Грошай, ведала, адтуль не прывязеш, а вось агародніны — можна.

У першы дзень іх аўтобус спыніўся каля вялікага склада. Уздоўж сцяны там ляжала досыць высокая гара сухой цыбулі, якую трэба было насыпаць у сеткі па 10 і 20 кілаграмаў. Работа, вядома ж, не з лёгкіх, а калі ўлічыць, што ў складзе слупам, можна сказаць, стаяў пыл...

На добры толк, думала Ліза, тут патрэбны былі б рэспіратары. Але выдаваць ніхто не збіраўся: прыезджыя гараджане працавалі так, прычым вельмі стараліся, бо ведалі, што заробак кожнага залежыць ад колькасці запоўненых сетак.

Ліза свае, 20-кілаграмовыя, напаўняла з горам папалам, а яе новая прыяцелька Ніна, з якой поруч сядзелі ў аўтобусе, дык і наогул ледзь не адразу ж «сышла з дыстанцыі»...

У іншыя дні — на бураках, на моркве ды капусце — працаваць было трохі прасцей. У Лізы да таго ж з'явіўся вопыт. А потым і сумнае назіранне: многія людзі, з якімі яна разам ехала ў аўтобусе, разам працавала, усё заробленае адразу прадавалі, каб потым купіць віна ці гарэлкі. Такая была мэта паездак.

Ліза ж радавалася, што назапасіла гародніны амаль на ўсю зіму. А на сэканомленыя грошы зрабіла падарункі мужу і дзецям. Яна не шкадавала, што вось так правяла свой водпуск, бо верыла, што добрыя справы, як той бумеранг, вернуцца да яе любоўю, павагай і клопатам родных.

Таццяна Чэкед, г. Гомель.


Ёсць такая «прафесія»?

...Ягорку пяць гадоў, і хлопчык ён кемлівы, кампанейскі: пасля таго як сям'я пераехала ў новы дом, адразу ж пазнаёміўся са сваімі равеснікамі, стала, як дарослы, заводзіў гутарку з іх бацькамі, распытваў, як каго завуць, дзе жывуць, дзе працуюць...

Распытвалі, вядома ж, і яго.

— Мама мая, — ганарыўся хлопчык, — медсястра. Яна ў бальніцы працуе. Татка — на заводзе.

— А бабуля? — цікавіліся суразмоўцы.

— У краме, прадукты прадае.

— Ну а дзядуля твой чым займаецца?

— Ды гарэлку п'е...

— Ягорка, ну што ж ты так? — перапыніла малога маці. — Ён жа ў нас будаўнік.

— Так, працуе будаўніком, — згаджаецца хлопчык, — але ж дамоў прыходзіць якім?

— ?!

...Крыць, што называецца, няма чым.

Фаіна Касаткіна, г. Паставы


Пошту чытала Валянціна ДОЎНАР

Выбар рэдакцыі

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Стральцам на гэтым тыдні не трэба пераацэньваць сваіх магчымасцяў.

Гандаль

Кандытарскія вырабы — брэнд беларускай харчовай прамысловасці

Кандытарскія вырабы — брэнд беларускай харчовай прамысловасці

Напярэдадні Міжнароднага сімпозіума кандытараў эксперты расказалі аб планах і перспектывах кандытарскай галіны.

Сям'я і дэмаграфія

Святлана Клачкова: Чым больш дзяцей, тым больш любові

Святлана Клачкова: Чым больш дзяцей, тым больш любові

Як жа шматдзетная сям’я спраўляецца з хатнімі клопатамі?