Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


У вочы ліском, а за вочы? Пяском?


Фота yellmed.ru

...Ціхан Пятровіч праблем са здароўем амаль не меў — аж да той пары, пакуль неяк раз яго сын-падшыванец не зладзіў «дыскатэку». Музыка ў хаце грымела так, што ў суседняй вёсцы, мусіць, чутно было!.. Бацька не вытрымаў, папрасіў хлопца сцішыць гук. Той нешта крутануў, праўда, у іншы бок, і...

Штосьці пстрыкнула ў вушных перапонках Пятровіча — ён стаў недачуваць. Мясцовая фельчарка, выслухаўшы ды агледзеўшы яго, дапамагчы нічым не змагла. Сказала, трэба, маўляў, у сталіцу пад'ехаць, абследаванне прайсці. І ён, напэўна, падаўся б, калі б нешта, крый бог, балела, а так...

Можна жыць, як здавалася, бо сям'я, суседзі ды калегі па калгаснай будаўнічай брыгадзе хутка прызвычаіліся, што яму трэба альбо пакрычаць, альбо паўтарыць разоў колькі... І ўсё. Жонка на першым часе нават жартавала: маўляў, яе Ціхан толькі слова «дай» не чуе, а калі «на» ці «можа, па чарачцы?» — дык гэта адразу...

Але ж потым ці не стамілася. Пры мужу (ён, казала, пень стары, усё роўна не чуе) выдавала такое... У суседак, што называецца, вушы вялі!..

І завялі б, можа, зусім, калі б у вёску не завітаў Ціханаў аднакласнік, які нейкі час працаваў у Сібіры, потым — вучыўся на доктара...

Да Ціхана ён зайшоў, калі дома больш нікога не было, — паразмаўляў, як змог, пра ўсё даведаўся. А на развітанне яшчэ і абнадзеіў: маўляў, зараз праходзіць выпрабаванне найсучаснейшы слыхавы апарат, дарагі, але па дружбе табе перадам.

І не падмануў жа! Праўда, «працэс» гэтай перадачы таксама адбыўся без жонкі. А ўжо назаўтра...

Ціхан Пятровіч, як звычайна, прачнуўся, памыўся-пагаліўся, прысеў за стол, каб паснедаць.

— Някепска жывецца: выспаўся, накурыўся, — шоргаючы ў печы гаршчкамі, забубнела яго Марыля, — а зараз і наесца яшчэ...

Маўчыць Ціхан, як бы не чуе (ці вушам не верыць?), бо яго жонку далей нясе:

— От жа доля мая! — наракае ўголас. — Хамут, а не муж! На вось, жары гэту бульбу з капустай. Кіслага малака яшчэ, можа, налью... Мяса ды паляндвіцу сабе пакіну. А ты — як зарабляеш, так і еш!.. Грошы за бычка, што прадалі, суседчынаму зяцю аддам. Ён рамонт у кватэры пачаў. Казаў, што з працэнтам верне... І каньяк мне абяцаў. І на канцэрт у Мінск, можа, звозіць... Можа, хоць пад старасць ды пажыву крыху, а то ж гадамі свету не бачыла — з гэтым боўдзілам...

Ад апошніх слоў Ціхан, відаць, папярхнуўся б, але... не паспеў — у хату ўваліўся Міхась, разам з якім калісь і працавалі, і чарку бралі...

Цяпер жа, падаўшы руку, замест «Здароў быў!» той спытаў: «Ну што — яшчэ поўзаеш крыху? Дык поўзай-поўзай...» А пасля да Марылі ўжо: «Можа, ты мне гарэлкі пазычыш бутэльку-другую? Вечарам, сват сказаў, прыйдзе — пасядзім-пагамонім... І ты падыходзь. Сумна нябось з гэтым глушаком?»

Марыля, усміхаючыся мужу ў твар, запела:

— А як жа, Міхаська! Я прыйду... Далібог прыйду: свайму скажу, што да суседкі, а сама да вас. Карову падаю, курэй зачыню...

— А каб табе свет зачыніўся! — не вытрымаў больш Ціхан і, схапіўшы са стала ручнік, стаў сцябаць сваю жонку па плячах — за глушца, за мяса з паляндвіцай, за боўдзілу, што на канцэрты яе не водзіць, за вячоркі з Міхасём!..

І, мусіць жа, справядліва, бо нельга, як той казаў, у вочы ліском, а за вочы пяском.

Віктар Сабалеўскі, г. Узда


Дзяры лыка, як дзярэцца...

Фота balpravda.ru

У народзе здаўна прыкмячалі: без часу не будзе і квасу, сей у пару — збярэш хлеба гару.

І сапраўды, на ўсё свой час, але ж многім, здараецца, цяжка паверыць у тое, што ён мінуў, што ў свае 70 чалавек наўрад ці зробіць тое, што лёгка рабіў у 27, хоць яно, бывае, і вельмі хочацца. А ўжо калі размова пра любімы занятак...

У мужчын (мяркую па сваім) гэта найперш рыбалка. Часам люты мароз на дварэ, альбо наадварот — цяплее (лёд — так і чакай — не сёння заўтра праломіцца), але ж ім не гэта галоўнае... Галоўнае — клёў.

Альбо ўзяць паляванне — хай сабе і ціхае... Варта сарафаннаму радыё чутку пусціць пра з'яўленне грыбоў, як аматары (можа, і не столькі з'есці, колькі пазбіраць) ужо кіруюць з кашамі ў вядомыя ім мясціны, што называецца, ідуць і бачаць, як там, у чаканні іх, выстраіліся ў рады крамяныя баравікі, падасінавікі ды бабкі, як разбегліся па хвойніку бліскучыя маслячкі, як атакуюць пянькі маладзенькія апенькі. І калі не вароніць, не ўпусціць іх час...

Думкі пра ўсё іншае — што сілы не тыя (а часам і лес не той), што можа закружыцца галава, а ногі — занесці бог ведае куды, выглядаюць глупствам. Чалавек упэўнены, што, нягледзячы ні на што, пойдзе і вернецца, сарыентуецца, не прападзе. Нават інфармацыя пра тых, хто гэта ўжо зрабіў — то-бок заблудзіўся і прапаў, — на вялікі жаль, не спыняе.

Вось гэта, як той казаў, праверана на сабе.

Значыць, не так даўно (восень жа цёплая) загарэлася мне махнуць у грыбы. Спадарожнікаў у той дзень, шкада, не знайшлося — рушыла адна. У лес прыехала на машыне, а ўжо там збочыла з дарогі і гайда на пошукі.

На маё, як здавалася, шчасце баравікі сталі трапляцца адразу ж і «зацягваць» усё далей і далей. Яны ж не давалі задумвацца пра зваротны шлях. А дзень, між тым, быў пахмурны, мох пад нагамі ўсё часцей парыты дзікамі. Ад іх, казалі, трэба трымацца далей, але ж... куды, у які бок ісці?

Мяне апанаваў страх. Добра, што ў кішэні знайшоўся мабільнік, хоць дапамагчы мне ён нічым не змог: сувязі ў тым месцы не было зусім.

У адчаі пашыбавала назад. Не так хутка, як хацелася б, выйшла на нейкую дарогу... З яе ўжо змагла пазваніць гаспадару — сказаць, што заблудзілася. «Дзе?» — пытаецца ён. — «У лесе», — кажу. «У якім?» — «Каб жа ведала...»

Для гэтага трэба было зноў ісці — у мае далёка не 27, пасля нядаўняй аперацыі, з думкай: «Ну дзе ж былі мазгі?»

...Што трохі дзіўна, ні стомы, ні слабасці спачатку не адчувала. Наперад гнаў страх — аж пакуль не апынулася на ўзлеску, на полі, за якім паказаліся абрысы ўжо знаёмай вёскі...

Вось тут я нарэшце змагла пазваніць гаспадару і сказаць яму, дзе я.

...Добра ўсё, што добра канчаецца: ён сеў на матацыкл, забраў мяне, падвёз да машыны.

Колькі кіламетраў я «адмахала» ў пошуках грыбоў і дарогі назад, не ведаю, а вось колькі страху нацярпелася, — ведала добра. Зараз дзясятаму закажу, каб, перш чым ісці ў лес, зірнуў у люстэрка ці пашпарт, каб успомніў крылатае «Дзяры лыка, пакуль дзярэцца», каб падумаў, ці варты тыя грыбы патрачанага здароўя і нерваў.

Ніна Бурко, Бярэзінскі раён


«Эльбрус» пад нагамі, альбо Хацела пасмяяцца...

Фота fermer.blog

...Дзяцей у той хаце было шасцёра, і раслі яны ўсе без бацькі. Не дзіва, што бедна жылі, у аддаленай вёсцы. Як не дзіва і тое, што адну з дачок, Гэлю, маці аддала ў сям'ю старшыні калгаса. Дзяўчынцы, можна сказаць, пашчасціла. Яна не марнавала час на дарогу да школы, нядрэнна харчавалася, вучылася, ну і рабіла, што скажуць па гаспадарцы, глядзела старшынёвых дзяцей. Так і жыла.

Неяк, расказвала, настаўнік фізікі даў ёй пяць цукерак «Эльбрус» — прыгожыя такія, у сіняй абгортцы.

Гэля спачатку схавала іх (хацела занесці дадому), потым больш уважліва разгледзела, пакаштавала — толькі адну, крышачку... А ўрэшце не вытрымала і з'ела ўсе — толькі фанцікі засталіся. Іх, здавалася б, можна выкінуць, але шкада.

Вось дзяўчо і «змікіціла» з сырой бульбіны вы́разаць невялічкія брусочкі, загарнуць іх у паперкі...

Добра атрымалася: ад сапраўдных проста не адрозніш...

Аднак некага «частаваць» Гэля сама пабаялася. Яна мудрэйшы ход прыдумала: «рассыпала» цукеркі на вуліцы, а сама схавалася ў хаце ды цікуе, хто з дзяцей падыме? Малых жа ў вёсцы шмат. Думала, уміг падбяруць, можа, яшчэ і паб'юцца.

Аж тут на вуліцы з'яўляюцца зусім не яны, а... салідны дзядзька, сакратар сельсавета. Убачыў, што цукеркі пад нагамі валяюцца, азірнуўся («Хто б мог згубіць?»), а потым за іх ды ў кішэнь.

А Гэля, бедная, тут жа ў слёзы — ад роспачы, ад страху. Думала ж, што дзеці падбяруць, што яна з іх пасмяецца, а тут... І хоць бы той дзядзька сам паглядзеў, што ў паперках, хоць бы некаму чужому не даў...

«Каб на сённяшні розум, то, вядома ж, пабегла б — дагнала чалавека, папярэдзіла, — праз паўстагоддзя (!) гаварыла мне Гэля. — А на дзіцячы...»

Бывае так — зробіш нешта дурное і ўсё жыццё яго помніш.

Яўгенія Кулевіч, в. Сялец, Смаргонскі раён

 Рубрыку вядзе Валянціна Доўнар

Выбар рэдакцыі

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Стральцам на гэтым тыдні не трэба пераацэньваць сваіх магчымасцяў.

Гандаль

Кандытарскія вырабы — брэнд беларускай харчовай прамысловасці

Кандытарскія вырабы — брэнд беларускай харчовай прамысловасці

Напярэдадні Міжнароднага сімпозіума кандытараў эксперты расказалі аб планах і перспектывах кандытарскай галіны.

Сям'я і дэмаграфія

Святлана Клачкова: Чым больш дзяцей, тым больш любові

Святлана Клачкова: Чым больш дзяцей, тым больш любові

Як жа шматдзетная сям’я спраўляецца з хатнімі клопатамі?