Вы тут

У Мінску, каб пачуць роднае слоўца, трэба наведваць беларускамоўныя імпрэзы. У вёсцы дастаткова проста выйсці з хаты


Цяпер родная газета на роднай мове прыходзіць і ў нашу вуслянскую хату. Вядома, можна было сэканоміць грошы ды працягваць чытаць «Звязду» ў інтэрнэце. Але, як казала мая бабуля: «Ну як гэта жыць у вёсцы ды нічога не выпісваць».


Цяпер родная газета на роднай мове прыходзіць і ў Малую Вусу. Прычым, што ўсцешыла, не адна...

За апошніх 15 гадоў, што пражыла ў Мінску, мне ні разу нават думка не прыйшла падпісацца на нейкую газету ці часопіс. А вось з пераездам у Малую Вусу накаціла настальгія па вясковым дзяцінстве. Згадала, як пасля школы з нецярпеннем чакала паштальёнку, што прыносіла мне «Раніцу». Часам цёця Лена хітра ўсміхалася і казала: «Ну што, танцуй», — пасля чаго працягвала мне ліст ад сяброўкі па перапісцы (іх я заводзіла менавіта дзякуючы газеце). У такія моманты радасці маёй не было межаў!

Раней у вуслян таксама была свая «цёця Лена», з якой можна было пагаварыць ды пасмяяцца за жыццё. Цяпер жа газеты ў Вусу прывозіць машына «Белпошты». І калі раней каля кожнай хаты вісела свая паштовая скрыня, дык цяпер па свежую прэсу трэба ісці ў цэнтр вёскі. Менавіта там, на плоце, побач з буслянкай вісіць агульная скрыня з пранумараванымі ячэйкамі. Дык вось пасля Новага года і нашай сям'і выдзелілі адну, самую верхнюю. І ключык ад яе далі. Так з'явілася ў нас з Сымонкам новая традыцыя: пяць разоў на тыдзень разам ходзім па «Звязду». Ужо дома сынок з цікаўнасцю гартае газету, тыцкаючы ў фотаздымкі маленькім пальчыкам — «дзядзя», «цёця», «гого» «дуда»... Вось зараз думаю, які б беларускамоўны часопіс выпісаць свайму гадавасіку.

Дарэчы, я была пераканана, што адна з вуслян буду выпісваць «Звязду». І прыемна здзівілася, калі памылілася са сваімі прагнозамі. На днях дастала газету са скрыні, стаю гартаю. Якраз у гэты момант спадар Іван вяртаецца дадому з бензапілой у руках. Павітаўся ды кажа: «А я таксама «Звязду» выпісваю». Аказваецца, яго цесць усё жыццё быў верны нашай газеце. «Не прызнаваў ніякіх іншых выданняў, акрамя «Звязды». А я перад Новым годам ляжаў у бальніцы, дык і купляў у шапіку то адну газету, то другую. Прыглядаўся. У выніку папрасіў жонку выпісаць «Звязду» на паўгода».

Нядаўна злавіла сябе на думцы, што тут, у Вусе, мы з сям'ёй пачуваемся дома. Глядзіце самі: у Мінску, каб пачуць роднае слоўца, трэба адмыслова наведваць беларускамоўныя імпрэзы. Тут жа, у вёсцы, дастаткова проста выйсці з хаты. Бо карэнныя вусляне размаўляюць на сакавітай роднай мове. А з вясны да позняй восені штодзень слых радуюць радыё «Сталіца» ды канал «Культура» Беларускага радыё, што цэлы дзень вяшчае ў альтанцы нашых самых блізкіх суседзяў. Нават аб'явы аб вясковых сходах тут пішуць па-беларуску. Таму нядзіўна, што за больш як паўгода, якія мы тут жывём, ніхто ні разу не запытаўся, чаму мы размаўляем па-беларуску. Тут не трэба баяцца, што цябе не зразумеюць, калі кажаш такія слоўцы, як чабор, суніцы, ажыны, гарбата, зёлкі, скрыпень... І калі ты папросіш у мясцовай краме цукар ці запалкі, імгненна атрымаеш менавіта тое, што прасіў. Відаць, менавіта таму з першага дня нам тут так лёгка дыхаецца.

У той дзень, калі мы прыехалі ў Малую Вусу глядзець участак, былы яго гаспадар першым чынам пазнаёміў нас з будучымі суседзямі. Памятаю, як пераглянуліся з мужам, калі Галіна Фёдараўна загаварыла з намі па-беларуску. Аказалася, яна да пенсіі працавала настаўніцай. У свой час нават пісала артыкулы ў «Настаўніцкую газету» пра важны ўплыў роднай мовы на выхаванне дзетак. Я тады адразу свайму Уладзю сказала, што гэта лёс, добры знак.

Перад Новым годам, калі ездзілі выпісваць «Звязду» ў Ліцвяны (паштовае аддзяленне месціцца ў суседняй вёсачцы), дык зайшлі ў дзіцячы садок, куды плануем пазней аддаваць свайго Сымонку. Мала таго, што маладая выхавацелька дазволіла малому пагуляць з цацкамі, дык і, што ўсцешыла, звярталася да яго на роднай мове.

Дачка ж майго ўніверсітэцкага сябра ходзіць у гарадскі садок. Дык вось пасля Каляд вярнулася Васіліса дадому і дзеліцца ўражаннямі: «Папа, сегодня к нам в группу приходили ряженные щедровщики, пели песни, а потом воспитатель сказала: «Бярэм казу ў кола!». Кола — это как? Как в песне «виски, кола, королева танцпола»?» Як кажуць, і смех і грэх... Гэтая гісторыя ўжо каторы дзень не выходзіць у мяне з галавы. А дакладней, каментары бацькоў, якія пасыпаліся пад Алесевым пастом у сацсетках. Маўляў, «у гэтым паўгоддзі стала тры белмовы ў тыдзень. Ужо каторы дзень мой маленькі школьнік у дэпрэсіі». «Часам чытаем на мове, але сын пакуль не вельмі любіць», «і ў нас такая ж гісторыя!»... І гэта ўсё дзеці, якія гадуюцца ў горадзе. Яны чуюць мову гады ў рады. Таму не дзіўна, што не разумеюць сэнс адметных беларускіх слоўцаў. У нас, вясковых дзяцей, у свой час такой праблемы не было. Таму хочацца верыць, што пераезд у вёску — найлепшы падарунак, які я магла зрабіць сваёй радзіме і сыну. Спадзяюся, ужо праз пару гадкоў на Каляды наш беларусік не разгубіцца і возьме разам з іншымі дзеткамі казу у кола. Жыццё пакажа...

Надзея ДРЫНДРОЖЫК

Фота аўтара

Загаловак у газеце: Добры знак, або Чаму нам тут лёгка дыхаецца

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як навучыць дзіця рацыянальна карыстацца грашыма? Парады псіхолага

Як навучыць дзіця рацыянальна карыстацца грашыма? Парады псіхолага

Дзіцяці абавязкова трэба ведаць: Што такое грошы? Навошта яны патрэбны?

Грамадства

У музеі ВАВ адкрылася выстаўка «Бітва за Маскву. Бессмяротнасць подзвігу».

У музеі ВАВ адкрылася выстаўка «Бітва за Маскву. Бессмяротнасць подзвігу».

Як адзначыла старшыня Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Наталля Качанава, Вялікая Айчынная вайна і ўсё, што звязана з ёй, — святое.