Вы тут

Нататкі шматдзетнага таткі. І вось мне зноў шаснаццаць...


Сын:

— Тата, а ты ведаеш, што незамярзайку нельга піць?

Я, зрабіўшы выгляд, што здзіўлены:

— Так? Чаму?

— Таму што туды дабаўляюць спірт, які не прызначаны для піцця. Ён для чалавека смяротна небяспечны.

Ух ты, а я і не ведаў! Дзякуй сыну-фізіку: адукаваў старога, а то ў мяне ў машыне якраз засталося паўбутэлькі незамярзайкі, і я ўсё думаў, што мне з ёй рабіць летам.

P. S. Цяпер адзін варыянт адпаў...

* * *

Вяртаемся са старэйшай дачкой з мастацкай школы. Паркуемся каля дома і бачым, што ва ўсім двары адбываецца нейкі нерэальны рух: хтосьці штосьці саджае, хтосьці прыбірае смецце, у кожным пад'ездзе людзі фарбуюць парэнчы ў ярка аранжавы колер.

Дачка здзіўлена:

— Гэта што такое?

Я:

— Падобна на суботнік.

— Гэта калі ўсе працуюць у выхадны?

— Так.

Яна, голасам змоўшчыка:

— А мы быццам філонім?

— Атрымліваецца, так.

— Крута!

P. S. Татава дачка.

* * *

Жонка рассмяшыла:

— Калі ты ўчора пайшоў на суботнік, Марта сказала: «Тата зараз пафарбуе лаўку, а потым сядзе на яе адпачыць».

Смех смехам, але прымушае задумацца, кім мяне лічаць уласныя дзеці.

Самае цікавае, што калі я ўчора выбіраў, што фарбаваць (аказваецца, нават на суботніках ёсць свабода выбару), то з двух наяўных варыянтаў — лаўка ці парэнчы пад'езда, я чамусьці выбраў поручань (а лаўку фарбаваў сусед). Цяпер я ведаю чаму.

P. S. З другога боку, нішто мне не перашкаджала пафарбаваць поручань, а потым сесці адпачыць на лаўку...

* * *

Апошнім часам я часта думаў пра тое, што многія рэчы ў жыцці ўжо, на жаль, мінулі. Напрыклад, наўрад ці ў сорак гадоў можна вярнуць сабе тое дзіўнае і непаўторнае пачуццё, калі табе васямнаццаць і перад табой рассцілаецца мноства дарог, кожная з якіх па-свойму цудоўная і на кожнай цябе абавязкова чакае поспех (а як жа інакш?).

Аказваецца, я памыляўся. Сёння, збіраючы ў дарогу сына, інструктуючы яго перад паездкай у Аўстрыю, я зведаў тое самае, даўно забытае пачуццё. Я нібыта на час стаў ім — і вось мне зноў шаснаццаць гадоў, я малады і поўны сіл, жыццё цудоўнае і дзіўнае, я еду на міжнародны турнір фізікаў у якасці капітана каманды маёй краіны...

Ці было ў мяне, у маім жыцці, штосьці падобнае? Ніколі. У шаснаццаць гадоў я хадзіў у качалку, гуляў увесь вольны час у футбол, вечарамі сядзеў з хлопцамі на лаўцы ў двары і ўвогуле не думаў ні аб чым сур'ёзным. Іншы быў час, і я, напэўна, таксама быў іншы.

Але цяпер дзякуючы сыну я нібыта нанова перажываю і ўласнае жыццё. Бо я таксама разам з ім, хоць і віртуальна, пражываю ўсё тое ж самае, што пражывае ён. А значыць, у нейкім сэнсе і перада мной таксама адкрываюцца новыя дарогі...

Адзінае, што крыху напружвае, гэта фізіка. Фізіку я не люблю, хоць і прызнаю, што ў ёй, магчыма таксама ёсць нейкі сэнс.

А калі сур'ёзна, то як бы хацелася, каб у нашых дзяцей усё ў жыцці склалася добра, каб яны былі больш шчаслівыя і паспяховыя, чым мы! Каб той свет, у якім яны будуць жыць, быў лепшы, чым той, у якім жывём мы.

І хоць я ў гэта (паколькі ўжо даўно не дзіця) не вельмі веру, але тым не менш вельмі на гэта спадзяюся. Удачы нашым дзецям!

Павел ХОЛАД

Выбар рэдакцыі

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Шалям засталося прыкласці зусім няшмат намаганняў, каб жаданая мэта была дасягнута.

Грамадства

Камандзір вядзе за сабой

Камандзір вядзе за сабой

Пяцікурснік Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Е. Полацкай быў удастоены ганаровага звання «Чалавек года Віцебшчыны — 2023».

Моладзь

Вераніка Цубікава: Натхняюся жаданнем дзяліцца

Вераніка Цубікава: Натхняюся жаданнем дзяліцца

Яе песні займаюць першыя радкі ў музычных чартах краіны, пастаянна гучаць на радыё і тэлебачанні.