Вы тут

Андрэй Сідарэйка. Гульня


Дзяўчынка, якой на выгляд было не больш за чатыры гадкі, забегла ў краму першая.

— Маша, пачакай, — сказала жанчына, якая ўвайшла следам.

Гэта была Машына мама.

— А ты дагані! — засмяялася дзяўчынка і пабегла па краме далей.

У дворыку каля дома Маша вельмі любіла гуляць у даганялкі і жмуркі з мамай і татам, з такімі ж, як і сама, дзяўчынкамі і хлопчыкамі. Ёй вельмі падабалася кагосьці даганяць, хавацца і каб яе шукалі.

— Маша, ну я ж не паспяваю за табой! — крыкнула ёй услед мама. — А мне ж
яшчэ трэба што-небудзь выбраць.

Але дзяўчынка нібы і не чула. Яна забегла за прадуктовы стэлаж і стала чакаць, пакуль мама яе знойдзе. Чакаць давялося некалькі хвілін. Потым Маша пачула знаёмы мамін голас: «А, вось ты дзе!»

Малая засмяялася, зірнула на маму і зноў пабегла, каб схавацца за новым стэлажом. Такая гульня забаўляла яе.

Гэтым разам чакаць давялося крыху даўжэй. Маша ўжо хацела выйсці са схованкі, як мама яе ўбачыла.

«Нагулялася?» — запыталася ў дачкі.

«Не-а», — адказала Маша і зноў некуды пабегла.

Ахоўнікі яе не спынялі. Хтосьці з пакупнікоў назіраў за малой гарэзай са здзіўленнем, хтосьці неадабральна ківаў галавой. Маўляў, зусім дарослыя не пільнуюць сваіх дзяцей і дазваляюць ім такія вольнасці.

Дзяўчынка прастаяла за наступным стэлажом больш, чым за іншымі. Але мама не з'яўлялася, не было чуваць і яе голасу. Хутка малой надакучыла стаяць на адным месцы, і яна пачала разглядваць прадукты.

Вось ляжаць яе любімыя цукеркі «Алёнка», вафлі, печыва. Усё, што яна любіць. Дзяўчынка думала аб тым, каб хутчэй з'явілася мама і знайшла яе. Яна больш нікуды не пабяжыць, не стане хавацца. Яна папросіць маму ўзяць ёй цукеркі,
і яны разам пойдуць дадому.

Але знаёмы голас не клікаў яе — той, самы родны, да якога яна так прывыкла за сваё яшчэ невялікае жыццё. Вакол хадзілі чужыя людзі. Яны не звярталі на яе ніякай увагі. Маша не вытрымала і выбегла са сваёй схованкі, стала на віднае месца. Але і тут мама да яе не падышла. Умомант стала страшна. Нібы самі па сабе, па шчоках пабеглі слёзы. «Мама!» — закрычала дзяўчынка. Ніхто не адгукаўся. «Мама!» — зноў паклікала яна.

Але ў адказ была цішыня. Каля яе сталі прыпыняцца людзі.

— А чыя гэта малая? — прыязна запыталася бабуля. — Плакаць не трэба. Зараз мы адшукаем тваю маму.

Але дзяўчынка не чула старую. Яна пабегла туды, дзе, як ёй здавалася, знаходзіўся выхад з крамы. Можа, мама і сапраўды забылася пра яе і пайшла дадому? Больш за ўсё Маша баялася згубіцца і застацца ў гэтай краме назаўжды.

— Мама! — зноў закрычала яна.

— Маша! — раптам пачула ў адказ. Падняла вочы і ўбачыла маму.

— Вось ты дзе, — заклапочана сказала жанчына. — А я ўжо не ведала, дзе цябе шукаць. Да ахоўнікаў хацела звярнуцца, каб дапамаглі.

Маша забылася пра цукеркі і газіроўку. Пра ўсё, што хацела папрасіць купіць ёй. Яна думала толькі пра адно: каб не адстаць ад мамы і зноў не згубіцца. Таму моцна схапіла яе за руку.

— Пойдзем, — усміхнулася мама. — Толькі на касе разлічымся.

Маша не ведала, што любімыя цукеркі мама ўзяла і без яе напаміну. А замест газіроўкі ў кошыку ляжаў мультыфруктовы сок.

Прэв'ю: pikabu.ru

Выбар рэдакцыі

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Шалям засталося прыкласці зусім няшмат намаганняў, каб жаданая мэта была дасягнута.

Грамадства

Камандзір вядзе за сабой

Камандзір вядзе за сабой

Пяцікурснік Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Е. Полацкай быў удастоены ганаровага звання «Чалавек года Віцебшчыны — 2023».

Моладзь

Вераніка Цубікава: Натхняюся жаданнем дзяліцца

Вераніка Цубікава: Натхняюся жаданнем дзяліцца

Яе песні займаюць першыя радкі ў музычных чартах краіны, пастаянна гучаць на радыё і тэлебачанні.