Вы тут

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў


«Убачыць Парыж i памерцi!»

Фота planetabelarus.by

Так многiя i казалi, i кажуць. А я не разумела: ну навошта памiраць? Трэба з'ездзiць, паглядзець на яго, можа, нават трошкi пажыць, а потым вярнуцца ў сваю Беларусь...

Аднойчы я так бы i зрабiла. Але па парадку.

Некалi ў 60-х гадах мiнулага стагоддзя, скончыўшы iнстытут, я прыехала на работу ў мястэчка Варапаева. Атрымала так званыя пад'ёмныя, пазнаёмiлася з калегамi i ў канцы жнiўня выпадкова пачула, як адна з настаўнiц угаворвала другую з'ездзiць з ёй у Парыж. Падумала яшчэ: «Вось табе i маеш: адсюль, з Заходняй Беларусi, гэта, выходзiць, можна?! I што — без праблем? Без вiзы?!»

— Калi вы едзеце? — яшчэ не верачы ў гэта шчасце, спытала я.

— Паслязаўтра, — пачула ў адказ.

— А можна i мне з вамi?

— Ды калi ласка! — згадзiлася Хрысцiна Сiгiзмундаўна...

У хаце, дзе здымала пакойчык, я пералiчыла ўсе свае «зберажэннi». Вырашыла: калi паедзем паслязаўтра, а да першага верасня трэба ўправiцца, то грошай павiнна хапiць. (Пра вiзу не казалi нi слова, значыць, яна сапраўды не патрэбна.) Тады пытаннi: у што прыбрацца, на колькi дзён адпрасiцца ў дырэктара? Як там будзе з мовай (уся надзея на Хрысцiну Сiгiзмундаўну, бо я вучыла нямецкую...)? А як з дарогай? Спачатку ж трэба дабрацца да Пастаў, потым да Мiнска i адтуль ужо самалётам? Цi як?

З гэтымi пытаннямi я лягла спаць. Але ж якi там сон, калi наперадзе такая вандроўка i калi хутка на свае вочы ўбачыш Парыж — Эйфелеву вежу, Елiсейскiя палi!..

Заснула хiба пад ранiцу. I прыснiлася мне, што я ўжо там, прыехала, што трапiла на нейкi баль, што сам Эмiль Заля запрасiў мяне на вальс «Абарваныя струны» i, танцуючы, увесь час наступае на ногi.

Прачнулася ад мяўкання ката, якi i сапраўды пад нейкую «музыку» таптаўся па маiх каленях.

...У школе, сустрэўшы Хрысцiну Сiгiзмундаўну, я адразу ж спытала, цi адпрасiлася яна ў дырэктара.

— А навошта? — здзiвiлася каляжанка.

— Каб з'ездзiць у Парыж...

— Дык заўтра ж нядзеля, выхадны.

— Але ж за iм будзе панядзелак? — нясмела заўважыла я.

— У панядзелак магазiн закрыты!

— А ён, што, там — адзiн?

— Канешне...

Толькi тут да мяне стала даходзiць, што з Парыжам нешта не так.

— А на чым мы паедзем? — спытала для праверкi.

— На цягнiку. Тры станцыi...

Вечарам гаспадыня сказала мне, што Парыж — гэта вёсачка, i што назву ёй даў сам Напалеон. Ён, маўляў, начаваў там, а ранiцай агледзеў наваколле i сказаў: «Якая прыгажосць! Тут сапраўдны Парыж!»

...Яго, беларускi, цяпер адкрылi многiя турысты: убачылi i тамтэйшую Эйфелеву вежу, i палi — мо не горшыя за Елiсейскiя.

А хто не паспеў яшчэ з'ездзiць туды, настойлiва раю: гэта i блiжэй, i танней, а па сённяшнiм часе дык яшчэ i бяспечней.

Зоя Наваенка,

г. п. Падсвiлле, Глыбоцкi раён.


Жонка — назоўнiк канкрэтны, але... абстрактны

Без малога дзесяць гадоў таму, пасля другога дэкрэтнага водпуску, я прыйшла працаваць настаўнiцай беларускай мовы i лiтаратуры ў сваю ж, можна сказаць, родную школу. Спадабалася! А найболей — дык пяты клас. Дзецi ў iм вучылiся так сабе, некаторыя — нават слаба. Але ўсе яны былi такiя блiзкiя, такiя свае, вясковыя, шчырыя. З iмi адбывалася столькi вясёлага...

Ну вось, напрыклад, праходзiм разрады назоўнiкаў: агульныя, уласныя, зборныя, рэчыўныя.

— «Мёд» — гэта якi разрад? — спытала потым, каб праверыць веды.

— Уласны, — адказвае самы смелы вучань.

— Чаму?

— Дык ён жа ў нас свой, не куплёны...

Дзяўчаты з класа потым доўга прасiлi Валiка (так звалi хлопчыка) прынесцi ўласнага мёду...

Праз некалькi ўрокаў новая тэма: «Канкрэтныя i абстрактныя назоўнiкi». Зноў жа, каб дзецi лепш запомнiлi, я кажу iм, што многiя з першых (канкрэтных назоўнiкаў) можна памацаць i ўбачыць, а вось другiя ўжо не.

— Зразумелi? —- пытаюся.

Згодна маўчаць.

— Тады прывядзiце прыклады.

— Назоўнiк «жонка», — пачаў адзiн з вучняў, — канкрэтны, бо яе можна памацаць. Але ён i абстрактны...

— Гэта чаму? — здзiвiлася я.

— Таму што жонкi ў мяне няма.

...Iншы хлопчык, ужо праз гады, дзевяцiкласнiкам, стаў чытаць на памяць вядомае:

«Мой родны кут,

як ты мне мiлы!

Забыць цябе

не маю сiлы...»

А вось што далей — забыўся, стаў у кнiгу падглядваць. «Непарадак», — «сiгналiць» мне дзяўчынка з першай парты.

— Я бачу, — кажу ёй.

А вучань падумаў, што гэта падказка — яму. I давай паўтараць:

«Забыць цябе

не маю сiлы.

Я бачу...»

Клас лёг ад рогату!

...Калi тыя мае «пяцiкласнiкi» ўжо заканчвалi школу, на ўрок беларускай мовы прыйшла завуч. Мы разглядалi тэму «Зваротак» на прыкладзе народных замоў.

— А цiкава, цi ёсць замовы для здачы экзаменаў? — спытала адна з дзяўчынак.

Я адказала, што, напэўна ж, ёсць. А калi не ведаеш, то можна прыдумаць свае — з любымi словамi, галоўнае — шчырымi.

Таццяна Марцэвiч,

в. Ёдкi, Лiдскi раён.

Рубрыку вядзе Валянцiна Доўнар.

Ад яе ж чарговае i шчырае: «Пiшыце» (абавязкова з кантактамi для зваротнай сувязi), бо ўсе «вясёлыя i праўдзiвыя гiсторыi з жыцця чытачоў» на старонках «Звязды» не проста друкуюцца — яны ўдзельнiчаюць у конкурсе на найлепшую. Вынiкi яго будуць падведзены на пачатку наступнага года. Журы — i вялiкае чытацкае пад старшынствам спадарынi Соф'i Кусянковай з Рагачоўшчыны, i маленькае рэдакцыйнае на чале з першым намеснiкам галоўнага рэдактара спадарыняй Наталляй Карпенкай — працуе. Пераможцаў чакаюць прызы.

 

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Сёння пачаў работу УНС у новым статусе

Сёння пачаў работу УНС у новым статусе

Амаль тысяча дзвесце чалавек сабраліся, каб вырашаць найважнейшыя пытанні развіцця краіны. 

Навука

Наколькі эфектыўна працуе сістэма інтэлектуальнай уласнасці?

Наколькі эфектыўна працуе сістэма інтэлектуальнай уласнасці?

Расказаў першы намеснік старшыні Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях Рэспублікі Беларусь Дзяніс Каржыцкі.

Здароўе

У Нацыянальны каляндар плануюць уключыць новыя прышчэпкі

У Нацыянальны каляндар плануюць уключыць новыя прышчэпкі

Як вакцыны выратоўваюць жыцці і чаго можа каштаваць іх ігнараванне?

Грамадства

Курс маладога байца для дэпутата

Курс маладога байца для дэпутата

Аляксандр Курэц – самы малады народны выбраннік у сваім сельсавеце і адзіны дэпутат сярод сваіх калег па службе.