Вы тут

«Што гэта за дзеўчына i дзе яна жыве». У Мiнску з'явiўся новы мурал


...Пяцiпавярховiк па сталiчнай вулiцы Мяснiкова, 17 быў бы цалкам звычайны i нiчым не адметны сярод шэрагу iншых немаладых дамоў, калi б не новы «жыхар», якi прапiсаўся тут на пачатку красавiка. На фасадзе дома з'явiлася абаяльная дзяўчынка, якая цi то выйшла, цi толькi збiраецца выйсцi на прагулку, — у шалiку, палiто, чамусьцi без боцiкаў, затое ў забаўных паласатых шкарпэтках... Дзяўчынка — само юнацтва i непасрэднасць, а за ёй — выява старога горада — перанесеная ў сучаснасць гравюра з амаль 250-гадовай гiсторыяй. Мурал «Мой Мiнск» — падарунак гораду ад вулiчнага мастака Аляксандра Благiя, грамадскiх актывiстаў, адмiнiстрацыi Маскоўскага раёна i прыватных кампанiй — удзельнiкаў валанцёрскага арт-праекта.


На гэты фасад недалёка ад гiстарычнага цэнтра сталiцы ў свой час замахвалiся некалькi розных мастакоў падчас фэсту Vulica Brasil, аднак iх работы не прайшлi ўзгадненне ў гарадскiх улад. А вось эскiз мурала «Мой Мiнск» мастацкая камiсiя, куды ўваходзiлi i архiтэктары, i чыноўнiкi з выканкама, i прадстаўнiкi розных гарадскiх службаў, у тым лiку камунальных, ухвалiла адразу. «Парэкамендавалi толькi зрабiць крыху меншай постаць самой дзяўчынкi, — кажа мастак, — але саму iдэю сустрэлi вельмi прыязна». I ўсё ж ад макета да ўвасаблення арт-аб'екта прайшло амаль дзесяць месяцаў — i з-за праходжання праектам усiх неабходных iнстанцый, i таму, што канчатковае «дабро» атрымалi летась у лiстападзе, калi халоднае i вiльготнае надвор'е, мякка кажучы, ужо не спрыяе вулiчнаму мастацтву. Таму ўзялi паўзу да вясны — затое цяпер работа заняла менш за тыдзень, тым больш i дождж не перашкодзiў. Творчая частка праекта цалкам дабрачынная, падкрэслiвае яго арганiзатар Алесь Шупо, якi займаўся працэсам камунiкацыi i ўзгаднення iдэi на ўсiх узроўнях. Што да фiнансавага боку справы, то неабходныя выдаткi ўзялi на сябе партнёры праекта: так, IТ-кампанiя набыла фарбу (для карцiны памерам пяць паверхаў спатрэбiлася каля 150 балончыкаў) i iншыя патрэбныя матэрыялы i прылады, а будаўнiчая фiрма дала пад'ёмнiк для работы на вышынi.

...Асновай мурала стала гравюра з выявай Мiнска, датаваная 1772 годам, — яе ў пачатку 1990-х знайшлi даследчыкi ў Кракаўскай бiблiятэцы. Празрыстую адсылку да гiсторыi дае i гербавая пячатка, якую выкарыстоўваў магiстрат пасля атрымання горадам магдэбургскага права ў 1499-м, — выяву тагачаснага мiнскага герба кожны ахвотны можа знайсцi ў той жа «Вiкiпедыi». Дарэчы, мурал «Мой Мiнск» — не першы ў серыi работ мастака паводле старажытных гравюр. У 2017-м была стрыт-арт карцiна ў Клецку, дзе гiстарычная выява ператварылася ў дыван, на якiм сядзiць дзяўчына i выразае выцiнанкi; другi мурал «Back to Vistula» з'явiўся праз год, ён упрыгожвае фасад дома ў адным з самых старых польскiх мястэчак Хелмна i нагадвае пра часы, калi рака Вiсла працякала наўпрост праз горад. Атрымалася адначасова пра гiсторыю i сучаснасць, пра нас — учарашнiх i сённяшнiх гарадскiх жыхароў у трэцiм i нулявым пакаленнях. Акрамя таго, гэта яшчэ адзiн прыклад узаемадзеяння i паспяховага супрацоўнiцтва вулiчнага мастацтва з гарадскiмi ўладамi — аказваецца, усё магчыма, i, калi ўзяцца за справу якасна i цывiлiзавана, камунальнiкi не зафарбуюць вулiчныя роспiсы «ЖЭС-артам»...

— А хто «жыве» ў кiшэнi дзяўчынкi? — пытаемся ў мастака.

— Гэта мой фiрмавы персанаж, — усмiхаецца Аляксандр, — якi часта з'яўляецца на розных работах. Магчыма, павук (праўда, у дзяцiнстве я казаў «пувак», чым не iмя для новай казачнай iстоты?) альбо птушаня, а яшчэ я чуў ад некаторых, што персанаж чымсьцi нагадвае сусуватары — анiмешныя стварэннi вядомага рэжысёра Хаяа Мiядзакi. Словам, няхай кожны бачыць тое, што яму блiжэй.

Пакуль мы фатаграфуем мурал, мiнакi спрачаюцца, цi ёсць рэальны прататып у дзяўчынкi з букетам папарацi («Вельмi падобная да маёй школьнай сяброўкi!» — чуем за спiнай) i аднагалосна пагаджаюцца, што яркiя i цёплыя фарбы вельмi дарэчы паляпшаюць настрой. Аўтар жа акурат цяпер малюе i прадумвае наступныя эскiзы — сёлета ГА «Ахова птушак Бацькаўшчыны», з якiм даўно супрацоўнiчае Аляксандр Благiй, плануе павялiчыць колькасць «птушыных графiцi»: сокал-пустальга прызямлiцца на фасадзе дома ў Брэсце — менавiта тут, па падлiках спецыялiстаў, жыве самая вялiкая ў нашай краiне гарадская папуляцыя гэтых чырванакнiжных птушак; таксама з'явяцца новыя муралы ў Мiнску i на Вiцебшчыне — у Мёрах i, магчыма, у Расонах.

Вiкторыя ЦЕЛЯШУК

Фота аўтара i з архiва мастака

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

Галiна Левіна: Помнiк — не канструктар i не чарцёж, яго трэба перажыць, выпакутаваць

У архiтэктара Галiны Левiнай — Хатынь, творчая спадчына яе бацькi.

Грамадства

Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?

Прэмiя прыгажосцi. Дзеля чаго людзi кладуцца пад нож пластычнага хiрурга?

Як сведчаць шматлiкiя даследаваннi, прывабным людзям прасцей прабiцца ў жыццi i яны дасягаюць у кар'еры большага поспеху. 

У свеце

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Як Еўропа аднаўляецца ад кавiднага ўдару?

Сёлета еўрапейская эканомiка будзе перажываць глыбокую рэцэсiю з-за ўспышкi каранавiруса, нягледзячы на хуткiя i ўсёабдымныя антыкрызiсныя меры як на саюзным, так i на нацыянальным узроўнi.

Эканоміка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

Тонкае мастацтва дабрабыту. Складаем сямейны бюджэт разам са спецыялістам Нацбанка

2020 год паставіў усіх нас перад неабходнасцю дакладна планаваць свае выдаткі.