Вы тут

Нататкі шматдзетнага таткі. Калі б усё было так проста...


Жонка пасля сняданку, гледзячы чамусьці на мяне:


— Я спадзяюся, мне ў свой дзень нараджэння не давядзецца мыць посуд?

Толькі сабраўся было сказаць, што, вядома ж, не давядзецца, як раптам хтосьці з малодшых:

— А ты, мама, можаш заўтра яго памыць.

Эх, добрыя мае дзеці, калі б усё ў жыцці было так проста...

P.S. Хоць ідэя, безумоўна, выдатная.

* * *

Ідзём з дачкой са школы, я стомлены пасля работы. Раптам дачка:

— Тата, скажы, а чаму ты на работу ходзіш кожны дзень, а заработная плата ў цябе толькі раз на месяц?

Ха, добрае пытанне! А сапраўды — чаму?

Заўтра прыйду з раніцы на работу, пацікаўлюся ў шэфа: што за хрэнь? Так яму і скажу: «Альбо плаціце мне зарплату кожны дзень (можна без прэміяльных), альбо я буду хадзіць на работу раз на месяц — у дзень зарплаты».

Нават цікава, які з двух варыянтаў ён выбярэ.

P.S. А наогул, я гляджу, іх у школе вучаць задаваць правільныя пытанні.

* * *

Прыйшоў у аптэку купіць сіроп ад кашлю для дзіцяці. На пытанне, якія ў іх ёсць сіропы, аптэкарка адказала:

— Ёсць добры галандскі, і ёсць таксама добры, вытворчасці Нідэрландаў. Які прабіваць?

Шчыра кажучы, даўно перада мной не ставілі такіх цяжкіх пытанняў.

Урэшце вырашальную ролю адыграў кошт сіропаў: узяў галандскі, бо ён аказаўся на пару рублёў таннейшы, чым той, які «вытворчасці Нідэрландаў».

P.S. Нідэрланды наогул дарагая краіна. Не тое што гэта, як яе... Галандыя.

* * *

Вера:

— Тата, памятаеш, ты мне неяк абяцаў, што купіш усё, што я захачу?

— Ну, памятаю, і што?

(На самай справе не памятаю, але спрачацца з Верай — сабе даражэй.)

— Дык вось, я вырашыла: выбірай з двух варыянтаў. Першы — хамяк.

— Давай адразу да другога.

— Другі — гэта бурундук.

Та-а-ак, па ходу выбар у таты не багаты...

На ўсякі выпадак удакладняю:

— А тушканчык не падыдзе?

— Тушканчык таксама падыдзе.

(Фух, аж ад сэрца адлягло.)

У выніку ўжо тры варыянты, а значыць, ёсць з чаго выбіраць. (І гэта я яшчэ марскіх свінак не прапаноўваў.)

P.S. А калі сур'ёзна, то гэта быў, мабыць, першы раз у маім жыцці, калі я ў глыбіні душы шчыра парадаваўся таму факту, што ў нас дома ёсць такая бесталковая на першы погляд істота, як кошка.

* * *

Мяне тут спыталі, ці глядзеў я выступленне нейкай дзяўчынкі ў ААН. А нашто мне яго глядзець? Я нейкім чынам сам працую ў ААН і кожны дзень сутыкаюся з выступленнямі ўласных дзяцей: то сын прапануе павышэнне ліміту на кішэнныя выдаткі, то старэйшая дачка выступіць з заявай пра адсутнасць вайфаю, то двайняткі адзіным фронтам запатрабуюць купіць ім хамяка, то малодшая пачне гарлапаніць, пратэстуючы супраць абмежавання на цукеркі і мульцікі (то-бок я ўшчамляю іх правы чалавека). Прычым у маім выпадку прэтэнзіі выказваюцца не да абстрактнага чалавецтва ў цэлым, а да цалкам канкрэтнага яго прадстаўніка. Таму тым, хто ўсур'ёз абмяркоўвае выступленні чужога дзіцяці і робіць з яго далёка ідучыя высновы, магу толькі пазайздросціць: шчаслівыя людзі, заходзьце ў госці.

Павел ХОЛАД.

 

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Выбіраем аптымальную пару года для пахудзення. Спойлер: і гэта не лета!

Выбіраем аптымальную пару года для пахудзення. Спойлер: і гэта не лета!

Жыццё ў «эпоху спажывання» — сур’ёзнае выпрабаванне для чалавека.

Эканоміка

Нашы фінансы павінны прыносіць даход. Які? Вось у чым пытанне

Нашы фінансы павінны прыносіць даход. Які? Вось у чым пытанне

Адукаваныя людзі загадзя плануюць свой паток фінансаў, размяркоўваючы іх па перспектыўных напрамках, тым самым забяспечваючы сабе нябеднае жыццё.

Культура

Мінск 1941. Як гэта было

Мінск 1941. Як гэта было

Неба пачарнела ад самалётаў.