Вы тут

Прыпыніцца ды агледзецца


Педагог і мастачка з Драгічына Вольга Манцэвіч робіць шматлікія замалёўкі ў родных мясцінах дзеля таго, каб зберагчы для нашчадкаў, аматараў даўніны ды ўсіх, хто шануе спадчыну, сляды гісторыі, каларытныя праявы жыцця мясцовага люду


Вольга і Валеры

Вольгу Манцэвіч ведаюць у Драгічыне як таленавітую мастачку й выкладчыцу ў тамтэйшай Дзіцячай школе мастацтваў: летась яна ўзначаліла аддзяленне выяўленчага мастацтва. Вольга Мікалаеўна вельмі любіць родны горад, ягоныя ваколіцы ды ўсё, звязанае з іх гісторыяй. “Драгічын хоць і невялікі, але вельмі ўтульны, а яго гісторыя — багатая й разнастайная, — казала яна мне. — Проста мы іншым разам не заўважаем штодзённай прыгажосці, а трэба няшмат: усяго толькі прыпыніцца ды агледзецца”.

Мастачку заўсёды цікавіла гісторыя роднага краю. І неяк само сабой атрымалася, што пачала яна ў малюнках адлюстроўваць значныя мясціны малой радзімы, паказваць землякам прыгажосць палескага краю. Вольга зберагае на паперы тое, што з часам можа незваротна сплыць у вечнасць. Пра задуму паказваць гісторыю малой радзімы ў малюнках расказвае: “Калі вучылася ў Кобрынскім мастацкім каледжы, стварыла трыпціх (касцёл і два праваслаўныя храмы) у тэхніцы бацік. Хацелася й больш маляваць родныя мясціны, але, як кажуць, рукі не дайшлі. А калі на “выдатна” абараніла курсавую “Мой горад”, ужо ў часе вучобы ў Беларускім дзяржпедуніверсітэце імя Максіма Танка, то вельмі ганарылася, што змагла расказаць пра сваё старадаўняе мястэчка. Падумала: чаму б замест фота не падаваць малюнкі? Шмат разважала, ці будзе гэта цікава для кагосьці ў нашым часе. Трэба паспрабаваць! Выкладвала для эксперыменту малюнкі ў сацсетках, дадавала да іх невялікія аповеды пра родны горад. І нездарма. Такіх цёплых водгукаў я нават не чакала! Гэта быў добры стымул для далейшай працы”.

Паром цераз Дняпроўска-Бугскі канал паміж Белінам і Малінаўкай. Акварэль, туш, папера.

Вольга цешыць сябе думкай, што яе малюнкі й некаму іншаму “адкрыюць вочы” на яго малую радзіму. Шмат цікавых задум у маладой мастачкі: натхняюць былыя маёнткі, сучасныя вулкі райцэнтра. “Найперш я імкнуся перадаць любоў да родных мясцін сваім вучням, — расказвае з захапленнем. — Вельмі хочацца, каб мае выхаванцы ганарыліся малой радзімай, радаваліся росквіту яе”. Дарэчы, падапечныя Вольгі ўдзельнічаюць у розных выставах і конкурсах, і не толькі ў Драгічыне. У 2012‑м, напрыклад, іх малюнкі паўдзельнічалі ў конкурсе, што ладзіўся ў Кіргізіі, прычым рабоце Ірыны Пунько там прысудзілі 1‑е месца. Дасылалі драгічынцы творы й на міжнародны электронны конкурс “Блакада Ленінграда”: сама настаўніца заняла 2‑е месца, яе навучэнцы таксама ў прызёрах аказаліся. У 1918‑м дыплом пераможцы з Нясвіжа, дзе ў сілавым полі выставы Паўла Татарнікава праходзіў конкурс “Малюю гісторыю”, прывезла Пaліна Ільючык. А ў падарунак атрымала кнігу, ілюстраваную вядомым графікам, з яго аўтографaм. Калі ж летась ладзіўся раённы пленэр, то выхаванцы Вольгі Мікалаеўны ўпэўнена занялі ажно тры прызавыя месцы! Зразумела, не ўсе яны становяцца мастакамі, аднак досвед, набыты ў Дзіцячай школе мастацтваў — каштоўны сам па сабе. Адны звязалі жыццё з ландшафтным дызайнам, нехта — з народнымі мастацкімі промысламі, кагосьці бацькі скіравалі на больш прыбытковую справу. Але ж добры мастацкі густ, упэўнена Вольга, для любой прафесіі не будзе лішнім.

Вольга Манцэвіч два гады таму прадставіла сваю работу на міжнародны конкурс сацыяльна-значных плакатаў “Люблю тебя, мой край родной!”, які ладзіўся ў Новасібірску (Расія). Вялікай радасцю было, калі даведалася: заваявала там 1‑е месца ва ўзроставай групе пасля 30 гадоў.

Муж Вольгі, Валеры, таксама, як кажуць, жыве ў мастацтве, у рамястве: вядзе гурток разьбы па дрэве ў вёсцы Пярковічы. Два творцы й сустрэліся ўпершыню, калі ў Драгічыне ладзілася выстава ў парку на Дзень горада. Прыцягнуліся блізкія душы, і прыкладна праз год, згадвае Вольга, паядналі свае лёсы. Цяпер абодва працуюць у аддзеле культуры Драгічынскага райвыканкама. На ўскрайку райцэнтра пабудавалі вялікі й прыгожы дом, гадуюць дзвюх дачок. Старэйшая, Насця, таксама добра малюе, грае на цымбалах. А якому занятку аддасць перавагу — пакажа час.

Гістарычнае сэрца Драгічына — перасячэнне вуліц Леніна і Кастрычніцкай

Спадар Валеры ўпэўнены: ім з Вольгай пашанцавала, што склалася ў іх творчая сям’я. Жонка, жартуе, — гэта вялікая й прыгожая сіла: і падкажа, і пакрытыкуе. Працуюць яны ў розных кірунках, таму няма ні суперніцтва, ні зайздрасці. Гаспадар імкнецца забяспечыць дабрабыт сям’і, да таго ж многае на сядзібе зроблена яго працавітымі рукамі. А Вольга — нязменны кансультант, да таго ж любіць удзельнічаць у выставах, конкурсах, стварае ўтульнасць у хаце. Нядаўна, казала, пяць яе новых карцін упрыгожылі сталовую ў мясцовым аграгарадку Новая Папіна.

Раіса Марчук

Ма­люнкі Вольгі Манцэвіч

Нумар у фармаце PDF

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Гучны гул сірэны знянацку застаў пенсіянерку Веру Васільеўну дома.

Грамадства

Хормайстр Ніна Ламановіч: Можна выходзіць замуж, калі жыццё жанчыны пасля гэтага палепшыцца

Хормайстр Ніна Ламановіч: Можна выходзіць замуж, калі жыццё жанчыны пасля гэтага палепшыцца

Галоўнаму хормайстру Вялікага тэатра 27 жніўня споўнілася 70 гадоў. 

У свеце

У «чорнай» зоне. Чаму Літву захліснула пандэмія?

У «чорнай» зоне. Чаму Літву захліснула пандэмія?

Уся Літва трапіла ў «чорную» зону заражэння каранавірусам. 

Грамадства

Страшнае слова «генацыд»

Страшнае слова «генацыд»

Для тых, хто прысвойвае сабе права быць «выключнымі», гэта рана ці позна становіцца катастрофай у маштабах народа.