Вы тут

Мая мама — анiматар!


Алеся Гайдук у родных Баранавiчах — асоба досыць вядомая: не толькi таму, што некалькi гадоў узначальвала сектар па рабоце з дзецьмi ў гарадскiм палацы культуры, але яшчэ i таму, што ў яе ўлюбёная дзецьмi розных узростаў прафесiя. Алеся — анiматар, арганiзатар i вядучая свят (у гэтым амплуа яна «Алеся Клаўнеса»), а таксама вядучая дзiцячай праграмы «Казкi на ноч» на мясцовым тэлеканале «Iнтэкс». Дадайце да партрэта яркую i смелую прычоску — i стане зразумела, чаму побач са сваёй дачкой Надзеяй Алеся выглядае хутчэй старэйшай сяброўкай, чым мацi.


— Усё люблю рабiць разам з мамай — гуляць, катацца на ролiках i веласiпедзе, здымаць вiдэа, — крыху сарамлiва прызнаецца 7-гадовая Надзя — у такой самай сукенцы i з такiмi ж каляровымi коскамi, як у Алесi.

— Тады раскажы i нам пра яе. Цi ведаеш, як яна стала анiматарам?

Надзя: Папраўдзе кажучы, не ведаю...

Алеся: Напэўна, Надзя ўжо нарадзiлася ў сям'i, дзе ўсе былi анiматарамi, — i я, i мая сястра Даша, i яе муж Дзянiс скончылi тэатральнае аддзяленне (паводле дыплома Гродзенскага каледжа мастацтваў, Алеся — арганiзатар культурна-дасугавай дзейнасцi, рэжысёр народных абрадаў i свят. — «СГ».) i працавалi на святах для дзяцей i дарослых. Я ў дэкрэце нават i паўгода не прабыла, таму Надзя з маленства бачыла, што мама ўнутры свят, для яе мама — Снягурка i тата — Дзед Мароз — гэта такiя будзённыя, звыклыя рэчы. У нас нават ёсць фота практычна адразу пасля радзiльнi, дзе я ў касцюме клоўна трымаю дачушку на руках, дый потым яна ў калясцы ездзiла з намi на ўсе рэпетыцыi i выступленнi.

...Некалькi гадоў таму Алеся разам з сястрой Дар'яй прыдумала iдэю тэлепраграмы «Дзеткi-непаседкi», якую яны праз сяброў прапанавалi баранавiцкаму тэлеканалу «Iнтэкс» — i, адразу атрымаўшы «дабро», лiтаральна назаўтра знялi першы выпуск. Потым змянялiся аператары, сышоў адзiн з вядучых — i Алеся стала вядучай у iншай праграме, «Казкi на ноч», дзе чытае дзецям казачныя гiсторыi. «Муж, хоць ён i працуе аператарам, адразу сказаў: «Мая камера гэта не здымае» — таму некаторыя вiдэасюжэты мне здымае сястра цi нават Надзя, але не наш тата», — смяецца суразмоўца.

— Надзя, табе мама больш падабаецца ў вобразе, калi яна ва ўсякiх забаўных касцюмах — Понi, Фiксiк, Аднарог — цi калi яна проста мама?

Н.: Калi проста мама. Я нават па тэлевiзары яе праграму не гляджу, казкi дома чытаем. Мульцяшныя героi для маленькiх мне таксама ўжо нецiкавыя, я ведаеце каго люблю — Хлебакачак з мультканала Nickelodeon! А якi ўбор з мамiнага рабочага гардэробу найбольш падабаецца? Ну-у... Не ведаю, як ён называецца — з TikTok, такi аранжавы, яркi, з маскамi i кепкамi.

А.: Гэтыя «супрацьвiрусныя» касцюмы пашыла наша бабуля, мая мама. Даўно прыдумалi iх, але ў сувязi з напружанай сiтуацыяй i мы баялiся, i самi нашы клiенты засцерагалiся замаўляць анiматараў, цяпер неяк усе ачунялi. Канешне, працаваць у такiх шчытках i масках няпроста, але затое выглядае сучасна, ярка i цiкава — не так, як ва ўсiх.

Зрэшты, згадвае Алеся, дачка пазнае яе ў любым уборы: «Аднойчы мяне папрасiлi тэрмiнова правесцi свята ў дзiцячым садку — патэлефанавалi лiтаральна за паўгадзiны да пачатку. Трохгадовую дачку не было з кiм пакiнуць, дамовiлiся, што вазьму з сабой i пасаджу ў групе. I вось я ў касцюме Кiцi працую з маленькiмi, двух-трохгадовымi дзеткамi, усё iдзе добра, нiхто не плача, малым падабаюцца мыльныя бурбалкi, усiм весела... I тут раптам чую гучны Надзiн шэпт: «Ведаеце што? Гэта не Кiцi, гэта мая мама! Ма-ма, чуеш, ма-а-ма!» Потым я пыталася: «Надзя, навошта ты гэта казала?» — а дачка выдае: «Бо падманваць — непрыгожа». I цяпер гэтая праўдзiвасць i шчырасць у яе захавалiся, так што нiякiх дзявочых сакрэтаў захаваць ад таты ў нас не атрымлiваецца».

Слова за слова, i Надзя расказвае, што яна без пяцi хвiлiн другакласнiца i далёка не навiчок на сцэне. Па-першае, клас — з харэаграфiчным ухiлам, а па-другое, дзяўчынка яшчэ да паступлення ў звычайную школу наведвала заняткi ў тэатральнай студыi, якiя вядзе яе родная цётка Дар'я Шыманец, так што можа i верш прачытаць як мае быць, выразна, i спяваць, i танцаваць. Напаўжартам цiкавiмся: «Напэўна, рыхтуешся пайсцi ў мамiну каманду анiматарам?»

Н.: Ой, не! Калi б я штосьцi i рабiла ў арганiзацыi свят, то здымала б мерапрыемствы на вiдэа.

А.: Я неаднойчы прапаноўвала Надзi паўдзельнiчаць у святах, але пакуль такога жадання ў яе няма. Паколькi яна па характары гэтакi крэмень, якi не будзе саступаць i ў якога «не» значыць «не», то прымушаць яе зрабiць штосьцi супраць жадання бессэнсоўна, дый не трэба. Калi дачка была маленькая, то любiла выступаць на ранiшнiках — i Снягуркай была, i Эльзай з «Халоднага сэрца», ды й цяпер лёгка можа выступiць, аднак катэгарычна не любiць рэпецiраваць i выслухоўваць заўвагi рэжысёра. А вось тэлевядучай дачка стаць не супраць: вясной мы прыдумалi «каранцiнныя» сюжэты для дзяцей, якiя з бацькамi знаходзяцца ў самаiзаляцыi, — вясёлую размiнку з казачнымi персанажамi, вiдэавiншаваннi з днём нараджэння, — i Надзя запiсвала некаторыя сюжэты.

— Што ў прафесii анiматара самае складанае?

Н.: Проста выступаць на сцэне — гэта адно, гэта не страшна i нескладана. А вось калi вакол многа людзей i ад цябе залежыць, якое будзе iх свята, а ты не ўпэўнены, цi ўсё атрымаецца...

А.: Напэўна, самае складанае — знайсцi кантакт з людзьмi, будзе гэта публiка ў вялiкай канцэртнай зале цi госцi на дзiцячым днi нараджэння. Як бы там нi было, сустракаюць па адзежцы, i трэба спадабацца людзям, каб яны разняволiлiся i зацiкавiлiся, — тады цябе пачынаюць слухаць. Часта задавала сама сабе пытанне, з кiм цяжэй працаваць — з дзецьмi або дарослымi, — i адназначнага адказу дагэтуль даць не магу. Напрыклад, з дзецьмi адразу бачыш, падабаецца iм тое, што ты робiш, альбо не, якi ў iх настрой, як цябе ўспрымаюць. Калi гаворка пра вяселле цi юбiлей, дзе збольшага дарослыя, iх прасцей угаварыць на нейкiя рэчы. Асобная гаворка — выпускнiкi школ, яшчэ не зусiм дарослыя, але ўжо не дзецi, з якiмi трэба быць i сяброўкай, i арганiзатарам, што адказвае за правядзенне свята. Але мне пашанцавала ў тым сэнсе, што ўся наша сям'я — творчая: i муж, якi працуе аператарам, i мая сястра з мужам, i наша мама, якая сама шые многiя касцюмы... Таму не бывае свят, якiя раблю я адна, мы ўсе разам, мы — каманда i падтрымлiваем адно аднаго.

— Тады што для вядучага самае прыемнае?

Н.: Не ведаю... Калi свята скончылася, усе гледачы задаволеныя i пляскаюць у далонi. Або калi ставяць «лайкi» пад тваiм вiдэа.

А.: Па вялiкiм рахунку, так i ёсць, самае галоўнае — апладысменты i задаволеныя гледачы незалежна ад узроўню i маштабу свята. Мне здаецца, хто хоць аднойчы адчуў удзячнасць публiкi, гэту зваротную сувязь, той ужо не зможа развiтацца са сцэнай, бо гэта неверагоднае эмацыянальнае сiлкаванне. Узяць мяне: хоць паўгода, як я сышла з гарадскога палаца культуры ў самастойнае плаванне, але некаторыя кiрункi не пакiдаю дагэтуль — напрыклад, творчыя i дабрачынныя праекты для дзяцей з абмежаванымi магчымасцямi, да якiх заўжды прыязджаю з радасцю.

Месяц-два таму, кажа Алеся, былi запатрабаваныя «бескантактавыя святы» з роставымi лялькамi. Цяпер усе больш распранутыя, i дзецi зноў чакаюць у госцi ўлюбёных персанажаў: дзяўчаты — лялек LOL, понi i аднарогаў, хлопчыкi — «Шчанюковы патруль» i герояў «Майнкрафт».

— Якое свята на працягу года для вас самае любiмае?

Н.: Дзень нараджэння. Чаму? Таму што атрымлiваеш мноства падарункаў i вiншаванняў. У мяне, дарэчы, дзень нараджэння 6 кастрычнiка, а ў мамы — 7-га.

А.: Напэўна, Новы год. Як бы нi было шмат работы i стомленасцi, усё адно гэта неверагоднае адчуванне казкi, i нават калi ты ўжо дарослы i сам працуеш на навагоднiх святах i карпаратывах да ранiцы (а я працую ў Новы год, мабыць, гадоў з 17), хочацца крышачку верыць у Дзеда Мароза. Мы з Надзяй пiшам лiсты сапраўднаму Дзеду Марозу, чакаем яго прыходу, а 1 студзеня абавязкова шукаем падарункi пад ёлкай. Сёлета, напрыклад, Дзед Мароз за добрыя паводзiны прынёс тэлефон, i цяпер бацькам трэба кантраляваць час баўлення з iм.

— Калi сказаць пра вядучага свят трыма словамi, анiматар — якая гэта прафесiя?

Н.: Прыгожая... А яшчэ добрая i харошая. Як мама.

А.: Як апiсаць сваю работу? Шчырая, на мой погляд, высакародная i, канешне, любiмая. Мне ў ёй усё падабаецца, нават калi здараюцца нейкiя неспадзяванкi цi экстрэмальныя акалiчнасцi i трэба перарабляць сцэнарый па ходзе. У свой час я падпрацоўвала i ў краме, i складаннем букетаў займалася, i як быццам падабалася, але — не тое, няма такiх сапраўдных, непадробных эмоцый. Магчыма, будзе змяняцца фармат правядзення свят, з'явяцца новыя тэхналогii, але застануцца жывыя стасункi з людзьмi — вось у чым сутнасць.

Вiкторыя ЦЕЛЯШУК

Фота Ганны ЗАНКАВIЧ i з архiва гераiнi

Баранавiчы — Мiнск

Загаловак у газеце: Свята кожны дзень, альбо Мая мама — анiматар!

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Iмплантацыя зубоў: цi ёсць падставы для страху i сумненняў?

Iмплантацыя зубоў: цi ёсць падставы для страху i сумненняў?

Урачы папярэджваюць: нават калi з нейкiх прычын прыйшлося выдалiць адзiн зуб, яму патрэбная замена. 

Калейдаскоп

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Вясёлыя гісторыі нашых чытачоў

Праўду кажуць: няма лесу без ваўка, а сяла без злодзея.

Грамадства

«Лепшы цюнінг для машын — правільны пратэктар шын»

«Лепшы цюнінг для машын — правільны пратэктар шын»

Менавіта пад такім слоганам будзе праводзіцца Рэспубліканская прафілактычная акцыя, якая ініцыяваная на нашых дарогах Дзяржаўтаінспекцыяй краіны. 

Грамадства

Зімовы асартымент. Колькі каштуюць «вітаміны» на «Лебядзіным»

Зімовы асартымент. Колькі каштуюць «вітаміны» на «Лебядзіным»

З якімі прыкметамі вы звязваеце набліжэнне зімы?