Вы тут

Антон Мартыненка: Нашым мужчынам вельмi пашанцавала


Сёння наш госць — тэле- i радыёвядучы, блогер, шчаслiвы муж i бацька Антон Мартыненка. Мы з iм абмеркавалi, што такое каханне, што самае важнае ў выхаваннi дзяўчынак, цi варта дарыць кветкi на 8-е сакавiка i цi ёсць сэнс хаваць ад жонкi салодкае.


— На вашым ютуб-канале «Гонза Беларус» ёсць выпуск, дзе вы пыталiся ў мiнакоў, якi самы рамантычны ўчынак яны зрабiлi. А як бы самi адказалi на гэтае пытанне?

— Я шавец без ботаў. Калiсьцi для сябе вырашыў, што мужчыны дзеляцца на дзве катэгорыi: тыя, хто дорыць кветкi на 8-е сакавiка, i тыя, хто iмкнецца зрабiць жыццё лепшым. Я з другой катэгорыi. Мая жонка перажывае: на восьмае сакавiка я нiколi не дару ёй кветкi, таму што гэта казёншчына i «абавязалаўка». Не хачу мець нiчога агульнага з гэтымi натоўпамi мужыкоў, якiя раз на год як вар'яты бегаюць з кветкамi. Дзеля чаго? У звычайным разуменнi я вельмi нерамантычны чалавек. Але мне падабаецца, калi людзi прыдумляюць розныя спосабы, каб паказаць свае пачуццi. Напрыклад, калi мая жонка зацяжарала, ёй стала цяжка гатаваць. Таму апошнiя пяць гадоў абеды i вячэры раблю я.

— Апытаннi, якiя вы здымаеце, ствараюць партрэт беларусаў. Што, па-вашаму, адрознiвае беларускiх жанчын?

— Я ўпэўнены, што на плячах нашых жанчын трымаюцца не толькi сем'i, але i ўсё беларускае грамадства. Калi б мяне спыталi раней, што адрознiвае нашых жанчын ад замежнiц, я б адказаў — дагледжанасць. Але цяпер я разумею, што гэта даволi абразлiвы эпiтэт: што гэта значыць? Звычайна ты так сабе, а тут нешта падправiла i стала больш-менш? Нашы дзяўчаты выдатныя.

Хоць ёсць сёе-тое, у чым усе мы саступаем замежнiкам. Мы закрытыя ў сабе. Напрыклад, беларуска зрабiла прычоску, купiла прыгожую вопратку i таму адчувае сябе прывабнай. Немкi або францужанкi значна саступаюць нашым жанчынам знешне, але прыцягваюць сваёй унутранай свабодай. Iх шчырая ўсмешка адразу ўздымае настрой. Радуе, што гэта ўсё часцей можна ўбачыць i ў нас.

— Што вы даведалiся пра дзяўчынак дзякуючы сваёй дачцэ?

— Я думаў, што жаданне спадабацца ў iх узнiкае ў 10-12 гадоў. Маёй Любе чатыры, i яна з двух гадоў сама навучылася «строiць вочкi». Прычым нi я, нi жонка так рабiць не ўмеем. Аказалася, што дзiця нараджаецца сфармiраванай асобай, якая проста мяняецца ў памерах. Яно падобна на цябе ў дробязях. Але гэта не люстэрка, а праламленне: дзiўна, як у iм выяўляюцца твае рысы. Гэта трэба прыняць i максiмальна прыстасавацца.

— Што самае важнае ў выхаваннi дзяўчынак?

— У выхаваннi любога дзiцяцi важная любоў. Калi шчыра любiш, прымаеш усё, што робiць тваё дзiця. Вядома, без фанатызму, але важна, каб малое ведала — яго падтрымаюць. Дзiця павiнна не баяцца расказаць нешта бацькам. Трэба, каб яно ведала: нават калi на яго сварацца, усё роўна любяць.

Датычна дзяўчынак... У нас бацькi чамусьцi рэдка кажуць дзяўчатам камплiменты — не дай бог будзе ганарыцца. А хлопчыкам можна, iх навучаюць: «Ты галоўны, гаспадар у доме, павiнен прыйсцi з работы, а там усё прыбрана i нагатавана». А чаму? Жанчына не павiнна працаваць больш за мужчыну, дзе справядлiвасць? Калi яна даглядае дзiця, будзь ласкавы ўзяць на сябе гаспадарку. Iнакш усё нявыказанае перарасце ў крыўды.

— Неяк ваша жонка выклала ў «Iнстаграм» сваё дзiцячае фота з «каменным» выразам твару i падпiсала, што рэпецiруе рэакцыю на вашы жарты. У сувязi з гэтым пытанне: калi не атрымлiваецца з гумарам, то чым «браць» жанчыну?

— Сярод нашых даволi пасiўных мужчын некаторая нахабнасць — ужо канкурэнтная перавага. Калi б у мяне быў сын, я б сказаў яму: «Хлопец, скарыць можна любую, калi знайсцi падыход». Каб спадабацца дзяўчыне, мужчына павiнен быць адукаваны, чымсьцi цiкавiцца, нешта ведаць. Вельмi важна, каб у людзей у адносiнах былi падобныя iнтарэсы. Мы з жонкай любiм адно i тое ж. Але няма адзiнага сцэнарыя: у мяне ёсць знаёмыя, якiя сварацца кожны дзень, яны разам 15 гадоў, i ў iх усё выдатна. Калi iм падабаецца, каму якая справа? Больш бянтэжаць маладыя пары, якiя пачынаюць у «Iнстаграме» расказваць, як правiльна будаваць адносiны. Шаноўныя, вось будзе вам 70 гадоў — на здароўе, толькi чамусьцi 70-гадовыя нiкога не вучаць, як быць шчаслiвымi.

— Як вы ставiцеся да фемiнiзму?

— Я супер-фемiнiст. Я вучыўся на фiлфаку i за пяць гадоў вучобы даведаўся пра ўсё! Калi ты вучышся з дзяўчынкамi год-два, яны ўжо не ўспрымаюць цябе як хлопца, i з'яўляюцца больш адкрытыя размовы. Для мяне было шокам, калi некалькi дзяўчат прызналiся, што ў дзiцячым узросце ў iх бок былi нейкiя прыставаннi з боку дарослых дзядзек. Неяк мы адпачывалi вялiкай кампанiяй, i я спытаў, у каго яшчэ было нешта падобнае. Аказалася, у большасцi, i гэта жахлiва. Я разумею, што многiя хлопцы гэтага не ведаюць, як не ведаў я. Але з тых часоў я значна большы змагар за жаночыя правы, чым мая жонка цi сяброўкi.

— Што рабiць, калi жанчына на дыеце папрасiла нi ў якiм разе не даваць ёй салодкага, а ўвечары молiць дазволiць хоць кавалачак?

— Я супраць такiх забарон. Трэба, аб'еўшыся салодкiм тортам, на наступны дзень пасумаваць наконт гэтага. Я за тое, каб — асаблiва цяпер, калi кожны год на планеце можа стаць апошнiм — усе елi больш шакаладных тортаў, таўсцелi i былi шчаслiвыя! Лепш так, чым худыя дэпрэсiўныя дурнi, якiя ўсiх напружваюць.

— Самае дзiўнае ў жанчынах — гэта...

— Тое, што яны церпяць нашых мужчын. Нашы заганы даволi дуркаватыя. I мы ў канкурэнтным спаборнiцтве прайграём замежнiкам...

— Што такое каханне?

— Калi ты не можаш без чалавека.

— Падобна на словы маньяка...

— Калi чалавек-маньяк знайшоў чалавека з псiхалогiяй ахвяры i яны шчаслiвыя, то гэта выдатна. Але я меў на ўвазе, што каханне павiнна быць як у рамане «Тры таварышы». Калi больш за ўсё ты баiшся страцiць чалавека i змагаешся за яго.

Нам, беларускiм мужчынам, вельмi пашанцавала, а нашым жанчынам — вельмi не пашанцавала. Чым раней мужчыны гэта зразумеюць, чым раней яны пачнуць бiць сябе па руках у незразумелых патрабаваннях i жаданнях, тым лепш будзе для ўсiх. А жанчынам трэба пастарацца сябе любiць i ўдзяляць сабе больш увагi.

Вiталiна БАНДАРОВІЧ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Гучны гул сірэны знянацку застаў пенсіянерку Веру Васільеўну дома.

Грамадства

Хормайстр Ніна Ламановіч: Можна выходзіць замуж, калі жыццё жанчыны пасля гэтага палепшыцца

Хормайстр Ніна Ламановіч: Можна выходзіць замуж, калі жыццё жанчыны пасля гэтага палепшыцца

Галоўнаму хормайстру Вялікага тэатра 27 жніўня споўнілася 70 гадоў. 

У свеце

У «чорнай» зоне. Чаму Літву захліснула пандэмія?

У «чорнай» зоне. Чаму Літву захліснула пандэмія?

Уся Літва трапіла ў «чорную» зону заражэння каранавірусам. 

Грамадства

Страшнае слова «генацыд»

Страшнае слова «генацыд»

Для тых, хто прысвойвае сабе права быць «выключнымі», гэта рана ці позна становіцца катастрофай у маштабах народа.