Вы тут

Аквапарк, кiно i перамога над вiрусам. Пра што мараць нашы дзецi?


Новая каранавiрусная рэчаiснасць закранула абсалютна ўсе сферы жыцця. I калi ў некаторых выпадках можна было адмянiць, перанесцi цi паставiць на паўзу нават важныя справы, то сям'я, як сяброўства, паняцце кругласутачнае. Для многiх сем'яў у свеце меры каранцiну i самаiзаляцыi, сумяшчэнне аддаленай работы, дамашнiх спраў i вольнага часу сталi сур'ёзнай праверкай на трываласць, а пра абвастрэнне праблемы гвалту ў сям'i ў гэты час публiчна загаварылi нават галiвудскiя славутасцi Анжалiна Джалi i Рыяна...

Як маленькiя беларусы перанеслi самаiзаляцыю, сацыяльнае дыстанцыяванне i iншыя вымушаныя перамены, «СГ» распытала iх самiх. Пяцёра дзяцей намалявалi свае «адкладзеныя мары» — тое, чаго iм найбольш не хапала i што не атрымлiвалася зрабiць у цяперашнiх абставiнах, — а бацькi расказалi больш падрабязна, як падчас пандэмii каранавiруса змянiлася жыццё сям'i.


Злата

«Яшчэ ўвесну нашы дзецi перасталi наведваць садок, але муж працягваў хадзiць на работу, ды i я, хоць «з жыватом», таксама працавала, хiба толькi зменшылася колькасць iндывiдуальных заняткаў, а трэнiроўкi па фiтнесе збольшага праводжу ў Zoom, — дзелiцца гераiня адной з колiшнiх публiкацый «СГ», сацыяльны педагог, псiхолаг i фiтнес-трэнер Святлана Нямiрка. Паводле яе слоў, сям'я не сыходзiла ў самаiзаляцыю, але прытрымлiвалася сацыяльнай дыстанцыi — звяла да мiнiмуму паходы ў краму, адмовiлася ад наведвання месцаў масавага збору людзей.

У старэйшай дачкi змянiўся рэжым у спартыўных гуртках — сiнхроннае плаванне на няпэўны тэрмiн паставiлi на паўзу, скарацiлiся заняткi танцамi i канькамі, а англiйскую давялося працягваць вучыць анлайн. «Паколькi ў нас вельмi актыўная сям'я, то для нас гэта было не выпрабаванне, а хутчэй магчымасць больш часу бавiць усiм разам, i гэта, безумоўна, пайшло на карысць: мы не сварылiся адно з адным, а сталi яшчэ блiжэйшыя, — усмiхаецца без пяцi хвiлiн шматдзетная мацi. — Дзесьцi з мая мы вярнулiся да больш-менш звыклага рытму жыцця, пачалi наведваць бабулю — маю маму, займацца фiгурным катаннем, так што, мне здаецца, дзецi не адчулi сацыяльнай iзаляцыi».

Але гэта пазiцыя дарослых — цiкава, цi супадае яна з дзiцячым поглядам? У адказ на пытанне, пра што яна марыла ў гэтыя месяцы, 6-гадовая Злата Нямiрка намалявала нам цырк i кiно. Зразумела, нi туды, нi туды ў цяперашняй эпiдэмiялагiчнай сiтуацыi сям'я не хадзiла. «Белдзяржцырк, наколькi я помню, спынiў прадстаўленнi яшчэ ў сакавiку, а вось ад кiно Злата не адмовiлася б, — разважае мама. — Хоць, па шчырасцi, не думаю, што гэта яе галоўныя мары: проста яе спыталi «чаго табе не хапае», i яна намалявала першае, аб чым у той момант падумала».

Брачыслаў

Сям'я Яўмененкаў таксама не сыходзiла ў iзаляцыю, бацька працягваў ездзiць на работу. Вырашылi, што з дзецьмi нельга сядзець у чатырох сценах, — таму па магчымасцi не наведвалi дзiцячы садок, больш выязджалi на прыроду, у тым лiку на базы адпачынку. «Мы мiнiмiзавалi кантакты — не ездзiлi да бабулi i дзядулi, не наведвалi дзiцячыя цэнтры, гульнявыя пляцоўкi, паркi i iншыя забаўляльныя прасторы, а ў крамы i гандлёвыя цэнтры ездзiў муж, — расказвае мама Iна. — Канешне, было вiдаць, што дзецi вельмi сумуюць па родных, i калi праз чатыры месяцы мы вырашылiся сустрэцца з бабуляй, абодва бакi былi ўсцешаныя, толькi што малыя ўдакладнялi: «А ў вас няма каранавiруса?» Яны малайцы, яны ў тэме i разумеюць, што мыць рукi, «пшыкаць» дэзынфiцыруючымi сродкамi — гэта неабходнасць, часам нават мне нагадваюць».

Брачыслаў Яўмененка на пытанне, чаго яму найбольш не хапае, намаляваў няспраўджаную пакуль мару — аквапарк з разнастайнымi горкамi. Справа ў тым, што летась сям'я адпачывала ў Букавелi, i там малы так натхнiўся ўсесезонным басейнам пад адкрытым небам, што выпатрабаваў з бацькоў абяцанне абавязкова наведаць аквапарк у Мiнску. «Я ведала, што ён намалюе менавiта гэта, яшчэ да таго, як на аркушы з'явiлася першая лiнiя, — уздыхае Iна, — бо аквапарк для Брачыка — мара нумар адзiн. На жаль, з яе здзяйсненнем пакуль давядзецца пачакаць».

Каця

«На пэўны час наша жыццё стала вельмi сумным з-за абмежаванняў кантактаў з роднымi i сябрамi i адмовы ад масавых мерапрыемстваў, але мы старалiся кампенсаваць гэта, часцей бываючы на свежым паветры, — разважае Алена, мама 7-гадовай Кацi Барысёнак. — Сямейны адпачынак дзесьцi за мяжой мы не планавалi, таму ў гэтым сэнсе ўцiскаць сябе не давялося. А чаго не хапала асабiста Кацi, давайце спытаем яе саму. Тым больш, скажу па сакрэце, гэта яе мара нядаўна збылася».

— Я намалявала гандлёвы цэнтр «Карона-Сiцi», проста вельмi хацела ў забаўляльны цэнтр «Базiлiён», якi там змешчаны, — прызнаецца Каця Барысёнак. — Раней ужо была там, але даўно, i ўсё так спадабалася — i шарыкавы басейн, i батут, i горкi, i нават гарматы ёсць, з якiх можна шарыкамi страляць... I вось нядаўна маме тэрмiнова трэба было ў «Карону», i я ўгаварыла пайсцi ў «Базiлiён». Хоць дзяцей было мала, але там так крута! А хутка мы паедзем у вёску i возьмем з сабой Фiльку (гэта наш сабака, ён яшчэ малы, яму толькi год, i ў яго такая забаўная пыска!). Калi прыедзем, я прыдумала, як адзначыць Хэлоўiн цi iншае якое-небудзь свята, — у мяне ёсць цукеркi, буду iх раздаваць. Яшчэ хочацца з'ездзiць пакупацца на возера, калi надвор'е дазволiць. Гэтым летам я ўжо купалася, ездзiлi з маiм сябрам i аднакласнiкам, але калi тое было, — дзяўчынка энергiчнай хуткамоўкай пералiчвае столькi планаў на лета, што мы толькi паспяваем здзiвiцца, як многа трэба паспець чалавеку памiж першым i другiм класамi школы, i пазычыць здзяйснення гэтых няхiтрых, але такiх важных дзiцячых жаданняў.

Макар

У Новiкавых трое сыноў: аднаму чатыры, другому шэсць, трэцяму адзiнаццаць гадоў, i справiцца з хлопцамi бывае вельмi няпроста. Таму ў свой час у сям'i прынялi рашэнне, што памiж работай i домам мама выбiрае дом, вядзенне хатняй — загараднай — гаспадаркi i догляд дзяцей. З абвастрэннем эпiдэмiялагiчнай сiтуацыi сям'я сышла ў iзаляцыю, тым больш умовы гэта дазвалялi. «Муж з сакавiка працуе ў аддаленым рэжыме, малодшыя дзецi не наведвалi садок, таму мы вырашылi, што i старэйшага сына, пяцiкласнiка, пакiнем дома — нiчога страшнага, калi будзе атэставаны па трох чвэрцях, — расказвае мама Вольга. — Наша школа аператыўна адрэагавала на сiтуацыю: дзецi кантактавалi з настаўнiкамi праз «Вайбер», выконвалi заданнi, а ў клас хадзiлi ўсяго пяць чалавек. Безумоўна, калi ўсе дома, размежаваць асабiстую прастору складана — добра, што нам, у адрозненне ад гараджан, ёсць куды падзецца: побач лес, два возеры, можна сесцi на веласiпеды i выправiцца на шпацыр, каб не перашкаджаць тату працаваць... У стасунках са старэйшымi сваякамi таксама вытрымлiвалi дыстанцыю: замаўлялi бабулi з дзядулем дастаўку прадуктаў, кантактавалi анлайн i ўбачылiся толькi напрыканцы чэрвеня.

Дзецi, кажа Вольга, трымалiся годна: хоць i вiдавочна перажывалi гэту аддаленасць, аднак разумелi, што павiнны пасядзець дома, каб зменшыць рызыку заражэння. I ўсё ж — натуральна, iм не хапала стасункаў з сябрамi. Таму на малюнку 6-гадовага Макара — рознакаляровыя шарыкi як кранальны сiмвал выпускнога ранiшнiка ў дзiцячым садку. На жаль, з-за каранавiруса гэтае свята, якога хлопчык вельмi чакаў, не адбылося. I хоць у жнiўнi бацькi ўжо былых выхаванцаў садка дамовiлiся сустрэцца, каб зрабiць сумеснае фота i ўручыць дзецям падарункi, — але наўрад цi атрымаецца стварыць тую самую атмасферу ўрачыстасцi i светлага суму…

Стэфанiя Любоў

«Наша прафесiя дазваляе шмат чаго рабiць дыстанцыйна, — кажа журналiст, рэдактар Вольга Хвоiн. — А вось з бабуляй, якая жыве недалёка, мы практычна не бачылiся з сакавiка, дый сябе пастаянна кантралявалi ў плане мыцця i апрацоўкi рук. Не скажу, каб мы вельмi пакутавалi ад немагчымасцi выехаць кудысьцi за мяжу, але ў такiя моманты, як цяпер, пачынаеш разумець, наколькi каштоўна насамрэч, калi можаш сесцi на цягнiк i паехаць у iншую краiну, паглядзець на жыццё iншых людзей... Затое з'явiлася шмат часу, каб пабыць побач з сям'ёй. Дачку я настолькi замучыла заняткамi, што яна аднойчы заявiла: «Хачу, каб вiрус скончыўся, ты хутчэй пайшла на работу i не тэрарызавала мяне пропiсам ды чытаннем!»

Пэўна, менавiта гэта 7-гадовая Стэфанiя Любоў Клiмчык хацела паказаць у сваiм малюнку — каранавiрус i жанчына ў масцы. Дзяўчынка ўдасканальвала i перарабляла сваю работу некалькi разоў, каб быць зразуметай. «Яна шмат распытвае мяне пра навiны ў свеце i разумее, што каранавiрус — тая з'ява, якая закранула ўсю планету, адбiлася на жыццi мiльёнаў людзей, — раскрывае мама пасыл юнай мастачкi. — I, канешне, марыць, каб усё гэта хутчэй скончылася».

Вiкторыя ЦЕЛЯШУК

Фота Таццяны ТКАЧОВАЙ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Арктычнае ўварванне на змену цёпламу паветру. Калі чакаць першы снег? Прагноз ад Дзмітрыя Рабава

Арктычнае ўварванне на змену цёпламу паветру. Калі чакаць першы снег? Прагноз ад Дзмітрыя Рабава

З чым звязана такая восеньская зменлівасць надвор’я і калі чакаць першы снег.

Грамадства

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

КАЗЯРОГ. Буйныя крэдыты зараз лепш не браць. Паспрабуйце прывесці думкі і пачуцці ў парадак. І перастаньце гібець, зазірніце ў сябе, ураўнаважце эмацыянальны стан. Зараз самы час для наладжвання згубленых сувязяў, якія спатрэбяцца ў найбліжэйшай будучыні. Не забывайце пра родных і блізкіх.

Спорт

Сяргей Кавальчук: У спорце вышэйшых дасягненняў адна мэта — быць лепшымі

Сяргей Кавальчук: У спорце вышэйшых дасягненняў адна мэта — быць лепшымі

Міністр спорту і турызму пра жыццё беларускага спорту. Шчыра і аб’ектыўна.