Вы тут

Філакартычныя памяткі Вялікай Айчыннай


У Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі ў пярэдадзень Дня Незалежнасці адкрылася выстаўка вядомага калекцыянера Уладзіміра Ліхадзедава “Вайна і мір. Беларусь памятае. Вяртанне”.


Падзея прымеркавана і да Дня Незалежнасці — 3 ліпеня, і да 75-годдзя Вялікай Перамогі, якое краіна, усё беларускае грамадства святкуюць сёлета. У цэнтры экспазіцыі — філакартычныя альбомы серыі “У пошуках страчанага”, праекта, якім намінант на Дзяржаўную прэмію Беларусі Уладзімір Ліхадзедаў апякуецца многія гады. Кнігі з рэпрадукцыямі старых паштовак дапоўнілі прадметы з асабістага збору калекцыянера — унікальныя рукапісныя дакументы, тапаграфічныя карты, рэдкія кнігі, старыя перыядычныя выданні ды іншыя артэфакты.

Сваімі ўражаннямі ад выстаўкі, ад збораў калекцыянера падзяліліся высокія службовыя асобы, палітычныя й грамадскія дзеячы. На адкрыцці выстаўкі былі сярод іншых добра вядомых у краіне дырэктар Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі Вячаслаў Даніловіч, дырэктар — галоўны рэдактар Выдавецкага дома “Звязда” Павел Сухарукаў, дырэктар сталічнай кнігарні “Акадэмкніга” Вольга Глухоўская, былы Міністр замежных спраў Беларусі Пётр Краўчанка, дырэктар ААТ “Белкніга” Аляксандр Вашкевіч.

Напрыканцы ўрачыстага адкрыцця выстаўкі лаўрэат прэміі Прэзідэнта Беларусі “За духоўнае адраджэнне” Уладзімір Ліхадзедаў перадаў Нацыянальнай бібліятэцы некаторыя артэфакты, зборы са сваёй гістарычнай калекцыі.

Мікола Раўнапольскі

 

Выбар рэдакцыі

Грамадства

​Жыхары Кобрына аднавілі бабуліну хату ў вёсцы і ствараюць аграсядзібу

​Жыхары Кобрына аднавілі бабуліну хату ў вёсцы і ствараюць аграсядзібу

Яшчэ некалькі гадоў таму Людміла і Уладзімір Жарын былі звычайнымі жыхарамі райцэнтра.

Культура

Крывавыя сосны і нябачная варта. ​Чаму Лідскі замак ахоўваюць загінулыя ў XІV стагоддзі ваяры

Крывавыя сосны і нябачная варта. ​Чаму Лідскі замак ахоўваюць загінулыя ў XІV стагоддзі ваяры

«На схіле ўзгорка, нібы падпіраючы замак, растуць дзве даўгалетнія сасны. Яны захаваліся дзякуючы пашыранаму сярод гараджан і навакольных жыхароў перакананню, што яны выраслі не на раслінным соку, а на крыві».