Вы тут

Не чакайце толькі пазітыву ад дзяцей з цяжкім лёсам


Маці-выхавальніца дзеліцца сваім прафесійным досведам, які немагчыма аддзяліць ад досведу любові і эмпатыі

Крысціна Дубіна, маці-выхавальніца ДУА «Дзіцячая вёска «Вытокі»:
– Па прафесіі я педагог дашкольнай адукацы і. Абрала гэтую спецыяльнасць, бо заўсёды хацела дапамагаць дзецям-сіротам. Справа ў тым, што я вучылася ў звычайнай школе, але сярод маіх аднакласнікаў былі дзеці з інтэрната. І я бачыла, як складана гэтым дзяўчаткам і хлопчыкам, якія са школы вярталіся не ў сям’ю, а ў дзіцячы дом.

З мужам Паўлам у нас выявіліся агульныя жыццёвыя каштоўнасці – і мы пачалі шукаць спосаб узяць на выхаванне абяздоленых дзяцей. Спачатку з-за нашай маладосці нас не ўспрымалі ўсур’ёз. Аднойчы я выпадкова ўбачыла аб’яву дзіцячай вёскі “Вытокі”, дзе патрабаваліся бацькі-выхавальнікі, і звярнулася туды. У сур’ёзнасць нашых намераў паверылі, мы прайшлі неабходнае навучанне і вось ужо чатыры з паловай гады працуем з дзецьмі.
Першымі ў нас з’явіліся тры браты – Дзяніс, Міша і Арцём. Няпроста было ім і нам прывыкаць адно да аднаго, але ўсё наладзілася. Больш за тры гады мы пражылі разам, а потым малодшыя, Міша і Арцём, былі ўсыноўленыя. Дзяніс скончыў 9 класаў, паступіў у каледж. Мы падтрымліваем з хлопцамі сувязь. Затым у нас з’явіліся двое дашкольнікаў – Улляна і Валера. У іх ёсць два малодшыя браты – праз некаторы час мы і іх забралі з дзіцячага дома. Валянцін пражыў з намі амаль два гады, перш чым яго ўсынавілі, а самы малодшы, Багдан, неўзабаве перайшоў у апякунскую сям’ю.

У сакавіку мінулага года ў нас з’явіўся Дзіма, 13 гадоў. Жыццёвая сітуацыя ў яго была даволі складаная, ды і цяжкасці характару, уласцівыя пераходнаму ўзросту, мелі месца. На шчасце, мой муж умее знайсці агульную мову з хлапчукамі. Сумесныя прагулкі, заняткі спортам – усё гэта спрыяе гарманізацыі псіхікі дзяцей. А іх у нас услед за Дзімам з’явілася яшчэ шасцёра. Дзесяцігадовы Дзяніс, Мацвей дзевяці гадоў, 15-гадовая Крысціна, 6-гадовы Іван, Сафія пяці гадоў і Мацвей – чатырох. Такім чынам, сёння ў нас выхоўваюцца дзевяць прыёмных дзяцей і мая біялагічная дачка Анжаліка, дзевяцікласніца.

Што самае галоўнае, каб здружыць усіх, ператварыць у адну сям’ю? На мой погляд, узаемаразуменне і павага. Менавіта на гэтых асновах мы стараемся выбудоўваць адносіны з дзецьмі. Урокі з малодшымі робім разам, старэйшыя дапамагаюць ва ўборцы дома, гатаванні ежы, з задавальненнем наводзяць парадак у двары. Сумесны прагляд тэлеперадач і мультфільмаў таксама ніхто не адмяняў, недзе раз у месяц стараемся пабываць на канцэрце, у тэатры ці цырку. У цёплае надвор’е выходзім на прагулкі, займаемся фізічнай актыўнасцю на свежым паветры.

Вядома, бываюць складанасці. Напрыклад, з’яўляецца новае дзіця са сваім, часам няпростым, характарам. З гэтай нагоды ў псіхолага, які працуе ў нашай установе адукацыі, можна атрымаць параду, кансультацыю. Дарэчы, я не настойваю, каб дзеці называлі мяне мамай, а мужа – татам, але амаль усе (акрамя старэйшых, якія добра памятаюць сваіх біялагічных бацькоў) называюць нас менавіта так. Без мужа я б не справілася: ён шмат выконвае працы па гаспадарцы, а пры неабходнасці і абед прыгатуе, і накорміць дзяцей.
Калі чалавек ставіць перад сабой мэту, трэба памятаць, што будуць і плюсы, і мінусы. Тым, хто збіраецца стаць прыёмнымі бацькамі, хачу параіць: не чакайце толькі пазітыву ад дзяцей, якія прайшлі праз складаныя жыццёвыя выпрабаванні. Не бывае так: дзіця было «цяжкім» у інтэрнаце, а з вамі адразу стане паводзіць сябе ідэальна. Этап адаптацыі непазбежны. Вы і дзіця паспяхова пройдзеце яго, гэта пытанне часу. Пры неабходнасці звяртайцеся да спецыялістаў па падтрымку.
У сям’і дзіцяці значна лепш, чым у інтэрнаце. Вы забяспечваеце яму такую ​​магчымасць. Даяце шанец быць любімым, прынятым, пачутым. І самі чамусьці вучыцеся ў яго. Дзеля гэтага варта жыць.


Інфармацыю пра наяўнасць часопіса "Алеся" у кіёску можна знайсці па нумарах: Брэст + 375 162 219838 Віцебск + 375 212 358437 Гомель + 375 232 558813 Гродна + 375 152 569508 Магілёў + 375 222 734102 Мінск і Мінская вобл. + 375 173

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Чаму 14 лістапада варта лічыць днём яднання?

Чаму 14 лістапада варта лічыць днём яднання?

З прапанаваных для абмеркавання дат, адна з якіх можа стаць Днём народнага адзінства — 14 лістапада.

Грамадства

Анёл па імені Алена. Як прадпрымальніца стала сацработнікам

Анёл па імені Алена. Як прадпрымальніца стала сацработнікам

Сацыяльны работнік тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнай абароны насельніцтва Маскоўскага раёна Мінска Алена Сцепаненка працуе на сваім месцы каля двух гадоў.

Эканоміка

Магілёўскі прадпрымальнік — пра вытворчасць на перыферыі і адказнасць перад сабой і людзьмі

Магілёўскі прадпрымальнік — пра вытворчасць на перыферыі і адказнасць перад сабой і людзьмі

Сідаравічы — невялікі аграгарадок паміж Магілёвам і Быхавам. Менавіта тут знаходзіцца вядомая ў Магілёўскім раёне фермерская гаспадарка Сяргея Куцанава.