Вы тут

Гісторыя сям'і з Луганскай вобласці Украіны, якія знайшлі сваё шчасце ў палескім гарадку


Сімпатычны пяціпавярховік у маладым мікрараёне калійшчыкаў у Петрыкаве, што на Гомельшчыне... У новабудоўлі для работнікаў горна-абагачальнага камбіната сваё першае жыллё атрымала сям'я Аляксандра Бандарэнкі і Яны Сцепаненкі. Навасёлы — перасяленцы з Луганскай вобласці Украіны. Менавіта ў палескім гарадку яны знайшлі сваё простае жыццёвае шчасце, а сэрца назаўжды аддалі Беларусі.


«Інтэрн-экстрэмал...»

Пяць гадоў таму маладыя людзі — ураджэнцы Свярдлоўска, што на Луганшчыне, пакінулі родны горад і паехалі шукаць новай долі ў Петрыкаў. Яна Сцепаненка — урач-кардыёлаг, яе сужэнец Аляксандр Бандарэнка — горнавыратавальнік.

— У 2014 годзе я заканчвала навучанне ў медыцынскім універсітэце ў Сімферопалі, — цяпер ужо паўнавартасная петрыкаўчанка Яна Сцепаненка згадвае, як усё пачыналася. — У інтэрнатуру накіравалі ў Луганск. Я прыехала, а на маёй малой радзіме — баі.

Яе родны Свярдлоўск — за 30 кіламетраў ад расійскай граніцы. Баявыя дзеянні праходзілі фактычна тут жа за горадам. На ўскраіне — амаль усе будынкі, кажа, тады знеслі «да крошкі»:

— Былую жаночую калонію цалкам зруйнавалі снарадамі. Аднойчы шахцёры вярталіся з работы на аўтобусе, і хтосьці, незразумела з якога боку, ноччу пачаў страляць па транспарце, загінула шмат людзей. Амаль штодня гучала паветраная трывога. За некалькі соцень метраў ад майго бацькоўскага дому падарвалі машыну з боепрыпасамі, яны дэтанавалі, сыплючы асколкамі ва ўсе бакі.

Інтэрна медуніверсітэта Яну Сцепаненку накіравалі ў райбальніцу Луганска.

— Прыйшла ў тэрапеўтычнае аддзяленне на 70 ложкаў. Высветлілася, што з-за баявога становішча больш за 30 % усіх урачоў з'ехалі. Працаваць няма каму. Атрымалася, што загадчык бальніцы, да якой я прыйшла праходзіць інтэрнатуру, паставіла мяне выконваць абавязкі загадчыцы тэрапеўтычнага аддзялення, а я толькі першы тыдзень пасля ўніверсітэта. Гэта быў сапраўды экстрэмальны вопыт, — успамінае Яна.

Тое, што зарплаты не плацілі, кажа малады ўрач, было паўбяды. Увогуле незразумела стала, як жыць, працаваць. Луганскі медуніверсітэт, які накіраваў у інтэрнатуру, — тэрыторыя непрызнанай Луганскай Народнай Рэспублікі. Выходзіла, што ўвесь час, які яна вучылася ў Крыме, афіцыйна нельга пацвердзіць, бо не маглі растлумачыць, ці будуць увогуле выдаваць дыпломы без украінскіх пячатак і афіцыйных дакументаў.

«Гэтая дзяўчына нарадзілася, каб прыехаць менавіта да нас...»

Яна працавала ў ЛНР дзевяць месяцаў. Потым напісала ліст па электроннай пошце ў Гомельскі медыцынскі ўніверсітэт. Адказалі даволі аператыўна: ёсць магчымасць прайсці інтэрнатуру ў Беларусі, нават на «бюджэце». Яна не верыла свайму шчасцю. Умовы беларускага боку былі — самастойна знайсці месца для замацавання ў якасці інтэрна і адпрацаваць абавязковыя два гады пасля заканчэння.

— Я адразу падумала пра Петрыкаў. Гэта радзіма маёй маці, тут жывуць яе сваякі. Ёсць стары дом, які застаўся ад бабулі. Хоць гэта маёмасць чужая, але была магчымасць пажыць пэўны час.

Рызыкаваць і пераязджаць у чужую старонку вырашылі разам — доктар і яе малады чалавек — Аляксандр, які пакінуў работу ў вугальнай шахце.

Прыехалі спачатку ў разведку. Шматпакутны інтэрн адразу скіравалася ў Петрыкаўскую райбальніцу, высветліла, ці ёсць магчымасць уладкавацца на работу.

— Мяне сустрэлі літаральна, як кажуць, з распасцёртымі абдымкамі. Спецыялістаў не хапала. Прапанавалі нават некалькі варыянтаў.

Месяцы інтэрнатуры, якія прайшла дзяўчына ў Луганску, не залічылі.

— У Луганску я была ўрачом сямейнай медыцыны — гэта як у Беларусі ўрач агульнай практыкі, — кажа цяпер ужо былы інтэрн Яна Сцепаненка, якая ў Петрыкаве абрала кардыялогію. — Усю інтэрнатуру прайшла тут жа. Нагоды ехаць у Гомель не было, бо існавала магчымасць усё прайсці на практыцы. Маё аддзяленне — тэрапеўтычнае, але з пэўнымі вузкімі кірункамі: кардыялагічныя хворыя, дыябетыкі, пацыенты з цэрэбраваскулярнымі і рэўматалагічнымі захворваннямі.

Урач шчыра прызнаецца: было ўражанне, што лёс нездарма прывёў яе ў гэты куток Палесся.

— Мне пашанцавала застаць «старую школу» ўсёй петрыкаўскай медыцыны. Мой хросны бацька ў спецыяльнасці, настаўнік па прафесіі Канстанцін Ісакавіч Лапета, тады загадчык аддзялення, вельмі цёпла прыняў у свой калектыў. Чалавек шчодры на веды — дзяліўся вопытам, рыхтаваў мяне да работы вельмі шчыра, нават натхнёна. Я ўдзячная, бо за час інтэрнатуры Канстанцін Ісакавіч зрабіў з мяне сапраўднага ўрача і ўвогуле дазволіў праверыць свае веды, сваю прыдатнасць як спецыяліста.

«Прырастаеш не да месца, а да тых, хто побач...»

Калі прыехалі ў Петрыкаў, атрымалася, што Яна хутка знайшла работу, яе прынялі людзі і калектыў. Аляксандр, наадварот, сустрэўся з цяжкасцямі пасля пераезду. З юрыдычнага боку для Яны палёгкай сталі яе этнічна беларускія карані па маці.

А вось сужэнец доктара Яны — Аляксандр Бандарэнка, вопытны горнарабочы шахты імя Свярдлова ў Луганскай вобласці, — тут, у Петрыкаве, не мог працаўладкавацца. На работу не бралі нават па рабочай візе. Яна і Саша пажаніліся. Аформілі пасведчанне на права жыхарства, а пасля «спакусілі» перабрацца ў Петрыкаў са Свярдлоўска бацькоў Яны. Жылі разам з імі ў старым бабуліным доме.

— Спачатку быў смутак па родных месцах, але вельмі добра пераключала і нават выратоўвала тое, што мы ж абралі самае прыгожае месца: вакол такія мясціны — лес, прырода, няма калі сумаваць, — згадвае Яна, а ў размове міжволі ўсё ж такі домам называе родную Луганшчыну. — У Свярдлоўску засталася мая бабуля па бацьку. Ездзілі туды раз на паўгода. Спачатку нават меркавалі, што скончацца ваенныя дзеянні — і мы вернемся назад. Пасля хутка прызвычаіліся да добрага. Адчулі кантраст: у родных мясцінах, на жаль, бедна, брудна, няўтульна і, здаецца, няма ніякай перспектывы. На Беларусі — чыста, парадак паўсюль. Цяпер больш нікуды не збіраемся.

Аляксандр неспадзявана для сябе менавіта ў Петрыкаве знайшоў самае добрае месца работы.

— Выпадкова наш сваяк, які вучыўся ў Салігорску, прачытаў у мясцовай газеце, што для работы на Петрыкаўскі горна-абагачальны камбінат, які толькі пачыналі тады будаваць, шукаюць горных выратавальнікаў, — тлумачыць сямейная пара. — Саша паехаў на сумоўе — адразу ж прынялі на работу.

У рабоце ўчарашняга інтэрна Яны Сцепаненка таксама неспадзявана для яе адбыліся значныя перамены:

— Я не лічылася маладым спецыялістам, бо паводле закона прыехала толькі на інтэрнатуру. З аднаго боку, гэта пазбавіла мяне магчымых прывілеяў, але з другога, мяне як «немаладога інтэрна» адразу, як скончыла інтэрнатуру, назначылі загадчыкам паліклінікі, пасля і загадчыкам тэрапеўтычнага аддзялення.

«Уходзіны...»

Аляксандр і Яна былі шчыра ўражаны, што, нягледзячы на сваё становішча перасяленцаў з пасведчаннем на права жыхарства, у Петрыкаве для іх не рабілі ніякіх абмежаванняў у плане сацыяльнай падтрымкі маладой сям'і.

— Нас паставілі ў чаргу на паляпшэнне жыллёвых умоў. Былі варыянты атрымаць нават сацыяльнае жыллё. Калі для работнікаў Петрыкаўскага ГАКа сталі будаваць новыя дамы — арэнднае жыллё — мы падалі свае дакументы.

Дзевяць месяцаў таму ў сям'і нарадзілася дачушка Марыя. Маладая маці атрымлівае дапамогу на дзіця і зноў прыемна дзівіцца, што магчыма такая падтрымка ад дзяржавы.

А не так даўно Яна, Аляксандр і маленькая Маша засяліліся ў новую кватэру. Атрымалі трохпакаёвую. Маладая маці жартуе — гэта на будучыню, каб яшчэ нарадзілі новых жыхароў Петрыкава.

Дарэчы, добра абжыліся ў новай мясціне і бацькі перспектыўнага кардыёлага, доктара Яны — Ірына Барысаўна і Вячаслаў Гарыевіч Сцепаненкі. Тры гады таму ў вёсцы Макарычы, што за шэсць кіламетраў ад Петрыкава, яны набылі праз аўкцыён стары сельскі Дом культуры. Спачатку ідэя здавалася на мяжы дзівацтва, але рызыкнулі. Памяшканне ў 240 «квадратаў» сваімі сіламі адрамантавалі, перавялі ў статус жылля. Цяпер робяць касметычны рамонт і рыхтуюцца ў хуткім часе адкрыць уласную аграсядзібу.

Дарэчы, адзначае сям'я Сцепаненка, іх поспеху з гэтым праектам у пэўнай ступені паспрыяла вельмі спагадлівая дапамога раённых службаў дзяржмаёмасці.

У маладой сям'і доктара і гарняка цяпер іншая мара — каб Аляксандр паступіў ва ўніверсітэт і далей будаваў кар'еру на камбінаце.

Наталля КАПРЫЛЕНКА

Фота з архіва гераіні

Загаловак у газеце: Дзе першы раз спазнала шчасце...

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Чаму 14 лістапада варта лічыць днём яднання?

Чаму 14 лістапада варта лічыць днём яднання?

З прапанаваных для абмеркавання дат, адна з якіх можа стаць Днём народнага адзінства — 14 лістапада.

Грамадства

Анёл па імені Алена. Як прадпрымальніца стала сацработнікам

Анёл па імені Алена. Як прадпрымальніца стала сацработнікам

Сацыяльны работнік тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнай абароны насельніцтва Маскоўскага раёна Мінска Алена Сцепаненка працуе на сваім месцы каля двух гадоў.

Эканоміка

Магілёўскі прадпрымальнік — пра вытворчасць на перыферыі і адказнасць перад сабой і людзьмі

Магілёўскі прадпрымальнік — пра вытворчасць на перыферыі і адказнасць перад сабой і людзьмі

Сідаравічы — невялікі аграгарадок паміж Магілёвам і Быхавам. Менавіта тут знаходзіцца вядомая ў Магілёўскім раёне фермерская гаспадарка Сяргея Куцанава.