Вы тут

Студатрад «Парачанка» некалькі гадоў прыязджае ў Парэчча, каб сабраць як можна больш ягад — буякоў


Студэнцкі сельскагаспадарчы атрад «Парачанка» імя Героя Савецкага Саюза Мікалая Ціханавіча Аўчыннікава Гродзенскага дзяржаўнага аграрнага ўніверсітэта апошнія два гады прызнаваўся найлепшым у краіне ў сваёй намінацыі па выніках Усебеларускага злёту студэнцкіх атрадаў «Час руху». Яго ўдзельнікі на працягу некалькіх гадоў прыязджаюць у аграгарадок Парэчча Гродзенскага раёна, каб сабраць як можна больш ягад — буякоў. Студэнтка пятага курса факультэта ветэрынарнай медыцыны дваццаціаднагадовая Віталія СЕЛІВОНЧЫК не раз станавілася першай сярод іншых: як на пасадзе камісара атрада, так і камандзіра (двойчы). У дзяўчыны ўжо даўно не ўзнікае пытання, як правесці сваё лета. Зразумела, працуючы. 


Таццяна Урбановіч (злева) упершыню займаецца зборам ягад.

— На першым курсе было цікава паспрабаваць нешта новае і падзарабіць, такім чынам апынулася ў камандзе сэрвіснага студэнцкага атрада. Тады вяла экскурсіі ў агратурыстычным комплексе «Каробчыцы». А ўжо праз год абрала для сябе атрад «Парачанка». Калі паступіла прапанова заняць адказную пасаду камісара, а пасля камандзіра, ні хвіліны не разважала над адказам, — вельмі хацелася хутчэй прыступіць да работы, — расказала суразмоўніца.

Сёлета ў камандзе атрада 13 студэнтаў з розных факультэтаў і курсаў: дзесяць дзяўчат і тры хлопцы. Працоўны семестр у іх доўжыцца да 30 жніўня. Байцы ўжо адпрацавалі амаль месяц, столькі ж і засталося.

— Мы збіраем буякі на полі, бывае, што працуем і на сунічных палях, — працягвае Віталія. — Часам выконваем і іншыя сельскагаспадарчыя работы. Заробак залежыць ад таго, колькі ягад збяром. Працоўны дзень пачынаецца ў 8 гадзін раніцы і заканчваецца ў 17 гадзін вечара. Ёсць перапынак на абед. Трэба разумець, што такі занятак дакладна не для ўсіх, гэта вялікая фізічная нагрузка, у прыватнасці, з-за ўмоў надвор'я. Калі ідзе дождж, мы ўсё роўна працягваем збіраць ягады, толькі надзяваем плашчы. Калі пячэ сонца — таксама складана вытрымаць, асабліва навічкам. Таму і адбор у каманду быў сур'ёзны, аддавалі перавагу больш адказным і зацікаўленым. Ужо падчас работы, калі бачым, што хтосьці стаміўся, абавязкова дапамагаем адно аднаму, гэта матывуе і натхняе кожнага. Акрамя таго, каб не засумаваць, размаўляем, часам спяваем, слухаем музыку, абмяркоўваем планы на вечар.

Байцы і пра адпачынак не забываюць.

Перад пачаткам работы з намі праводзілі інструктаж, і мы вырашылі, што нам патрэбны свой медык, бо бывае, што кусаюцца розныя насякомыя або можна парэзацца лістамі раслін. Выбралі адну са студэнтак, і цяпер пры ёй заўсёды аптэчка, калі што — дапамога будзе забяспечана.

Хлопцы і дзяўчаты жывуць на базе адпачынку «Высокі бераг», што недалёка ад самога месца працы. Як кажа Віталія, ён чымсьці нагадвае летні дзіцячы лагер: там вельмі ўтульна і весела. «Адпачываем па-рознаму: гэта конкурсы, гульні, спартыўныя і культурныя мерапрыемствы. Нам пашанцавала, бо наша база адпачынку знаходзіцца на беразе возера Малочнае, і па вечарах, асабліва калі цёпла і прыгожыя змярканні, сустракаемся на прыродзе».

Работа кіпіць незалежна ад умоў надвор'я.

Суразмоўніца падзялілася, што для яе праца ў студатрадзе — гэта перш за ўсё магчымасць уцячы з гарадской мітусні, пранікнуцца традыцыямі і святамі студатрадаўскага руху, а таксама неблагі спосаб зарабіць.

— Памятаю, пасля першага курса бацькі не разумелі, чаму я гэтым займаюся, — прызнаецца Віталія. — Казалі «лепш адпачні, у цябе наперадзе вучоба, трэба набрацца сіл», але я не слухала і была ўпэўненая, што раблю ўсё правільна. Цяпер жа яны ведаюць, што кожнае лета для мяне — працоўнае, і добра да гэтага ставяцца. З упэўненасцю магу сказаць, што ў выніку такога вопыту ў мяне развіваюцца стрэсаўстойлівасць, лідарскія якасці, адказнасць. Для мяне як для камандзіра гэта вельмі важна. Таксама такая дзейнасць — магчымасць наладзіць стасункі з кіраўніцтвам гаспадаркі, рознымі спецыялістамі, што дакладна спатрэбіцца ў далейшым жыцці. Прыемна, што мерапрыемствы і сустрэчы для ўдзельнікаў студатрадаў праходзяць на працягу ўсяго года, так мы становімся яшчэ больш згуртаванымі. А яшчэ нават тыя, хто ўжо выпусціліся з універсітэта, часта цікавяцца, як у нас прайшло лета. Студатрады — асаблівая частка студэнцкага жыцця, у наступным годзе я заканчваю ўніверсітэт, і мне будзе вельмі іх не хапаць.

У ліпені адсвяткаваць Новы год? Лёгка! (камандзір Віталія — у ніжнім радзе ў цэнтры).

Таццяна УРБАНОВІЧ, студэнтка трэцяга курса факультэта ветэрынарнай медыцыны, праводзіць лета ў студатрадзе першы раз, хоць жаданне папрацаваць у «Парачанцы» з'явілася ў дзяўчыны яшчэ на першым курсе.

— Тады, на жаль, не атрымалася, бо мне не было васямнаццаці гадоў. Памятаю, што ва ўніверсітэце пастаянна казалі, што тут вельмі крута, шмат знаёмых таксама былі часткай каманды атрада і засталіся задаволеныя. Зразумела, большасць студэнтаў ідуць сюды, каб зарабіць, а ў мяне была і іншая матывацыя — атрымаць карысны вопыт, пазнаёміцца і пасябраваць з новымі людзьмі. Калі сказала маме, што хачу паспрабаваць сябе «ў полі», яна папярэдзіла, што гэта вельмі складана і лёгка не будзе. Ну і добра, падумала я. Мне ўсё роўна не хацелася дарма марнаваць час на канікулах. Перад работай наша каманда праходзіла пасвячэнне, камандзір праводзіла з намі розныя трэнінгі і гульні, якія дапамаглі згуртавацца. Першыя дні былі самыя цяжкія, але цяпер прывыкла і ўсё даецца лёгка. Настолькі ўцягнулася, што па начах бывае сніцца: збіраю ягады! Неапрацаваных радоў яшчэ вельмі многа, таму цалкам настроены на працу. Увогуле хацелася б і налета прыехаць, але ў нас будзе вытворчая практыка і мы павінны будзем працаваць на прадпрыемстве. Аднак, калі раптам з'явіцца магчымасць уладкавацца сюды, буду толькі рада.

Дар'я ШЛАПАКОВА

Фота дадзены гераінямі

Загаловак у газеце: Вабіць іх ягада, або Буяковыя будні «Парачанкі»

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Тураўскі крыж упершыню будзе прадстаўлены 26 верасня

Тураўскі крыж упершыню будзе прадстаўлены 26 верасня

На свята Узнясення Крыжа Гасподняга, падчас вячэрняй службы ў Мінскім кафедральным саборы.

Грамадства

Як і чым жыве колішняя «памідорная сталіца» Беларусі?

Як і чым жыве колішняя «памідорная сталіца» Беларусі?

Каб адчуць, чым organіc food адрозніваецца ад звыклых для сучаснага гараджаніна прадуктаў, дастаткова пакаштаваць памідоры ў Савічах і параўнаць іх з таматамі з гіпермаркета.

Грамадства

Генеральны дырэктар РУП «Белпошта» Святлана Юркевіч: Мы будзем развіваць перш за ўсё паштаматы

Генеральны дырэктар РУП «Белпошта» Святлана Юркевіч: Мы будзем развіваць перш за ўсё паштаматы

На працягу многіх дзесяцігоддзяў пошта асацыіравалася з традыцыйным наборам паслуг — лістамі, пасылкамі, газетамі, пенсіямі... Але сучасныя тэхналогіі ўсё больш уваходзяць у наш побыт.